Τετάρτη, 29 Ιανουαρίου 2014

Εορταστική εκδήλωση-Κοπή βασιλόπιτας Νε.Ο.Σ.

Έναν πρωτότυπο τρόπο επέλεξε ο Νεανικς Ορθόδοξος Σύνδεσμος της Εκκλησίας Γ.Ο.Χ. Ελλάδος, το απόγευμα της Κυριακής 26 Ιανουαρίου 2014, για να μεταδώσει εποικοδομητικά μηνύματα στους νέους της Εκκλησίας μας, οι οποίοι προσήλθαν στην εορταστική εκδήλωση για την κοπ της πίτας του Αγίου Βασιλείου στην αίθουσα του Δήμου Δάφνης. Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους οι Σεβασμιώτατοι Μητροπολίτες: Πειραιώς και Σαλαμίνος κ. Γερόντιος, Αττικής και Βοιωτίας κ. Χρυσόστομος, Τορόντο κ.Μωυσής, ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Μαραθώνος κ. Φώτιος καθώς και οι σεβάσμιοι ιερείς μας.


Το πλούσιο πρόγραμμα της εκδηλώσεως άρχισε με προβολή ταινίας στο οποίο παρουσιαζόταν η συνάντηση Ελληνισμού και Χριστιανισμού. Αλλ το θεατρικο που επακολούθησε πρόκειται να μείνει αλησμόνητο στους παρευρεθέντες: Ο ήρωας του θεάτρου σκιών, ο Καραγκιόζης, μαζί με τους άλλους γνωστούς χαρακτήρες όπως ο Χατζηαβάτης, ο μπαρμπα-Γιώργος, ο σιορ-Διονύσιος, ο Μορφονιός, ο Πασάς κ.λπ. ζωντάνεψαν με εύθυμο τρόπο και παρουσίασαν το μήνυμα της τηρήσεως των παραδόσεων της πίστεώς μας.







Ο Πασάς προσπαθεί να δελεάσει  τους Ρωμιούς, ώστε αντ να μεταβούν στην Εκκλησία για την αγρυπνία των Χριστουγέννων, να προτιμήσουν ολονύκτια διασκέδαση («ρεβεγιόν»), στο  σαράι! Φυσικά, ο πολυμήχανος Καραγκιόζης κατορθώνει να ανατρέψει τα σχέδια του Πασά. Τ θεατρικ απέδοσαν οι Νέοι τού Νεανικού Ορθοδόξου Συνδέσμου Χαλκίδος, στους οποίους αξίζουν θερμά συγχαρητήρια.



Στη συνέχεια η χορωδία της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς, υπό την διεύθυνση του χοράρχη κ. Αθανασίου Ιωαννίδη, παρουσίασε πρόγραμμα με παραδοσιακά ελληνικά τραγούδια.


Στο τέλος της εκδηλώσεως, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αττικής και Βοιωτίας κ. Χρυσόστομος, εκπροσωπώντας τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο κ. Καλλίνικο (που βρισκόταν σε ποιμαντική επίσκεψη στην Σερβία), ευλόγησε τη κοπή της βασιλόπιτας και απηύθηνε πατρικές πνευματικές συμβουλές στο νεανικό ακροατήριο. 


Αξίζει να σημειωθεί ότι και φέτος έγινε απονομή τιμητικών επαίνων σε όσους νέους εισήχθησαν στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.










Το δώρο του φλουριού ήταν μία πολυτελής έκδοση της Αγ. Γραφής σε πρωτότυπο κείμενο και μετάφραση, ενώ έγινε και κλήρωση ενός tablet για την οικονομική ενίσχυση του Συνδέσμου. Και τα δυό κέρδισαν νέοι από την Χαλκίδα. Στους παρισταμένους Αρχιερείς δόθηκε ως αναμνηστικό δώρο ένα βιβλίο σχετικό με τον Αγ. Ιωάννη τον Χρυσόστομο, ενώ στους ιερείς από μία ξύλινη εικόνα της Τρίτης Εμφανίσεως.















Δευτέρα, 20 Ιανουαρίου 2014

Θεοφάνεια 2014

















Μὲ λαμπρότητα ἑορτάσθηκαν τὰ Ἅγια Θεοφάνεια ἀπὸ τους Γνησίους Ὀρθοδόξους Χριστιανοὺς σὲ ὅλη τὴν Ἑλλάδα. Ἐπίκεντρο  τοῦ Συνοδικοῦ ἑορτασμοῦ, ὅπως πάντα, ὁ Πειραιάς.  Προεξάρχων τῆς πανηγύρεως ὁ  Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος, κ. Καλλίνικος, συμπαραστατούμενος ἀπὸ τὸν οἰκεῖο Ποιμενάρχη Σεβασμιώτατο Πειραιῶς κ. Γερόντιο, τὸν Σεβασμιώτατο Αττικής κ. Χρυσόστομο καὶ τὸν Σεβασμιώτατο Τορόντο κ. Μωυσῆ, σαράντα πέντε ἱερεῖς καὶ τρεῖς διακόνους.

   
Δυναμικὴ παρουσία ἔδωσαν οἱ μοναστικὲς  ἀδελφότητες καὶ ἐκατοντάδες νέοι, νέες καὶ παιδιὰ ἀπὸ τὰ κατηχητικὰ τῶν ἐνοριῶν μὲ τὴ συνοδεία τῶν πέντε Φιλαρμονικῶν, Ἀστυνομίας, Μάνδρας, Σαλαμίνος, Ἀχαρνῶν καὶ Ἀσπροπύργου.

Μὲ μελωδικὲς κωδωνοκρουσίες καὶ ὑπὸ τοὺς ἤχους τῆς Φιλαρμονικῆς τοῦ Λιμενικοῦ Σώματος ἔγινε ἡ εἴσοδος τῆς πομπῆς στὸ χῶρο τοῦ λιμένος φορτίζοντας συγκινησιακὰ τὴν πορεία πρὸς τὴν ἐξέδρα.

Ἡ ὁμιλία τοῦ Μακαριωτάτου δυνατὴ καὶ μεστὴ ἀπὸ μηνύματα. Πρωτοφανὴς ἦταν ἡ συμμετοχὴ τῶν καταδυτῶν γιὰ τὴν ἀνάδυση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, οἱ ὁποῖοι ἔφτασαν τοὺς ἑξήντα. Θετικὰ ἀνταποκρίθηκαν  τὰ ἀγκυροβολημένα πλοῖα, τὰ ὁποῖα κατὰ τὴ στιγμὴ τῆς καταδύσεως «κήρυτταν» μὲ τὰ δυνατὰ σφυρίγματά τους τὸ γεγονὸς τῆς ἡμέρας.


Ἡ ἐπιστροφὴ τῆς μεγαλειώδους λιτανευτικῆς πομπῆς πραγματοποιήθηκε ἐπίσης μὲ εὐταξία, ἐνῶ τὴ συνόδευαν  οἱ Φιλαρμονικὲς τῶν δήμων  Πειραιῶς καὶ Ἀχαρνῶν .


Μὲ μεγαλοπρέπεια ἑόρτασαν καὶ σὲ ἄλλες πόλεις τῆς χώρας,ἀλλὰ καὶ τοῦ ἐξωτερικοῦ, τὰ Ἅγια  Θεοφάνεια μὲ τὴν κατάδυση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ. 

Στὴ Θεσσαλονίκη προεξάρχοντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Μαξίμου καὶ στὴ Λάρισα του Σεβασμιωτάτου κ. Ἀθανασίου. 

Στον Βόλο, πάνω από 500 πιστοί και από τις δύο ενορίες κατευθύνθηκαν με μεγαλοπρεπή πομπή προς το λιμάνι του Βόλου για τον καθιερωμένο καθαγιασμό των υδάτων. Αξίζει να σημειωθεί ότι την ημέρα αυτή ευρίσκονταν στην πομπή προς το λιμάνι κομμάτι από το Τίμιο Ξύλο του Σταυρού και 20 Άγια Λείψανα Αγίων. Την πομπή ακολούθησαν τα Σώματα της Ελληνικής Αστυνομίας και του Λιμενικού Σώματος του Βόλου.

Στη Χαλκίδα, της πομπής, η οποία ξεκίνησε από τον Ι. Ν. Ευαγγελισμού, προεξήρχε ο Σεβασμιώτατος Ευρίπου κ. Ιουστίνος και συνόδευσαν την εικόνα πάνω από 50 παιδιά και νέοι ενδεδυμένοι με εκκλησιαστικές και παραδοσιακές στολές. (video εδώ)

Στὴ Μεσορόπη Καβάλας ἑόρτασαν μὲ ἐπικεφαλῆς τὸν Θεοφιλέστατο Χριστιανουπόλεως κ. Γρηγόριο, ἐνῶ στὴν Στυλίδα Φθιώτιδος προεξήρχε της πομπής ο Θεοφιλέστατος Μαραθῶνος κ. Φώτιος.

Στην τελετή καταδύσεως του Τιμίου Σταυρού στα παγωμένα νερά της  Νέας Ὑόρκης, προεξῆρχε ὁ Θεοφιλέστατος Βοστώνης, κ. Δημήτριος ομού μετά του πρ. Αμερικής κ. Παύλου. (φωτό εδώ)

Δείτε περισσότερα ΕΔΩ

Πέμπτη, 16 Ιανουαρίου 2014

Αμφίεση: Δεν είναι τόσο απλό όσο το νομίζετε, αλλά τόσο σοβαρό όσο δεν το φαντάζεσθε



   Ορισμένοι έχουν την γνώμη ότι το θέμα της αμφιέσεως (του ντυσίματος) είναι ασήμαντο από πλευράς ορθής Χριστιανικής συμπεριφοράς. Είναι όμως σωστή αυτή η άποψη (;) Ασφαλώς όχι, όπως θα βεβαιωθεί κάθε καλόπιστος χριστιανός που θα μελετήσει τις πιο κάτω σοβαρές θέσεις: 

Από την αρχαιότητα 
  • «Θεωρώ χαμένον, εκείνον που έχασε την ντροπή» (Πλάτων)
  • «Όταν η γυναίκα αποβάλλει το χιτώνα, αποβάλλει και την αιδώ» (Ηρόδοτος)
  • «Η μυαλωμένη γυναίκα ούτε τον πήχυ του χεριού της δεν αφήνει ελεύθερο για να τον βλέπουν δημόσια»(Πλούταρχος)
  • «Το χρώμα της ντροπής είναι το ωραιότερο» (Αριστοτέλης)
  • «Σεβάσμια ντροπή μακάρι σε όλων των ανθρώπων την ψυχή να θρονιαζόσουν και να έδιωχνες την αδιαντροπιά» (Ευριπίδης)
  • «Όποιος δεν σέβεται την αιδώ (=την ντροπή) πρέπει να τιμωρείται με την μεγαλύτερη ποινή διότι θεωρείται ασθένεια της πόλεως» (Σωκράτης)

Από την Αγία Γραφή 
  • «Η Εσθήρ εκαλλωπίσθη, διά να ελκύση τον Αρταξέρξην» (Εσθήρ 5, 1)
  •   Του Κυρίου: «Καθένας που βλέπει μια γυναίκα και την επιθυμεί, αυτός πλέον αμάρτησε μέσα στην καρδιά του»(Ματ. 5, 28). -  Και αν η γυναίκα είναι σεμνά ντυμένη τότε δεν φταίει βέβαια, αν όμως είναι άσεμνα ντυμένη τότε η ευθύνη της είναι τρομερή, διότι ο Χριστός μας έχυσε το αίμα Του για τη σωτηρία των ψυχών.
  • «Μην έχετε ψεύτικες ελπίδες και μη σας εξαπατούν πόρνοι, μοιχοί, ομοφυλόφιλοι, κλέφτες, άρπαγες... δεν πρόκειται να κληρονομήσουν την Βασιλεία του Θεού» (Α΄Κορ. 6,9).  Εννοείται εάν δεν μετανοήσουν και εξομολογηθούν. Και επειδή η άσεμνη αμφίεση οδηγεί συνήθως στην πορνεία, μοιχεία, την ομοφυλοφιλία, άρα μας κλείνει την πόρτα του παραδείσου. Είναι μικρό αυτό (;). Μα υπάρχει και χειρότερο;
  • «Θέλω οι γυναίκες να προσεύχονται με ενδυμασία σεμνή. Να στολίζουν τον εαυτό τους με αίσθημα εντροπής και σωφροσύνης» (Α΄Τιμ. 2, 9-10)
  • «Ο Απόστολος Παύλος δεν μπορούσε να ξεχάσει ότι φύλαγε τα ρούχα εκείνων που λιθοβολούσαν τον Πρωτομάρτυρα Στέφανο, το διαμάντι αυτό του Χριστιανισμού.                    
Εσύ Χριστιανή μου πως θα μπορέσεις να το ξεχάσεις, αν εξ αιτίας σου χάσουν αδελφοί σου τη βασιλεία του Κυρίου, την αιωνιότητα;

Από τους Πατέρες της Εκκλησίας 
  • «Γνώριζε ότι όσες ψυχές κάψει το άσχημο ντύσιμό σου θα τις ζητήσει ο Κύριος από τα χέρια σου». (Πατερικό απόφθεγμα)
  • «Και μη μιμείσαι τις κοινές γυναίκες γιατί αυτές με τέτοια (άπρεπη) αμφίεση πολλούς εραστές προσελκύουν. Και γιατί πολλοί απωλέσθησαν εξ αιτίας αυτής της θεωρίας. Τι θα πάθω εγώ, λέει, εάν μπει σε πειρασμό κάποιος άλλος; (Αλλά) εσύ δίνεις την αφορμή με την αμφίεση, με το βλέμμα, με τις κινήσεις. Γι' αυτό ο Απόστολος Παύλος κάνει λόγο για την αμφίεση, για την ντροπή».
  • «Ού βούλομαι σεμνότητι λόγων καλλωπίζεσθαι, αλλά σεμνούς ποιήσαι τους ακούοντας». (Ιωάννης Χρυσόστομος)
  • «Αφού μια γυναίκα αγέρωχη ντύθηκε σκανδαλωδώς καλεί κοντά της αυτούς που θα την δούν και είναι σαν να προσέφερε ένα ποτήρι γεμάτο δηλητήριο στους περαστικούς. Αδιάφορο αν κανείς δεν το ήπιε, αυτή όμως είναι ένοχος». (Ισίδωρος Πηλουσιώτης)
  • «Όταν φύγει η ντροπή από τον άνθρωπο γίνεται πρόξενος πολλών κακών»
  • «Η αιδώς προστατεύει την αγνότητα όπως τα φύλλα προστατεύουν τον καρπό». (Γρηγόριος ο Θεολόγος)
  • «Αρώματα των χριστιανών είναι η πίστις και η συνείδησις, διότι αυτή είναι η ευωδία του Χριστού». (Αγ. Γρηγόριος Νύσσης)
Από διαφόρους 
  • «Όταν η νεαρή κοπέλλα χάσει την πίστη και το σεβασμό στις αιώνιες αξίες, όταν ξεπεράσει την διακριτικότητα και την ντροπή, ερείπια και συμφορές προμηνύονται».Άγιος Νεκτάριος. (Σώτου Χονδρόπουλου ¨Ο Άγιος του αιώνα μας¨).
  • «Έχασε την αιδώ η γυναίκα(;) Μεταβλήθηκε αμέσως εις πρόσωπον αναιδείας. Έχασε συγχρόνως και το στέμμα της τιμιότητος. Είναι το λευκό χιόνι που το κατεπάτησαν λασπωμένα πόδια...». (Επίσκοπος Νικαίας +κυρός Γεώργιος Παυλίδης)
  • «Πρέπει να γνωρίζουμε ότι με τις ακρότητες μέχρι γυμνοτήτων στην αμφίεση, είναι βέβαιον ότι αμβλύνεται βαθμηδόν το ηθικόν αισθητήριον και η ψυχή δεν μένει αδιάφθορος»Μητροπολίτης Πατρών Νικόδημος Βαλληνδάς «Θεομητορικά Μηνύματα» σελ. 481
  • «Από την ημέρα που δεν είμαστε πλέον ικανοί να κοκκινίσουμε, θα πρέπει να ομολογήσουμε ότι πέσαμε πολύ χαμηλά».T.Toth (Κληρικός Καθηγ. Παν/μίου Βουδαπέστης)
  • «Όταν τη μάρτυρα Περπέτουα την έρριξαν στα θηρία, την τραυμάτισαν και της έσχισαν το χιτώνα με αποτέλεσμα να φανεί ο μηρός. Τότε εκείνη αμέσως έσπευσε να καλύψει το γυμνό μηρό της, υπολογίζοντας περισσότερο την σεμνότητα από τους φριχτούς πόνους».
  • «Ίνα γενικώς είπωμεν άνευ αιδούς είναι αδύνατος η ύπαρξις κοινωνίας και πολιτείας. Την αιδώ ετίμησεν ανέκαθεν η ανθρωπότης, ήτις δεινώς ετιμωρήθη, οσάκις περιεφρόνησεν αυτήν. Η αιδώς είναι αξία απόλυτος και αιωνία».
  • «Με γυμνά σώματα οι άνθρωποι εμφανίζονται σε λαούς απολίτιστους. Την αναίδειαν ακολουθεί αχαλίνωτος γενετήσια ακολασία. Η γυμνότης των αγαλμάτων επεκράτησε στην Ελλάδα μετά την πτώσιν του πολιτισμού». (Σ. Καλλιάφας, Καθηγητής Παν. Αθηνών «Ο χαρακτηρισμός της εποχής μας» σελ. 37).
  • «Στην Αγγλία το 30% των βιασμών οφείλεται στην άσεμνη αμφίεση των γυναικών, λέει μία στατιστική».(Περιοδικόν τα Κρίνα)
  • «Οι γυναίκες έπαψαν να είναι γυναίκες έτσι όπως ντύνονται» (Ηθοποιός Δημήτριος Φωτόπουλος)
  • «Το πρόβλημα της ζωής ή του εξαφανισμού των λαών εξαρτάται από την αιδώ και από τίποτε άλλο» (Ο διαπρεπής ψυχολόγος και Παιδαγωγός E. Stpanger.)
  • «Η σεμνή αμφίεση των χριστιανών είναι μυριόλεκτο της Γραφής και της παραδόσεως δίδαγμα. Είναι καιρός να παρουσιάσουμε καθαρά και με ειλικρίνεια τη διδασκαλία της Εκκλησίας, ώστε να σταματήσει η διαρκώς διογκούμενη τάση να κάνουμε διευκολύνσεις και εκπτώσεις στα πνευματικά θέματα με αποτέλεσμα την εκκοσμίκευση...» (Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης Καθηγητής Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης)
  • Καλή μου αδελφή, σκέφθηκες πόσα κακά μπορεί να προκαλέσει το άσεμνο ντύσιμό σου; Γίνεται αφορμή σοβαρού σκανδαλισμού με αποτέλεσμα τα βαρειά αμαρτήματα: πορνεία, μοιχεία, ομοφυλοφιλία, διαζύγια, εκτρώσεις. Γι' αυτά τα βαρειά παραπτώματα που άθελά σου προκαλείς τι απολογία θα δώσεις σαν ηθικός αυτουργός όλων αυτών κατά την φοβερά ημέρα της Κρίσεως; Το έχεις σκεφτεί; Μη ξεχνάς ακόμη ότι ο σεβασμός στην αιδώ είναι θεϊκός νόμος και δεν μπορούμε να τον παραβαίνουμε ατιμωρητί. Εκτός βέβαια και αν μετανοήσουμε ειλικρινά.
  • Κάποτε είχαν δέσει με ένα χονδρό σχοινί ένα λιοντάρι που το είχαν κλείσει σε ένα κλουβί. Κατά τη νύχτα όμως ένα ποντικάκι έφαγε σιγά-σιγά το σχοινί. Όταν το πρωί μπήκε στο κλουβί ανύποπτος ο θηριοδαμαστής, του επιτέθηκε το ελεύθερο λιοντάρι και τον τραυμάτισε θανάσιμα. Το λιοντάρι μοιάζει με τα πάθη μας. 
  • Το σχοινί συμβολίζει την αιδώ και το ποντικάκι παριστάνει τη μόδα. Η αιδώς είναι ο φρουρός της αρετής που μας προφυλάσσει από το λιοντάρι (τα πάθη μας) γιατί το κρατάει πάντα δεμένο. Το ποντικάκι όμως, η μόδα, που εμείς δεν του δίνουμε σημασία, τρώει σιγά-σιγά το σχοινί και αφήνει ελεύθερο το λιοντάρι (τα πάθη μας). Τότε με πολλή ευκολία εκείνο μας τραυματίζει σοβαρά, κάποτε δε και θανάσιμα. Διότι χωρίς αιδώ χάνουμε την αξιοπρέπειά μας, την τιμή μας και κάποτε και την ψυχή μας.

Συμπέρασμα  

     Λοιπόν, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η έλλειψη αιδούς είναι αυτή που οδηγεί στην ανηθικότητα και κατακλύζει την εποχή μας. Και αυτή αποτελεί τον μεγάλο κίνδυνο για την κοινωνία και όλη την υπόσταση του έθνους και του κόσμου ολόκληρου.

     Στην έλλειψη αυτής οφείλεται η απώλεια αμέτρητων ψυχών για τις οποίες ο Κύριος έχυσε το αίμα Του επάνω στο Σταυρό.

     «Αλλά ο Απόστολος δεν ντρέπεται να γράφει τις επιστολές του και να φωνάζει, χωρίς περιστροφές, άλλη φορά το¨πόρνους και μοιχούς κρίνει ο Θεός¨ και σήμερα το ¨φεύγετε την πορνείαν¨. Τίποτα περισσότερο δεν μολύνει και δεν ακρωτηριάζει το σώμα της Εκκλησίας, δεν ζημιώνει και δεν ταπεινώνει τον άνθρωπο, δεν σκάβει και δεν ξεριζώνει την ψυχική και την σωματική υγεία, δεν αναστατώνει και δεν διαλύει τα σπίτια και τις συζυγίες, δεν καταστρέφει και δεν εξαφανίζει λαούς και πολιτισμούς, τίποτε περισσότερο από αυτή την αμαρτία και τη βρωμιά, που είναι η παράβαση της έβδόμης εντολής. 

Εξαιτίας αυτής της αμαρτίας κατέστρεψε ο Θεός τον κόσμο στα χρόνια του Νώε, εξαιτίας αυτής της ακαθαρσίας έκαψε τα Σόδομα και τα Γόμορα, εξαιτίας αυτής της βρωμιάς κινδυνεύει ο σύγχρονος κόσμος. Όλα είναι παραδομένα στον καιρό μας, και το μυαλό κι η ζωή των ανθρώπων, στο λεγόμενο σεξ. Ας μη μας κατηγορήσει κανείς πως λέμε υπερβολές». (Επισκόπου Διονυσίου Ψαριανού, Μητροπ. Κοζάνης «Λόγος Οικοδομής», σελ.70) 

Δεν είναι λοιπόν ασήμαντο το θέμα της αιδούς, αλλά το σημαντικότερο. Γι' αυτό έχει δίκαιο ο Μένανδρος της αρχαιότητος όταν γράφει: «Φοβερό πράγμα η άγνοια και αιτία όλων των κακών που συμβαίνουν στους ανθρώπους». 
                                            *** 
Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου 
  • Η ζωή όλη των Χριστιανών είναι ζωή μετανοίας, ζωή πένθους και θλίψεως. Της δε μετανοίας και του πένθους ξένοι παντελώς και ανοίκειοι είναι οι καλλωπισμοί των ρούχων, οι μυραλοιφές και τα φτιασίδια...
  • Δι' αυτό, λοιπόν, παρακαλώ σας θερμώς, αδελφοί μου και αδελφές μου εν Κυρίω, αφήσατε τις προφασιολογίες αυτές με τις οποίες ο διάβολος ζητεί να απολέση τις ψυχές σας και παύσατε από τους στολισμούς και μυραλοιφές και τα φτιασίδια, τα οποία έχουν την αρχή τους από την υπερηφάνειαν και κενοδοξίαν. 
Πηγή:impantokratoros.gr
   

Τετάρτη, 15 Ιανουαρίου 2014

Ὁ ὑπὲρ τῆς Ὀρθοδόξου ἡμῶν Πίστεως Ἀγών τῶν Ἁγιορειτῶν Πατέρων

 ὑπό Δημητρίου Χατζηνικολάου, Ἀν. Καθηγητοῦ Οἰκονομικῶν τοῦ Παν/μίου Ἰωαννίνων

 (Ἑσπερίς τῆς Ἐκκλησίας Γ.Ο.Χ. Ἑλλάδος 
ὑπὲρ τῆς παραδοσιακῆς .Μ. Ἐσφιγμένου
Πειραιεύς, Σάββατον 11-1-2014, ν. ἡμ.)

Μακαριώτατε Ἀρχιεπίσκοπε Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος
κ.κ. Καλλίνικε
Σεβασμιώτατοι καί Θεοφιλέστατοι Ἀρχιερεῖς
Ἅγιε Καθηγούμενε τῆς Γνησίας .Μ. Ἐσφιγμένου κ. Μεθόδιε, Σεβαστοί Πατέρες, ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,
Χριστός ἐτέχθη!

1. Προοίμιον
Τό ἀψευδές στόμα τοῦ Κυρίου μᾶς διαβεβαιώνει ὅτι:
(1) «εἰ ἐμέ ἐδίωξαν, καί ὑμᾶς διώξουσιν» (Ἰω. 15:20)·

(2) «ἐπιβαλοῦσιν ἐφ' ὑμᾶς τάς χεῖρας αὐτῶν καί διώξουσι, παραδιδόντες εἰς συναγωγάς καί φυλακάς, ἀγομένους ἐπί βασιλεῖς καί ἡγεμόνας ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός μου» (Λκ. 21:12)·

(3) «παραδοθήσεσθε δέ καί ὑπό γονέων καί συγγενῶν καί φίλων καί ἀδελφῶν καί θανατώσουσιν ἐξ ὑμῶν, καί ἔσεσθε μισούμενοι ὑπό πάντων διά τό ὄνομά μου» (Λκ. 21:16-17).

Τό δέ «στόμα Χριστοῦ», ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, προσθέτει: «οἱ θέλοντες εὐσεβῶς ζῆν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ διωχθήσονται» (Β΄ Τμ. 3:12).

Ὡς γνωστόν, αἱ προφητεῖαι αὐταί ἔχουν ἐπαληθευθῇ πολλάκις εἰς τήν δισχιλιετῆ ἱστορίαν τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας. Ἐπαληθεύονται καί εἰς τάς ἡμέρας μας μέ τούς ἐπί τέσσαρας δεκαετίας διωγμούς τῆς παραδοσιακῆς Ἱ.Μ. Ἐσφιγμένου Ἁγίου Ὄρους. Διῶκται της εἶναι οἱ Οἰκουμενισταί, οἱ ὁποῖοι ἔχουν (ὑποκριτικῶς) ὡς σημαίαν των τήν ἀγάπην καί τήν καταλλαγήν μέ τούς παντός δόγματος καί πάσης θρησκείας ἀνθρώπους, ἐκτός ἀπό τούς Ὀρθοδόξους Χριστιανούς, τούς ὁποίους διώκουν ἀπηνῶς!  

2. Ἡ σύγχρονος αἵρεσις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ
Ἐν ὀλίγοις, ἡ παναίρεσις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἡ ὁποία ἔχει λάβει τρομακτικάς διαστάσεις, ἀποσκοπεῖ εἰς τήν κατεδάφισιν τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, ἐφόσον παραδέχεται ὅλας τάς Χριστιανικάς αἱρέσεις καί ὅλας τάς θρησκείας ὡς «διαφορετικούς δρόμους» διά νά φθάσῃ ὁ ἄνθρωπος εἰς τόν Θεόν. Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι πιστεύουν εἰς τόν ἴδιον Θεόν, ὁ καθείς μέ τόν τρόπον του, λέγουν ψευδῶς οἱ Οἰκουμενισταί, ὅπως οἱ «πατριάρχαι» Ἀθηναγόρας καί Βαρθολομαῖος.

 Νά καταργήσωμεν, λοιπόν, τά δόγματα τῆς Τριαδικότητος τοῦ Θεοῦ, τῆς ἐνανθρωπήσεώς Του κ.λπ. καί νά κατασκευάσωμεν νέα, οὕτως ὥστε αὐτά νά εἶναι ἀποδεκτά ἀπό τόν σύγχρονον ἄνθρωπον, ἐπρότεινεν ὁ «ἀρχιεπίσκοπος Ἀμερικῆς» Ἰάκωβος εἰς συνέντευξίν του εἰς τήν παγκοσμίου κυκλοφορίας ἐφημερίδα New York Times (25-9-1967, σ. 40).[1] Παρομοίας αἱρέσεις, διαστροφάς καί βλασφημίας κηρύσσουν καί σύγχρονοι «πατριάρχαι», «ἀρχιεπίσκοποι», «ἐπίσκοποι» καί ἄλλοι, καί ὄχι μόνον οὐδένα κίνδυνον καθαιρέσεως διατρέχουν, ἀλλά τοὐναντίον τιμῶνται καί ὑπό πάντων! Ἐσχάτως δέ ἀρκετοί ἐξ αὐτῶν, ὅπως ὁ «πατριάρχης» Βαρθολομαῖος, μοιράζουν τό «ἅγιον Κοράνιον», ὅπως τό ἀποκαλοῦν, ἀντί τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελίου! 

Διά νά μήν μακρυγορῶμεν, ἁπλῶς λέγομεν ὅτι εἶναι τόσα πολλά τά ἄνομα ἔργα καί κηρύγματα τῶν Οἰκουμενιστῶν, ὥστε θἀ ἐχρειάζετο μία πολύωρος ὁμιλία διά νά παρουσιασθοῦν καί νά σχολιασθοῦν. Δέν νομίζω ὅτι χρειάζεται, ὅμως, διότι τά γεγονότα αὐτά εἶναι πλέον γνωστά εἰς ὅλους ὅσους ἐνδιαφέρονται διά τήν Ἐκκλησίαν. Πλανῶνται οἰκτρῶς ὅσοι ἔχουν μέν Ὀρθόδοξον Πίστιν, ἀλλά ἐν γνώσει των κοινωνοῦν ἐκκλησιαστικῶς μέ τούς Οἰκουμενιστάς, παρά τό γεγονός ὅτι ἡ στάσις των αὐτή εἶναι ἀντορθόδοξος.

3. Ἡ ὀρθόδοξος στάσις τῆς Ἱ.Μ. Ἐσφιγμένου ἔναντι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ

Τόσον ἡ Ἁγία Γραφή ὅσον καί οἱ ἅγιοι Πατέρες, προκειμένου νά καταστήσουν ἀπολύτως σαφές ὅτι ἡ ἐν γνώσει κοινωνία μέ τήν αἵρεσιν ὁδηγεῖ τόν ἄνθρωπον εἰς τήν Κόλασιν, ἀπηγόρευσαν αὐστηρῶς καί μέ ἐντόνους χαρακτηρισμούς καί προτροπάς τήν τοιαύτην κοινωνίαν. Πρός ἀπόδειξιν αὐτοῦ τοῦ ἰσχυρισμοῦ, παραθέτομεν ἀμέσως κατωτέρω πολλά ἁγιογραφικά καί ἁγιοπατερικά χωρία.

Λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος:
«Ἐκκλίνατε ἀπ’ αὐτῶν» (Ρωμ. 16:17-18)·
«ἀφίστασο ἀπό τῶν τοιούτων ... τήν παρακαταθήκην φύλαξον, ἐκτρεπόμενος τάς βεβήλους κενοφωνίας καί ἀντιθέσεις τῆς ψευδωνύμου γνώσεως, ἥν τινες ἐπαγγελλόμενοι περί τήν πίστιν ἠστόχησαν» (Α´ Τιμ. 6:5, 6:20-21)·
«μή οὖν γίνεσθε συμμέτοχοι αὐτῶν ... καί μή συγκοινωνεῖτε τοῖς ἔργοις τοῖς ἀκάρποις τοῦ σκότους» (Ἐφ. 5:6-11)·

«ἀπό παντός εἴδους πονηροῦ ἀπέχεσθε» (Α´ Θεσσ. 5:22)·

«στήκετε καί κρατεῖτε τάς παραδόσεις ... στέλλεσθαι ὑμᾶς ἀπό παντός ἀδελφοῦ ἀτάκτως περιπατοῦντος καί μή κατά τήν παράδοσιν» (Β´ Θεσσ. 2:15 καί 3:6)·

«σύ δέ μένε ἐν οἷς ἔμαθες καί ἐπιστώθης» (Β´ Τιμ. 3:14)·

«Εἴ τις ὑμᾶς εὐαγγελίζεται παρ’ ὅ παρελάβετε, ἀνάθεμα ἔστω» (Γαλ. 1:8-9)·

«τίς δέ κοινωνία φωτί πρός σκότος; τίς δέ συμφώνησις Χριστῷ πρός Βελίαλ; ἤ τίς μερίς πιστῷ μετά ἀπίστου; ... διό ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν καί ἀφορίσθητε, λέγει Κύριος, καί ἀκαθάρτου μή ἅπτεσθε» (Β´ Κορ. 6:14-18, ἡ ἔμφασις τοῦ γράφοντος).

Μέγας Ἀθανάσιος λέγει: «πᾶς ἄνθρωπος, τό διακρίνειν παρά Θεοῦ εἰληφώς, κολασθήσεται, ἐξακολουθήσας ἀπείρῳ ποιμένι, καί ψευδῆ δόξαν ὡς ἀληθῆ δεξάμενος· τίς γάρ κοινωνία φωτί πρός σκότος;» (ἡ ἔμφασις τοῦ γράφοντος).[2]

Μέγας Βασίλειος λέγει: «οἵτινες τήν ὑγιῆ πίστιν προσποιοῦνται ὁμολογεῖν, κοινωνοῦσι δέ τοῖς ἑτερόφροσι, τούς τοιούτους, εἰ μετά παραγγελίαν μή ἀποστῶσι, μή μόνον ἀκοινωνήτους ἔχειν, ἀλλά μηδέ ἀδελφούς ὀνομάζειν» (P.G. 160, σ. 101).

Ἅγιος Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος λέγει: «Πᾶς ὁ λέγων, φησί, παρά τά διατεταγμένα, κἄν ἀξιόπιστος ᾖ, κἄν νηστεύῃ, κἄν παρθενεύῃ, κἄν σημεῖα ποιῇ, κἄν προφητεύῃ, λύκος σοί φαινέσθω ἐν προβάτου δορᾷ προβάτων φθοράν κατεργαζόμενος» (P.G. 160, σ. 101, ἡ ἔμφασις τοῦ γράφοντος).

Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης, λέγει τά ἑξῆς σημαντικά διά τήν ὑπακοήν εἰς ἡγουμένους πού εἴτε εἶναι αἱρετικοί εἴτε εἶναι μέν ὀρθόδοξοι, ἀλλά κοινωνοῦν μέ αἱρετικούς:

«παραγγελίαν γάρ ἔχομεν ἐξ αὐτοῦ τοῦ ἀποστόλου [Γαλ. 1:8], παρ’ ὅ παρελάβομεν, παρ’ ὅ οἱ κανόνες τῶν κατά καιρούς συνόδων καθολικῶν τε καί τοπικῶν, ἐάν τις δογματίζῃ ἤ προστάσσῃ ποιεῖν ἡμᾶς, ἀπαράδεκτον αὐτόν ἔχειν, μηδέ λογίζεσθαι αὐτόν ἐν κλήρῳ ἁγίων» (ἡ ἔμφασις τοῦ γράφοντος)·[3]

«οὐ δι’ ἕνα ἄνθρωπον ἀποσχίζομεν τῆς Ἐκκλησίας τῆς ἀπό Βορρᾶ καί δυσμῶν καί θαλάσσης∙ καί μέντοι καί τῆς ἐνταῦθα, δηλονότι πλήν τῶν μοιχοκυρωτῶν. Οὐ γάρ οὗτοι Ἐκκλησία Κυρίου» (Ἐπιστολαί, ἔ.ἀ., σελ. 178, ἡ ἔμφασις τοῦ γράφοντος). Ἐφόσον ὁ ἅγιος ἔλεγεν ὅτι οἱ «μοιχοκυρωταί», ἤτοι οἱ ἐγκρίνοντες τόν παράνομον γάμον τοῦ Αὐτοκράτορος, δέν ἀνήκουν εἰς τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ, φαντασθεῖτε τί θά ἔλεγεν διά τούς Οἰκουμενιστάς ἄν ἔζη σήμερον· εἰκάζω ὅτι θά τούς ἐχαρακτήριζε «συναγωγήν τοῦ Σατανᾶ»! Σκληρά ἡ κρίσις, ἀλλά σύμφωνος μέ τήν διδασκαλίαν τῆς Ἐκκλησίας.       

«Οὐδ’ ἄν ὅλα τά χρήματα τοῦ κόσμου παρέξει τις καί κοινωνῶν εἴη τῇ αἱρέσει φίλος Θεοῦ καθίσταται, ἀλλ’ ἐχθρός. Καί τί λέγω κοινωνίας; Κἄν ἐν βρώματι, καί πόματι, καί φιλίᾳ συγκάτεισι τοῖς αἱρετικοῖς ὑπεύθυνος» (Ἐπιστολαί, ἔ.ἀ., σελ. 298)·

«φυλάξοιτε ἔτι ἑαυτάς, παρακαλῶ, τῆς ψυχοφθόρου αἱρέσεως∙ ἧς ἡ κοινωνία ἀλλοτρίωσις Χριστοῦ» (Ἐπιστολαί, ἔ.ἀ., σελ. 354, ἡ ἔμφασις τοῦ γράφοντος)·

«τοῦ τε ἁγίου Ἀθανασίου προστάσσοντος, μηδεμίαν κοινωνίαν ἔχειν ἡμᾶς πρός τούς αἱρετικούς, ἀλλά μήν μηδέ πρός τούς κοινωνοῦντας μετά τῶν ἀσεβῶν» (Ἐπιστολαί, ἔ.ἀ., σ. 448, ἡ ἔμφασις τοῦ γράφοντος)·

«ἐχθρούς γάρ Θεοῦ ὁ Χρυσόστομος, οὐ μόνον τούς αἱρετικούς, ἀλλά καί τούς τοῖς τοιούτοις κοινωνοῦντας, μεγάλῃ καί πολλῇ τῇ φωνῇ ἀπεφήνατο» (P.G. 99, σ. 1049, ἡ ἔμφασις τοῦ γράφοντος)·

«οἱ μέν τέλεον περί τήν πίστιν ἐναυάγησαν· οἱ δέ, εἰ καί τοῖς λογισμοῖς οὐ κατεποντίσθησαν, ὅμως τῇ κοινωνίᾳ τῆς αἱρέσεως συνόλλυνται» (P.G. 99, σ. 1164 Α, ἡ ἔμφασις τοῦ γράφοντος). Δηλαδή, ὅσοι ἔχουν μέν Ὀρθόδοξον Πίστιν, ἀλλά κοινωνοῦν μέ τήν αἵρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὅπως πράττουν σήμερον οἱ ἁγιορεῖται μνημονευταί καί οἱ «συντηρητικοί» νεοημερολογῖται, θά συναπολεσθοῦν μέ τούς Οἰκουμενιστάς.

Ἅγιος Μάρκος Εὐγενικός, συνοψίζων ἄριστα τήν ’Ορθόδοξον διδασκαλίαν τῆς ἀποτειχίσεως, λέγει: «Ἅπαντες οἱ τῆς Ἐκκλησίας διδάσκαλοι, πᾶσαι αἱ Σύνοδοι καί πᾶσαι αἱ θεῖαι Γραφαί φεύγειν τούς ἑτερόφρονας παραινοῦσι καί τῆς αὐτῶν κοινωνίας διΐστασθαι» (P.G. 160, σ. 101, ἡ ἔμφασις τοῦ γράφοντος).

Ἀναφερόμενος δέ εἰς τόν λατινόφρονα μητροπολίτην Ἀθηνῶν, γράφει ὁ Ἅγιος τά ἑξῆς σημαντικά εἰς μίαν ἐπιστολήν του πρός τόν ἱερομόναχον Θεοφάνην:
Ἀξιῶ οὖν τήν ἁγιωσύνην σου, ἵνα τόν ὑπέρ Θεοῦ ζῆλον ἀναλαβών, ... παραινέσῃς τοῖς τοῦ Θεοῦ ἱερεῦσιν, ἐκφεύγειν ἅπασι τρόποις τήν κοινωνίαν αὐτοῦ καί μήτε συλλειτουργεῖν αὐτῷ μήτε μνημονεύειν ὅλως αὐτοῦ, μήτε ἀρχιερέα τοῦτον, ἀλλά λύκον καί μισθωτόν ἡγεῖσθαι ... Φεύγετε οὖν καί ὑμεῖς, ἀδελφοί, τήν πρός τούς ἀκοινωνήτους κοινωνίαν καί τό μνημόσυνον τῶν ἀμνημονεύτων. Ἴδε ἐγώ Μάρκος ὁ ἁμαρτωλός λέγω ὑμῖν, ὅτι ὁ μνημονεύων τοῦ πάπα ὡς ὀρθοδόξου ἀρχιερέως ἔνοχός ἐστι πάντα τά τῶν Λατίνων ἐκπληρῶσαι μέχρι καί αὐτῆς τῆς κουρᾶς τῶν γενείων, καί ὁ λατινοφρονῶν μετά τῶν Λατίνων κριθήσεται καί ὡς παραβάτης τῆς πίστεως λογισθήσεται (P.G. 160, σ. 1097, 1100, ἡ ἔμφασις τοῦ γράφοντος).

Συνεπῶς, εἶναι παραβάται τῆς πίστεως ὅσοι μνημονεύουν τόν λατινόφρονα «πατριάρχην» Βαρθολομαῖον, ὁ ὁποῖος ψάλλει τήν φήμην καί τό «εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος» διά τόν «πάπαν». Ὅπως δέ κατήγγειλε τό ἔτος 1969 ὁ Μητροπολίτης Φιλάρετος τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας τῆς Διασπορᾶς εἰς μίαν ἀνοικτήν του ἐπιστολήν πρός τόν «ἀρχιεπίσκοπον Ἀμερικῆς» Ἰάκωβον, ὁ «πατριάρχης» Ἀθηναγόρας εἶχε συμπεριλάβῃ τό ὄνομα του «πάπα Ρώμης», καθώς καί «ὅλας τάς ὁμολογίας τῆς Ἀνατολῆς καί τῆς Δύσεως», εἰς τά Δίπτυχα, πού σημαίνει ὅτι ἐθεώρει ὡς ὀρθοδόξους ὅλους αὐτούς τούς αἱρετικούς.[4] Εἰς τό Ἅγιον Ὄρος σήμερον, ὀρθόδοξον στάσιν κρατοῦν μόνον οἱ παραδοσιακοί, δηλαδή οἱ γνήσιοι Ἐσφιγμενῖται καί οἱ Ζηλωταί Πατέρες, πού δέν μνημονεύουν τόν κ. Βαρθολομαῖον διό καί διώκονται.

Ὁ Ἅγιος Μάρκος Εὐγενικός τονίζει ὅτι «εἰς τά τῆς Πίστεως οὐκ ἐγχωρεῖ συγκατάβασις· ἡ γάρ συγκατάβασις ἐλάττωσιν ἐργάζεται τῆς πίστεως» καί ὅτι «μέσον ἀληθείας καί ψεύδους οὐδέν ἐστιν» (ἡ ἔμφασις τοῦ γράφοντος).[5]

       Οἱ ἐπί «πατριάρχου» Βέκκου ἀγωνισθέντες καί θεαρέστως μαρτυρήσαντες Ἁγιορεῖται Πατέρες, εἰς τήν γνωστήν ἐπιστολήν, τήν ὁποίαν ἔγραψαν τό ἔτος 1275 πρός τόν Βασιλέα Μιχαήλ Παλαιολόγον,[6] ἀντιδρῶντες εἰς τάς πιέσεις πού ἐδέχοντο νά μνημονεύσουν τόν «πάπαν», μετά ἀπό τήν ψευδο-σύνοδον τῆς Λυῶνος, ἐπεκαλέσθησαν, μεταξύ ἄλλων, καί τό ἀκόλουθον χωρίον τῆς Καινῆς Διαθήκης: «Εἴ τις ἔρχεται πρός ὑμᾶς καί ταύτην τήν διδαχήν οὐ φέρει, μή λαμβάνετε αὐτόν εἰς οἰκίαν, καί χαίρειν αὐτῷ μή λέγετε· ὁ γάρ λέγων αὐτῷ χαίρειν κοινωνεῖ τοῖς ἔργοις αὐτοῦ τοῖς πονηροῖς» (Ἰω. Β΄, 10-11). Τό χωρίον τοῦτο ἀνέλυσαν ὡς ἑξῆς (εἰς ἐλευθέραν μετάφρασιν τοῦ γράφοντος):

Ἄν ἐμποδιζώμεθα ἁπλῶς νά τόν χαιρετίσωμεν [τόν «πάπαν»] καθ’ ὁδόν καί νά τόν εἰσαγάγωμεν εἰς μίαν συνήθη οἰκίαν, τότε πῶς θά τόν εἰσαγάγωμεν, ὄχι εἰς οἰκίαν, ἀλλά εἰς τόν ναόν τοῦ Θεοῦ; ... 

Καί ἄν ὁ ἁπλοῦς χαιρετισμός του ἰσοδυναμεῖ μέ κοινωνίαν μέ τά πονηρά του ἔργα, πόσον μᾶλλον ἡ μνημόνευσίς του ἐκφώνως ἔμπροσθεν τῶν θείων καί φρικτῶν μυστηρίων; Ἄν δέ Αὐτός πού κεῖται ἔμπροσθεν ἡμῶν εἶναι ἡ Αὐτοαλήθεια, τότε πῶς εἶναι δυνατόν νά ἀνεχθῇ τοῦτο τό μέγα ψεῦδος, τό νά κατατάσσηται δηλαδή αὐτός μεταξύ τῶν λοιπῶν Ὀρθοδόξων Πατριαρχῶν; Θέατρον θά παίξωμεν ἐνώπιον τῶν φρικτῶν μυστηρίων; Πῶς εἶναι δυνατόν ν’ ἀνεχθῇ τοιοῦτόν τι ἡ ὀρθόδοξος ψυχή, χωρίς ν’ ἀπομακρυνθῇ ἀμέσως ἀπό τούς μνημονευτάς, θεωρῶντας αὐτούς ἱεροκαπήλους; Διότι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία θεωρεῖ τήν ἀναφοράν τοῦ ὀνόματος τοῦ ἀρχιερέως ἐνώπιον τῶν ἀδύτων μυστηρίων ὡς τελείαν συγκοινωνίαν. 

Εἰς τήν ἑρμηνείαν τῆς θείας λειτουργίας ἔχει γραφῇ ὅτι ὁ ἱερουργῶν ἀναφέρει τό ὄνομα τοῦ ἀρχιερέως, διά νά δείξῃ ὅτι ὑποτάσσεται εἰς αὐτόν καί ὅτι εἶναι κοινωνός τῆς πίστεώς του... Καί ὁ μέγας πατήρ ἡμῶν καί ὁμολογητής Θεόδωρος ὁ Στουδίτης ταῦτα λέγει: μολυσμόν ἔχει ἡ κοινωνία ἐκ μόνου τοῦ ἀναφέρειν τόν αἱρετικόν, ἀκόμη καί ὅταν ὁ ἀναφέρων εἶναι ὀρθόδοξος ... Ἀλλά θά δεχθῶμεν τό μνημόσυνον κατ’ οἰκονομίαν; 

Καί πῶς εἶναι δυνατόν νά εἶναι ἀποδεκτή μία οἰκονομία πού βεβηλώνει τά θεῖα μυστήρια καί διώκει ἀπό αὐτά τό Ἅγιον Πνεῦμα, στερῶντας ἔτσι τούς πιστούς ἀπό τήν ἄφεσιν τῶν ἁμαρτιῶν των καί τήν χάριν τῆς υἱοθεσίας; Ὑπάρχει τι ζημιωδέστερον τούτου; Ἡ κοινωνία μετ’ αὐτῶν εἶναι προφανής ἔκπτωσις καί ἀνατροπή τῆς Ὀρθοδοξίας. Διότι ὁ αἱρετικόν δεχόμενος τοῖς αὐτοῦ ἐγκλήμασιν ὑπόκειται καί ὁ ἀκοινωνήτοις κοινωνῶν ἀκοινώνητός ἐστιν, ὡς συγχέων τόν κανόνα τῆς Ἐκκλησίας (ἡ ἔμφασις τοῦ γράφοντος).[7]

Ὥστε, λοιπόν, κατά τούς Ἁγιορείτας Πατέρας τοῦ 1275, «ἱεροκάπηλοι» εἶναι οἱ μνημονευταί τῶν αἱρετικῶν! Ὡς γνωστόν, οἱ τότε Οἰκουμενισταί τοῦ Βέκκου ἄλλους ἀπό αὐτούς τούς Ἁγιορείτας Πατέρας ἀπεκεφάλισαν, ἄλλους ἐκρέμασαν, ἄλλους ἔκαψαν ζωντανούς και ἄλλους ἔπνιξαν. Εἶναι, βλέπετε, στενός, ἀκανθώδης καί μαρτυρικός ὁ δρόμος τῆς Ὀρθοδόξου ὁμολογίας, τόν ὁποῖον ἀκολουθοῦν ὀλίγοι, ἐνῶ ὁ δρόμος τῆς ἀπωλείας εἶναι πλατύς, τόν ὁποῖον δυστυχῶς ἀκολουθοῦν οἱ πολλοί.

Ἕτερον παράδειγμα ὀρθοδόξου ὁμολογίας ἀποτελεῖ ἡ στάσις πού ἐτήρησαν οἱ ὀρθόδοξοι ἔναντι τῶν λατινοφρόνων μετά τήν ψευδοσύνοδον τῆς Φερράρας-Φλωρεντίας: «δέν συνελειτούργουν μετά τῶν λατινοφρόνων, δέν ἐπεκοινώνουν μετ’ αὐτῶν καί δέν ἐμνημόνευον τῶν ἐπισκόπων, τῶν ὑπογραψάντων τήν ψευδῆ ἕνωσιν τῆς Φλωρεντίας. Τό ὀρθόδοξον πλήρωμα μόνον τήν φωνήν τοῦ Μάρκου [τοῦ Εὐγενικοῦ] ἀνεγνώριζεν ὡς φωνήν καλοῦ ποιμένος. Αἱ φωναί τῶν λατινοφρόνων ἐπισκόπων ἐφαίνοντο φωναί ἀλλοτρίων».[8]

Ἆραγε οἱ σημερινοί Ἁγιορεῖται μνημονευταί δέν ἐδιδάχθησαν τίποτε ἀπό τήν ὡς ἄνω διδασκαλίαν καί πρᾶξιν τῶν ἁγίων εἰς ἀναλόγους περιστάσεις; Ἤ μήπως ἐδιδάχθησαν τό φρόνημα καί ἐφαρμόζουν τάς μεθόδους τῶν προδοτῶν καί διωκτῶν τῆς Ὀρθοδοξίας;

4. Ὁ διωγμός τῆς Ἱ.Μ. Ἐσφιγμένου
Βεβαίως, εἰς τόν διωγμόν τῶν γνησίων Ἐσφιγμενιτῶν Πατέρων ὑπό τῶν συγχρόνων Οἰκουμενιστῶν δέν χρησιμοποιοῦνται πλέον αἱ ἐπί Βέκκου μέθοδοι ἐξοντώσεως. Οἱ σύγχρονοι Οἰκουμενισταί ἐπιβάλλουν διαφόρους ἀποκλεισμούς εἰς τούς ὀρθοδόξους μοναχούς τῆς Ἱ. Μ. Ἐσφιγμένου, ὅπως ἀπό τρόφιμα, φάρμακα κ.λπ., κάμνουν ἐπιθέσεις εἰς τό κονάκι των μέ φονικά ἐργαλεῖα, πραγματοποιοῦν κατασχέσεις τῶν περιουσιακῶν των στοιχείων, τούς ἐγκαλοῦν συνεχῶς εἰς τά κοσμικά δικαστήρια μέ τήν γελοίαν κατηγορίαν τοῦ «καταληψίου»(!) κ.λπ.  

Ὡστόσον, τά μαρτύρια αὐτά ἔχουν προκαλέσῃ ἀκόμη καί θανάτους Ἐσφιγμενιτῶν Πατέρων, ὅπως, παραδείγματος χάριν, τοῦ μοναχοῦ Τρύφωνος τό ἔτος 2003. Ἰδίως μετά τήν παρά πᾶσαν ἠθικήν καί τάξιν τοῦ Ἁγίου Ὄρους ἵδρυσιν τῆς λεγομένης «Νέας Ἀδελφότητος τῆς Ἱ. Μ. Ἐσφιγμένου» κατά τό ἔτος 2005, τά μαρτύρια αὐτά ἔχουν ἐνταθῇ, κυρίως αἱ ἐπιθέσεις εἰς τό κονάκι τῆς Μονῆς (εἰς Καρυάς) μέ βαριοπούλας, περόνας κ.λπ., καθώς καί αἱ ἐγκλήσεις ἐναντίον των εἰς τά πολιτικά δικαστήρια.

Ἀλλά ποῖα εἶναι τά πραγματικά κίνητρα τῶν διωκτῶν; Κατά τήν γνώμην μας, εἶναι δύο. Πρῶτον, ἡ Νέα Τάξις Πραγμάτων (Ν.Τ.Π.) δέν ἀνέχεται πλέον νά ὑπάρχουν προπύργια Ὀρθοδοξίας· πρέπει ὅλοι ν’ ἀπαρνηθοῦν τήν Ὀρθοδοξίαν καί ν’ ἀποδεχθοῦν τόν Οἰκουμενισμόν, μέ ἀποδοχήν τοῦ Παπισμοῦ ὡς πρῶτον στάδιον. Ἔχοντας τοποθετήσῃ πειθήνια ὄργανά της εἰς τήν πολιτικήν καί τήν θρησκευτικήν ἐξουσίαν, ὑλοποιεῖ μέ σχετικήν εὐκολίαν πλέον τό ἀντίχριστον αὐτό σχέδιόν της. 

Διά τοῦτο, ἐπειδή δέν ὑπάρχουν ἀληθεῖς κατηγορίαι ἐναντίον τῶν γνησίων Ἐσφιγμενιτῶν Πατέρων, κατασκευάζουν ψευδεῖς τοιαύτας, ὅπως αὐτήν τοῦ «καταληψίου»(!), μετά ἀπό τήν κήρυξίν των ὡς «σχισματικῶν» ὑπό τοῦ ἐσβεσμένου Φαναρίου κατά τό ἔτος 2002, ἐπειδή οἱ γνήσιοι Ἐσφιγμενῖται Πατέρες δέν μνημονεύουν τόν Βαρθολομαῖον. Ἀλλ’ ἡ στάσις των αὐτή εἶναι ἀπολύτως σύμφωνος μέ τό Κανονικόν Δίκαιον τῆς Ἐκκλησίας καί δή μέ τόν 31ον Ἀποστολικόν καί τόν 15ον Κανόνα τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου, καθώς καί μέ τά προαναφερθέντα ἁγιογραφικά καί ἁγιοπατερικά χωρία.

Ἐνῶ, ἀντιθέτως, συμφώνως μέ τά ἴδια αὐτά χωρία, ἡ στάσις τῶν συμπορευομένων μέ τούς Οἰκουμενιστάς Ἁγιορειτῶν μνημονευτῶν εἶναι ἐχθρική πρός τόν Θεόν. Ὅπως προανεφέρθη, σκληρά μέν αὐτή ἡ κρίσις, ἀλλ’ ὑπάρχει ὁμοφωνία τῶν Ἁγίων Πατέρων ἐπ’ αὐτοῦ. Πῶς ἆραγε δέχεται ἡ συνείδησις τῶν Ἁγιορειτῶν μνημονευτῶν νά ποινικοποιῆται ἡ ὀρθόδοξος στάσις τῶν συμμοναστῶν των Ἐσφιγμενιτῶν, ἐνῶ ἔχουν χρέος νά τήν ὑπερασπίζωνται καί νά τήν ἀκολουθοῦν καί οἱ ἴδιοι; Μέ ποῖον δικαίωμα παραδίδουν τό ἱερόν Περιβόλιον τῆς Παναγίας εἰς τούς ἐχθρούς της; 
  
Δεύτερον, μέ τό ὡς ἄνω δαιμονικόν σχέδιόν των κατά τῆς γνησίας Ἱ. Μ. Ἐσφιγμένου, οἱ Οἰκουμενισταί ἔχουν κατορθώσει νά εἰσπράττουν αὐτοί τά διάφορα κονδύλια πού δικαιοῦνται οἱ γνήσιοι Ἐσφιγμενῖται, τοιουτοτρόπως καταδικάζοντας αὐτούς εἰς πτωχείαν καί ἀδυναμίαν νά ὑπερασπισθοῦν τά ἐν τῷ ματαίῳ αὐτῷ κόσμῳ δίκαιά των. Ἄς τούς συνδράμη τοὐλάχιστον ὁ πιστός λαός, τόσον ἠθικῶς ὅσον καί ὑλικῶς.

5. Ἀμείλικτα ἐρωτήματα
Τό ἐρώτημα πού προβάλλει καί πάλιν εἶναι: Πῶς οἱ Ἁγιορεῖται μνημονευταί συμπλέουν μέ τό ἀντίχριστον αὐτό σχέδιον τῆς Ν.Τ.Π. καί δέν ἐγείρονται νά ὑπερασπισθοῦν τά δίκαια τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, τῆς Ἐφόρου τοῦ Ἁγίου Ὄρους καί τῶν γνησίων Ἐσφιγμενιτῶν Πατέρων; Διατί ἆραγε διακατέχονται ἀπό τοσαύτην δειλίαν αὐτοί πού ἐγκατέλειψαν τόν ἁμαρτωλόν κόσμον προκειμένου νά ὑπηρετήσουν τόν Θεόν, καταλήγοντες τοιουτοτρόπως νά ὑπηρετοῦν τόν Διάβολον; Καί ποῦ εἶναι ὁ πιστός λαός; Μήπως καθεύδει; Δέν ἀκούουν τήν φωνήν τοῦ Κυρίου; «Καθεύδετε τό λοιπόν καί ἀναπαύεσθε! Ἰδού ἤγγικεν ἡ ὥρα καί ὁ υἱός τοῦ ἀνθρώπου παραδίδοται εἰς χεῖρας ἁμαρτωλῶν. Ἐγείρεσθε ἄγωμεν. Ἰδού ἤγγικεν ὁ παραδιδούς με» (Ματ. 26:45-46).

ΠΗΓΗ:ECCLESIAGOC.GR



[1] Ὅταν ἀνέγνωσα διά πρώτην φοράν αὐτήν τήν εἴδησιν εἰς τό βιβλίον Φιλήματα Ἰούδα τό ἔτος 1997, ἤμην κάτοικος τῆς Ἀδελαΐδος τῆς Νοτίου Αὐστραλίας καί ἠκολούθουν τό νέον ἑορτολόγιον. Ἐσκέφθην ὅτι «οἱ παλαιοημερολογῖται ἀσφαλῶς ψεύδονται ὡς πρός τοῦτο»! Διότι δέν εἶναι ποτέ δυνατόν εἷς ἐπίσκοπος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ νά προτείνῃ τήν κατάργησιν τῶν Ὀρθοδόξων Δογμάτων καί νά μήν καθαιρῆται! Προκειμένου νά λύσω τήν ἀπορίαν μου, λοιπόν, ἐπεσκέφθην τήν Κεντρικήν Βιβλιοθήκην τῆς Ἀδελαΐδος καί ἐζήτησα τό φύλλον τῆς έφημερίδος New York Times τῆς 25-9-1967, ἡ ὁποία ὑπῆρχεν εἰς ψηφιακήν μορφήν, καί συγκεκριμένως εἰς μορφήν microfische, δηλαδή εἰς ταινίαν τετυλιγμένην εἰς μικρά καρρούλια. Ἐφωτοτύπησα αὐτήν τήν συνέντευξιν καί ἔκτοτε τήν διαδίδω, διότι ὁ Ἰάκωβος παρέμεινε «Ἀρχιεπίσκοπος Ἀμερικῆς» διά τριάκοντα ἀκόμη ἔτη μετά τήν ὡς ἄνω πρότασίν του νά καταργηθοῦν τά Ὀρθόδοξα Δόγματα, τά ὁποῖα μάλιστα εἰς τήν συνέντευξιν αὐτήν ἐχαρακτήρισε «Ἑλληνικά παλαιά ἐνδύματα»! Τότε ἤρχισα νά μελετῶ ἐπισταμένως τό Ἡμερολογιακόν Ζήτημα· δύο ἔτη ἀργότερον, διέκοψα πλήρως τήν ἐκκλησιαστικήν κοινωνίαν μέ τούς Οἰκουμενιστάς.
[2] Βλ. Migne, Patrologia Graeca (P.G.), Τόμος 26, σ. 1321.

[3] γίου Θεοδώρου το Στουδίτου ργα, τ. 3, πιστολαί, κδ. ρθοδόξου Κυψέλης, Θεσ/νίκη 1987, σ. 109.
[5] ρχιμανδρίτου Σ. Μπιλάλη, ρθοδοξία καί Παπισμός, Τόμος Β, κδ. ρθοδόξου Τύπου, θναι 1969, σ. 55 καί 69-70.

[6] Βλ. V. Laurent καί J. Darrouzes, Dossier Grec de L´Union de Lyon (1273-1277), Institut Francais D´Etudes Byzantines, Paris 1976, σ. 377-403,

[7] Βλ. V. Laurent καί J. Darrouzes, . ., σελ. 397-399.

[8] Βλ. ρχιμ. Σ. Μπιλάλη, .., σ. 68.