Πέμπτη, 27 Ιουνίου 2013

Πέταξε τα ράσα ο Χρυσόστομος πρώην "Ζακύνθου"

Αναδημοσιεύουμε όπως το διαβάσαμε το παρακάτω δημοσίευμα με την απορία για ποιό ακριβώς πράγμα εκπλήσσονται με τον κ. Χρυσόστομο; (!)


Εμείς απορούμε πώς αντέχει και τα φοράει συνέχεια εδώ στην Ελλάδα τα ράσα, φανερά τουλάχιστον, ή για να το πούμε καλύτερα, πως κρατιέται ακόμα και δεν περιφέρεται κι εδώ στην Ελλάδα σαν ραββίνος ο..συνταξιούχος πλέον, πρώην "Ζακύνθου",  πρώην δημόσιος υπάλληλος, πρώην σχολιαστής στα διάφορα κανάλια κ.ά.


Τί λέει άραγε γι αυτό ο..ειδικός επί παντός επιστητού κ. Σεραφείμ; Ο οικουμενισμός έχει γίνει βίωμα και καθημερινή συνήθεια και μερικοί..Δον Κιχώτηδες και παλικάρια της φακής κοιμούνται με τα μάτια ανοιχτά! 


Κι όπως λέει μια παροιμία...με όποιον δάσκαλο καθίσεις τέτοια γράμματα θα μάθεις...

ιδού..........

Μελέτιος Μεταξάκης (δεξιά), αυτός που άνοιξε την κερκόπορτα του Οικουμενισμού με την αλλαγή του πατροπαράδοτου εκκλησιαστικού ημερολογίου!


"ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ! ΠΕΤΑΞΕ ΤΑ ΡΑΣΑ Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΔΩΔΩΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ, ΕΚΠΡΟΣΩΠΩΝΤΑΣ ΜΕ ΚΟΣΤΟΥΜΙ ΚΑΙ ΓΡΑΒΑΤΑ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΣΕ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΗΝ ΚΙΝΑ!!!


Τον γνωρίζετε τον...κύριο στις παρακάτω φωτογραφίες;







Ναι, καλά θυμάστε:

Είναι ο γνωστός και μη εξαιρεταίος Μητροπολίτης Δωδώνης (πρώην Ζακύνθου) Χρυσόστομος!!!

Φορώντας πολιτικά (!!!), ο υπέρμαχος της κατάργησης του ράσου και θιασώτης ένα σωρό αντορθόδοξων «νεωτερισμών», ταξίδεψε στην Κίνα για να εκπροσωπήσει την Εκκλησία της Ελλάδος!

Διαβάζουμε σχετικά:
 Σήμερα το πρωί στο Εκθεσιακό Κέντρο του Πεκίνου άνοιξε τις πύλες της η περίφημη Διεθνής Έκθεση Τουρισμού Expo 2013, με τη συμμετοχή ευάριθμων χωρών και πολιτισμών από ολόκληρο τον κόσμο

Η Εκκλησία της Ελλάδος και μάλιστα το Συνοδικό Γραφείο για τις Θρησκευτικές Περιηγήσεις και τον Προσκυνηματικό Τουρισμό συμμετέχει για πρώτη φορά και μάλιστα φιλοξενείται στο περίπτερο του Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού (Ε.Ο.Τ.). Παρόντες, από κυβερνητικής πλευράς της πατρίδας μας, ο Γενικός Γραμματέας Τουρισμού κ. Αναστάσιος Λιάσκος και από πλευράς εκκλησιαστικής ο Πρόεδρος του Συνοδικού Γραφείου Σεβ. Μητροπολίτης Δωδώνης κ. Χρυσόστομος, ο Γραμματέας Αρχιμανδρίτης Σπυρίδων Κατραμάδος και οι συνεργάτες του κ.κ. Χρήστος Πετρέας και Βασίλειος Τζέρπος.
Οι πολλοί και διάφοροι επισκέπτες του ελληνικού περιπτέρου και μάλιστα οι τουριστικοί παράγοντες της Κίνας εξέφρασαν το θερμό ενδιαφέρον τους τόσο για τις προβαλλόμενες ελληνικές ομορφιές, όσο και για τους θησαυρούς της Ορθοδοξίας. Αν και αδιάφορο θρησκευτικά κράτος, δήλωσαν ότι η πρόσφατη επίσκεψη (τον περασμένο Μάιο μόλις) του Ρώσου Πατριάρχη Κυρίλλου στην Κίνα, έδωσε το έναυσμα στην αύξηση τουριστικού ενδιαφέροντος των Κινέζων στις ορθόδοξες χώρες, ώστε να συναντηθούν φιλικά και με αυτή την εκδοχή των Ευρωπαίων.



ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΗ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ: Η ΚΙΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΔΙΑΦΟΡΟ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΚΡΑΤΟΣ, ΑΡΑ ΔΕΝ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ ΤΟ ΡΑΣΟ!!! ΚΙ ΟΜΩΣ, Ο ΔΩΔΩΝΗΣ ΚΑΙ Ο ΑΛΛΟΣ ΙΕΡΩΜΕΝΟΣ ΤΑ...ΠΕΤΑΞΑΝ!!!



Και για του λόγου το αληθές, δείτε τον Μόσχας Κύριλλο κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην ίδια χώρα, συνοδευόμενος από πολλούς ρασοφόρους:



Αναρωτιόμαστε:
- Ποιος έδωσε το δικαίωμα στον κ. Χρυσόστομο να ξεφτιλίζει έτσι την Ορθόδοξη Εκκλησία, εμφανιζόμενος ως κοσμικός και όχι ως Ιερωμένος;;;
- Έδρασε μόνος του ή κατόπιν συμφωνίας της Ιεράς Συνόδου;
- Ο Αρχιεπίσκοπος τι γνώμη έχει για το θέμα;
Δυστυχώς, παρατηρούμε πως τελευταία έχει γίνει «μόδα» να πετάνε τα ράσα πολλοί και διάφοροι Ιερωμένοι, όταν ταξιδεύουν στο εξωτερικό! Καλά, τόσο πολύ τους ενοχλούν;
Και αν ναι, γιατί έγιναν Ιερείς και Αρχιερείς...;"


ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr

Δευτέρα, 24 Ιουνίου 2013

H ευκαιρία μετάγγισης πνευματικής δολοφονίας

                                                                           του κ. Κυπριανού Χριστοδουλίδη ιατρού-παθολόγου

 Απόσπασμα Εγκυκλίου  ΔΙΣ 2819  της 7/7/2005


Η ανωτέρω φωτογραφική αποτύπωση προέρχεται από την Εγκύκλιο 2819/ 7-7-2005 της Διαρκούς Ιερής Συνόδου (ΔΙΣ) και αφορά στην προτροπή του πληρώματος της Εκκλησίας να δεχθεί "ελεύθερα και αβίαστα", εν επιγνώσει και συνειδητά, τη δωρεά οργάνων, "αν τυχόν από κάποια αιτία καταστεί εγκεφαλικά νεκρό". Σημειώνουμε ότι κριτική της Εγκυκλίου αυτής άσκησε η Ιερά Μητρόπολη Γλυφάδας αρκεσθείσα να επισημάνει απλώς, ότι η Διαρκής Ιερά Σύνοδος δεν αποτελεί, ή μάλλον δεν εκφράζει, την εν σώματι έγκριση από πλευράς Ιερής Συνόδου της Ιεραρχίας της Εκκλησίας.

Η υπεκφυγή και η αδυναμία θεολογικής (ή πνευματικής) απόρριψης αυτής της κυριολεκτικά άθεσμης και έκθεσμης Εγκυκλίου, εκ μέρους της Μητροπόλεως Γλυφάδας, είναι εμφανέστατη. Είναι όμως και δικαιολογημένη. Η εορτολογική καινοτομία του 1924 έχει συνέπειες, όλα πρέπει να γίνονται τηρουμένων των κανόνων ευγενείας (σαβουάρ βιβρ) και προπαντός φιλαδέλφου αγάπης. Καλύτερα όμως θα ήταν, αν γράφαμε απάτης και θα εξηγήσουμε ευθύς κατωτέρω τους λόγους.

Επί μέρους κριτική επί της Εγκυκλίου 2918 έχουμε ήδη ασκήσει, συμβαίνει όμως να μην κατέχουμε επίσημα αποδεικτικά πανεπιστημιακών τίτλων, ικανών να ανατρέψουν τις θεολογικές παραχαράξεις, από τις οποίες βρίθει το κείμενο της Διαρκούς Συνόδου του 2005. Ωστόσο διαθέτουμε άλλα αποδεικτικά τίτλων, ιατρικών για να εξηγούμαστε , και μολονότι αυτά δεν αφορούν στο πνεύμα, έχουν όμως σχέση με το σώμα. Συμβαίνει δε, σώμα και πνεύμα να συνυπάρχουν, όσο ο άνθρωπος οδεύει το δρόμο της ζωής αυτής.

Το πνεύμα, ή μάλλον η πνευματικότητα, της Εγκυκλίου 2819 επικαλείται ορισμένα εδάφια της Καινής Διαθήκης, αλλά και ένα από την Παλαιά. Μας θυμίζει ότι ο άγιος Θεός έπλασε την Εύα από την πλευρά του πρωτόπλαστου Αδάμ, παραλείπει όμως να μας πει με ποιο τρόπο αυτό συνυφαίνεται με τις μεταμοσχεύσεις. Κατά πάσαν πιθανότητα υποθέτουμε ότι ο Αδάμ δώρησε (ελεύθερα και αβίαστα, εν επιγνώσει και συνειδητά) την πλευρά του στον άγιο Θεό και ο Θεός έπλασε την σύντροφο Εύα. Αν αυτά έχουν ίχνος θεολογίας, ή είναι πνευματικά, ας μας απαντήσουν οι εγκρατείς της θεολογικής επιστήμης.

Το δεύτερο επιχείρημα, πνευματικό ή θεολογικό, είναι το "αλλήλων μέλη". Περί αυτού έχουμε αναφερθεί, έχουμε γράψει ότι αλλήλων μέλη είμαστε, όταν "αποθέμενοι το ψεύδος αλήθειαν λαλούμε έκαστος μετά του πλησίον αυτού" (Εφ. δ΄ 25). Η Εγκύκλιος το απέκρυψε και οι εγκρατείς της θεολογικής επιστήμης καλούνται να μας πουν πόσο θεολογικό και τι είδους πνευματικό είναι αυτό το σκέτο "αλλήλων μέλη".

Το τρίτο επιχείρημα της Εγκυκλίου είναι καταφανώς εσφαλμένο. Μας παραπέμπει στο Α΄ Ιωαν. ιγ΄ 16 το οποίο ουδαμού υπάρχει. Κεφάλαιο ιγ΄ στην Α΄ Καθολική Επιστολή Ιωάννου είναι ανύπαρκτο (*). Υπάρχει μόνο το γ΄ 16, όπου διαβάζουμε :

16 ἐν τούτῳ ἐγνώκαμεν τὴν ἀγάπην, ὅτι ἐκεῖνος ὑπὲρ ἡμῶν τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ἔθηκε· καὶ ἡμεῖς ὀφείλομεν ὑπὲρ τῶν ἀδελφῶν τὰς ψυχὰς τιθέναι. 17 ὃς δ' ἂν ἔχῃ τὸν βίον τοῦ κόσμου καὶ θεωρῇ τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ χρείαν ἔχοντα καὶ κλείσῃ τὰ σπλάγχνα αὐτοῦ ἀπ' αὐτοῦ, πῶς ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ μένει ἐν αὐτῷ;

Το υπόμνημα του στίχου 16 έχει ως  ακολούθως : β΄ 6. δ΄11.  Ιν. ι΄ 11. ιε΄.12.13. Εφ. ε΄ 2. Ρμ. ιστ΄ 4 και ο αναγνώστης μπορεί να αναζητήσει σε αυτά το "πώς και ημείς οφείλομεν υπέρ των αδελφών τας ψυχάς τιθέναι".

Στην παραπομπή Ρμ. ιστ΄ διαβάζουμε : "4 οἵτινες ὑπὲρ τῆς ψυχῆς μου τὸν ἑαυτῶν τράχηλον ὑπέθηκαν, οἷς οὐκ ἐγὼ μόνος εὐχαριστῶ, ἀλλὰ καὶ πᾶσαι αἱ ἐκκλησίαι τῶν ἐθνῶν, καὶ τὴν κατ' οἶκον αὐτῶν ἐκκλησίαν". Το ίδιο, βέβαια, επεξηγηματικά μας γράφει και ο στίχος 17 της Α΄ Καθολικής Επιστολής Ιωάννου. Ο συντάκτης της Εγκυκλίου 2819 νομίζει ότι το "όποιος έχει τον βίον του κόσμου και κλείνει τα σπλάχνα του από τον χρείαν έχοντα αδελφό" είναι αφιλάδελφος, είναι φίλαυτος και στερημένος αγάπης, εφόσον αρνείται να δεχθεί λίγο πριν πεθάνει να γίνει δότης. Τα "σπλάχνα" ερμηνεύονται κατά κυριολεξία, κατά γράμμα, γνωστού όντως ότι το γράμμα αποκτείνει, το δε πνεύμα ζωοποιεί. Το λησμονεί αυτό ο συντάκτης.

Δεν ενδιαφέρει την Εγκύκλιο ότι ο δότης πεθαίνει όταν του αφαιρούν τα ζωτικά όργανα, ούτε ότι ο απόστολος Παύλος γράφει στην 1Κρ. γ΄ : "11 θεμέλιον γὰρ ἄλλον οὐδεὶς δύναται θεῖναι παρὰ τὸν κείμενον, ὅς ἐστιν Ἰησοῦς Χριστός". Το ενδιαφέρον επικεντρώνεται στα αισθήματα που ποτέ δεν πεθαίνουν και αιώνια θα συνοδεύουν τον δότη. Ούτε καν υποψιάζεται το αδιανόητο, ότι το πανάγιο Πνεύμα μπορεί να υποκινεί στην έγκαιρη θανάτωση ενός αποθνήσκοντας αδελφού για να ζήσει κάποιος άλλος, ο οποίος ενδεχομένως και συνηθέστατα, κάθε άλλο από αδελφός είναι. Αντί δηλαδή ο αδελφός να προσεύχεται όπως επιζήσει ο τραυματισμένος και ασθενής αδελφός, προτρέπεται από το άγιον Πνεύμα να στραφεί προς τους γιατρούς να τελειώσουν εκείνοι συντομότερα την βάσανο του αδελφού του! Ο δότης προσφέρει μόσχευμα που σε λίγο θα πεθάνει, δεν γίνεται αλλιώς, όπως γράφει η Εγκύκλιος.

Αν αυτό λέγεται "ευκαιρία μετάγγισης πνευματικού ήθους" και δεν είναι μετάγγιση πνευματικής (θεολογικής) δολοφονίας, καλούνται και πάλι οι γνώριμοι και διάσημοι της θεολογικής επιστήμης να μας απαντήσουν.

(*)


Απόσπασμα Εγκυκλίου  ΔΙΣ 2819  της 7/7/2005
 πηγή:http://kyprianoscy.blogspot.gr/

Τετάρτη, 19 Ιουνίου 2013

Εις ε­πί­γνω­σιν α­λη­θεί­ας ελ­θεί­ν και "α­πό κά­ποι­α αι­τί­α εγ­κε­φα­λι­κά νε­κροί"




του ιατρού παθολόγου Κυπριανού Χριστοδουλίδη



"Ο ΕΟΜ με ση­με­ρι­νή (14/6/2013) Α­να­κοί­νω­ση ε­νη­με­ρώ­νει τους πο­λί­τες για την α­πό­φα­ση της Συ­νό­δου του 2005 για τη δω­ρε­ά ορ­γά­νων. Η σχε­τι­κή Α­να­κοί­νω­ση του ΕΟΜ α­να­φέ­ρει:
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Α­θή­να, 14/06/2013

Με την πα­ρού­σα α­να­κοί­νω­ση ο Ε­θνι­κός Ορ­γα­νι­σμός Με­τα­μο­σχεύ­σε­ων (ΕΟΜ) ε­πι­θυ­μεί να ε­νη­με­ρώ­σει τους πο­λί­τες της χώ­ρας μας, σχε­τι­κά με την Εγ­κύ­κλιο 2819 της Ι­ε­ράς Συ­νό­δου της Εκ­κλη­σί­ας της Ελ­λά­δος, που ε­ξε­δό­θη στις 7 Ι­ου­λί­ου του 2005 και α­φο­ρά τη θέ­ση της Ι­ε­ράς Συ­νό­δου α­πέ­ναν­τι στο θε­σμό της Δω­ρε­άς Ορ­γά­νων.

Με την Εγ­κύ­κλιο αυ­τή, τό­σο ο Μα­κα­ρι­στός Αρ­χι­ε­πί­σκο­πος Χρι­στό­δου­­­λος, ό­σο και οι Σε­βα­σμι­ώ­τα­τοι Συ­νο­δι­κοί Αρ­χι­ε­ρείς, εί­χαν δη­λώ­σει την α­πο­δο­χή και τη στή­ρι­ξή τους στο θε­σμό της Δω­ρε­άς Ορ­γά­νων και προ­έ­τρε­παν μά­λι­στα τους πι­στούς να συμ­με­τά­σχουν στη φι­λάν­­­­­θρω­­πη αυ­τή πρω­το­βου­λί­α της Εκ­κλη­σί­ας μας γι­νό­με­νοι Δω­ρη­τές Ορ­γά­νων."


Αυ­τή ή­ταν η εί­δη­ση που δι­α­δό­θη­κε α­πό την έν­τυ­πη, την δι­α­δι­κτυα­κή κλπ. ε­νη­μέ­ρω­ση. Τώ­ρα, που άρ­χι­σαν να μα­ζεύ­ον­ται οι χι­λιά­δες αρ­νη­τι­κές δη­λώ­σεις για την (ει­κα­ζό­με­νη) δω­ρε­ά ορ­γά­νων, θυ­μή­θη­κε ο ΕΟΜ την Εγ­κύ­κλιο 2819/7-7-2005 της, υ­πό τον Χρι­στό­δου­λο ε­λεγ­χό­με­νης, Ι­ε­ράς Συ­νό­δου. Ό­που, με­τα­ξύ άλ­λων, δι­α­βά­ζου­με :

"Η δω­ρε­ά ορ­γά­νων πρέ­πει ο­πωσ­δή­πο­τε να πε­ρι­λαμ­βά­νει τη "συ­νει­δη­τή συ­ναί­νε­ση" του δό­τη, δη­λα­δή ο δό­της πρέ­πει εν ε­πι­γνώ­σει ε­λεύ­θε­ρα και α­βί­α­στα να έ­χει συγ­κα­τα­τε­θεί στην α­φαί­ρε­ση των ορ­γά­νων του, αν τυ­χόν α­πό κά­ποι­α αι­τί­α κα­τα­στεί εγ­κε­φα­λι­κά νε­κρός".

Πρέ­πει, λοι­πόν, να δο­θεί α­πάν­τη­ση σ΄αυ­τή την κο­ρυ­φαί­ου ψεύ­δους - καθ΄ υ­πα­γό­ρευ­ση; - εγ­κύ­κλιο της ι­ε­ράς συ­νό­δου α­πό τον α­λή­στου μνή­μης Χρι­στό­δου­λο.


 Τοι­ού­του εί­δους εγ­κύ­κλιοι αρ­μό­ζουν σε άλ­λους, σε ε­κεί­νους που μας κυ­βερ­νούν με πρά­ξεις νο­μο­θε­τι­κού πε­ρι­ε­χο­μέ­νου, τύ­που α­πο­φα­σί­ζου­με και δι­α­τάσ­σου­με, και ό­χι σε έ­να θε­σμό, ο ο­ποί­ος προ­τάσ­σει το "ι­ε­ρό", για να γνω­ρί­ζου­με τι λο­γής εί­ναι αυ­τή η σύ­νο­δος.

Γρά­φει η εγ­κύ­κλιος ό­τι "ο δό­της πρέ­πει εν ε­πι­γνώ­σει ε­λεύ­θε­ρα και α­βί­α­στα να έ­χει συγ­κα­τα­τε­θεί στην α­φαί­ρε­ση των ορ­γά­νων του". Θε­ώ­ρη­σε πε­ριτ­τή την α­λή­θεια η σύ­νο­δος, δί­νον­τας βα­ρύ­τη­τα στο "ε­λεύ­θε­ρο".

 Κόλ­λη­σε κον­τά σ΄ αυ­τό και το "α­βί­α­στο", λες και το "ε­λεύ­θε­ρο" δεν δη­λώ­νει συ­νά­μα και το "α­βί­α­στο" του ε­λεύ­θε­ρα δρών­τος. Ση­μαν­τι­κό­τε­ρο ό­μως εί­ναι το ε­ξής.  Αν και η, κατ΄ ευ­φη­μι­σμό, σύ­νο­δος μπο­ρού­σε να γρά­ψει : "Ο δό­τη­ς εν ε­πι­γνώ­σει α­λη­θεί­α­ς μπο­ρεί ε­λεύ­θε­ρα να συγ­κα­τα­τε­θεί στην α­φαί­ρε­ση των ορ­γά­νων του", το πα­ρέ­λει­ψε. Δι­ό­τι αν ή­ταν όν­τως Σύ­νο­δος Ορ­θό­δο­ξη, ό­φει­λε να συμ­πλη­ρώ­σει το "πριν α­πο­βι­ώ­σει".

Η α­φαί­ρε­ση των ορ­γά­νων γί­νε­ται προ­θα­να­τί­ως και αυ­τό, η υ­πό τον Χρι­στό­δου­λο συ­νελ­θού­σα σύ­νο­δος, δεν ε­πι­θυ­μού­σε να γί­νει γνω­­­­­στό στο "Χρι­στε­πώ­νυ­μον Πλή­ρω­μα" (sic).

Και ας δού­με τη συ­νέ­χεια στο "εν ε­πι­γνώ­σει", εν­θυ­μού­με­νοι το"πάν­τας αν­θρώ­πους θέ­λει σω­θή­ναι και εις ε­πί­γνω­σιν α­λη­θεί­ας ελ­θείν", του απ. Παύ­λου α­πό την Προς Τι­μό­θε­ον ε­πι­στο­λή. Την ε­πί­γνω­ση ε­πι­κα­λεί­ται τώ­ρα ο ΕΟΜ, μέ­σω Ι­ε­ράς Συ­νό­δου, α­πευ­θυ­νό­με­νος στους πο­λί­τες της χώ­ρας μας.

Λαμ­πρά! Η, τό­τε, ε­πί Χρι­στό­δου­λου  ι­ε­ρά σύ­νο­δος α­πευ­θύν­θη­κε στο "ευ­λο­γη­μέ­νο πλή­ρω­μα της Εκ­κλη­σί­ας", έ­κα­νε ό­μως έ­να λά­θος. Το λά­θος ή­ταν ό­τι με τη συ­νει­δη­τή συ­ναί­νε­ση του δό­τη, δη­λα­δή με την εν ε­πι­γνώ­σει - το "α­λη­θεί­ας" ξε­χά­στη­κε - συγ­κα­τά­θε­ση να του α­φαι­ρε­θούν τα όρ­γα­να, αν κα­τα­στεί εγ­κε­φα­λι­κά νε­κρός α­πό κά­ποι­α αι­τί­α, νό­μι­σε ό­τι θα μας κά­νει ό­λους εγ­κε­φα­λι­κά νε­κρούς πριν γί­νου­με όν­τως - ό­πως γρά­φει "α­πό κά­ποι­α αι­τί­α" - εγ­κε­φα­λι­κά νε­κροί.

 Πο­λύ προ της Εγ­κυ­κλί­ου 2819 υ­πήρ­ξαν αρ­κε­τοί, οι ο­ποί­οι προ­τί­μη­σαν κά­ποι­α άλ­λη αι­τί­α, α­πό αυ­τή που σή­με­ρα προ­τεί­νει η ε­πι­στή­μη (ΕΟΜ) και η τό­τε σύ­νο­δος του Χρι­στό­δου­λου, με τον ει­σα­χθέν­τα εγ­κε­φα­λι­κό θά­να­το. Η άλ­λη αι­τί­α ο­δη­γεί και αυ­τή σε εγ­κε­φα­λι­κό "θά­να­το".


Σε ει­σα­γω­γι­κά α­σφα­λώς, ε­πει­δή σε ει­σα­γω­γι­κά εί­ναι και ο ι­α­τρι­κός νε­ο­θά­να­τος Ει­ση­γη­τής εί­ναι ο Α­πό­στο­λος των ε­θνών Παύ­λος, ο ο­ποί­ος μας συ­νι­στά να νε­κρώ­σου­με τα μέ­λη υ­μών τα ε­πί της γης :

5 Νε­κρώ­σα­τε οὖν τὰ μέ­λη ὑ­μῶν τὰ ἐ­πὶ τῆς γῆς, πορ­νε­ί­αν, ἀ­κα­θαρ­σί­αν, πά­θος, ἐ­πι­θυ­μί­αν κα­κήν, καὶ τὴν πλε­ο­νε­ξί­αν ἥ­τις ἐ­στὶν εἰ­δω­λο­λα­τρί­α ...

9 μὴ ψε­ύ­δε­σθε εἰς ἀλ­λή­λους, ἀ­πεκ­δυ­σά­με­νοι τὸν πα­λαι­ὸν ἄν­θρω­πον σὺν ταῖς πρά­ξε­σιν αὐ­τοῦ 10 καὶ ἐν­δυ­σά­με­νοι τὸν νέ­ον τὸν ἀ­να­και­νο­ύ­με­νον εἰς ἐ­πί­γνω­σιν κα­τ' εἰ­κό­να τοῦ κτί­σαν­τος αὐ­τό­ν 
(Προς Κο­λασ­σα­είς)

Αυ­τά μας συμ­βού­λε­ψε ο απ. Παύ­λος, αυ­τά πρά­ξα­με. Νε­κρώ­σα­με τα μέ­λη τα ε­πί της γης και εν­δυ­σά­με­νοι τον νέ­ον άν­θρω­πο, τον α­να­και­νού­με­νον εις ε­πί­γνω­σιν κατ΄ ει­κό­να του κτί­σαν­τος, τολ­μή­σα­με να κα­ταγ­γεί­λου­με τους "εις αλ­λή­λους ψευ­δο­μέ­νους" ε­πι­στή­μο­νες. Οι ο­ποί­οι την αρ­χι­κή δω­ρε­ά πτώ­μα­τος με­το­νό­μα­σαν σε δω­ρε­ά σώ­μα­τος, τους βι­ο­λο­γι­κά ζών­τες α­σθε­νείς κα­τέ­τα­ξαν στην κα­τη­γο­ρί­α των πτω­μά­των και τώ­ρα έρ­χον­ται να μας πουν τη θέ­ση της "Ι­ε­ράς Συ­νό­δου" α­πέ­ναν­τι στο θε­σμό (σημ. αυ­τό μας έ­λει­πε) της δω­ρε­άς ορ­γά­νων. Πε­ρί­ερ­γα, μο­λο­νό­τι ου­δέ­πο­τε η ε­πι­στή­μη ζή­τη­σε την συ­νε­πι­κου­ρί­α της Εκ­κλη­σί­ας στο έρ­γο της, τώ­ρα μας αιφ­νι­διά­ζει. Μή­πως μπο­ρούν να μας θυ­μί­σουν οι ε­κλε­κτοί συ­νά­δελ­φοι πό­τε ζη­τή­θη­κε η (συ­νο­δι­κή) γνώ­μη της Εκ­κλη­σί­ας;

Κλεί­νον­τας και αυ­τό το ση­μεί­ω­μα γρά­φου­με, πά­λι, ό­τι πάν­τα τα α­νω­τέ­ρω α­πέ­κρυ­ψε και α­πο­κρύ­πτει συ­στη­μα­τι­κά ο ΕΟΜ, τα α­γνό­η­σε και η υ­πό τον πο­λύ­πλαγ­κτο μα­κα­ρί­τη Χρι­στό­δου­λο ε­λεγ­χό­με­νη, αλ­λά και η πα­ρού­σα, Ι­ε­ρά Σύ­νο­δος, ό­χι ό­μως και ό­λοι ε­κεί­νοι, που θέ­λη­σαν "εις ε­πί­γνω­σιν α­λη­θεί­ας ελ­θείν" α­πό κά­ποι­α άλ­λη αι­τί­α. Δι­ό­τι η συ­νει­δη­τή συ­ναί­νε­ση του δό­τη ο­φεί­λει προ πά­σης ε­λεύ­θε­ρης και α­βί­α­στης συγ­κα­τά­θε­σης να γνω­ρί­ζει την α­λή­θεια.

Υ­στε­ρό­γρα­φο

Προς πε­ρι­ερ­γα­ζό­με­νους τα θε­ο­λο­γι­κά, τα εκ­κλη­σι­α­στι­κά, ό­χι ό­μως και τα θρη­σκευ­τι­κά,"εἰς ἐ­πί­γνω­σιν κα­τ' εἰ­κό­να τοῦ κτί­σαν­τος αὐ­τόν".Το "κα­τ' ει­κό­να του κτί­σαν­τος" νο­η­τέ­ον "κα­τά την Χά­ριν" του κτί­σαν­τος, το δε "κα­τά Χά­ριν" και "κατ΄ α­λή­θειαν", ό­τι ο Κύ­ριος α­λή­θειά ε­στι.

Τρίτη, 18 Ιουνίου 2013

Τά κριτήρια τῆς ἁγιότητος στήν Ὀρθόδοξη Παράδοση



   Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Χριστιανουπόλεως κ. Γρηγορίου


Τά κριτήρια τῆς ἁγιότητος στήν Ὀρθόδοξη Παράδοση εἶναι θέμα εὐαίσθητο ἀλλά καί καθοριστικό. Εὐαίσθητο, διότι τά κριτήρια αὐτά εἶναι θεολογικά καί ὄχι ἠθικολογικά καί οὑμανιστικά. Αὐτό σημαίνει ὅτι νοθεύονται μέ τρόπο πού πολλές φορές δέν εἶναι ὁρατός. Εἶναι θέμα καθοριστικό, διότι ἡ γνώση καί ἡ βαθύτερη ἐπίγνωση τῶν κριτηρίων τῆς ἁγιότητος χαρακτηρίζει ἀφ’ ἑνός τόν σύγχρονο ἄνθρωπο, ἐάν δηλαδή αὐτός εἶναι ἐνταγμένος στήν Ὀρθόδοξη Παράδοση καί ἀφ’ἐτέρου αὐτήν τήν ἴδια τήν Ἐκκλησία, ἐάν εἶναι ἀληθινή ἤ ὄχι.

Τό θέμα θά ἀναπτυχθεῖ ἀπό τόν ὁμιλοῦντα σέ θεματικές ἑνότητες, ὥστε νά γίνει εὐκολότερα κατανοητό. Στό πρῶτο μέρος θά διατυπωθοῦν τά γνωρίσματα ἤ κριτήρια τῆς ἁγιότητος καί τό τεκμήριο τῆς ἁγιότητος, ἐνῶ στό δεύτερο μέρος θά ἐξετάσουμε ἐάν καί κατά πόσον πῶς σήμερα ἁγιοποιεῖται ἕνας Ὀρθόδοξος Χριστιανός.


Γνωρίσματα ἤ κριτήρια ἁγιότητος

Τό πρῶτο γνώρισμα ἁγιότητος εἶναι νά ἔχει ἐνταχθεῖ ὁ ἄνθρωπος στήν Ἐκκλησία διά τοῦ Ἁγίου Βαπτίσματος. Ὑπενθυμίζουμε τό χωρίο τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Μάρκου «ὁ πιστεύσας καί βαπτισθείς σωθήσεται» (Μάρ. , ιστ’ 16) καί τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου « Ἐάν μή τίς γεννηθῇ ἐξ ὕδατος καί πνεύματος, οὐ δύναται εἰσελθεῖν εἰς τήν Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ» (Ἰωάν. γ’ 5). Ὅμως ὑπῆρχαν καί περιπτώσεις πού ὁ μαρτυρικός θάνατος ἀρκοῦσε. Ἐθεωρεῖτο «βάπτισμα αἵματος» καί ἀποτελοῦσε ἀκόμα καί λόγο ἁγιότητος γιά τούς πιστούς. Ὁ Ἱερός Χρυσόστομος ἀναφερόμενος στόν Μάρτυρα Λουκιανό τονίζει: «Ὥσπερ οἱ βαπτιζόμενοι τοῖς ὕδασιν, οὕτως οἱ μαρτυροῦντες τῷ ἰδίῳ λούονται αἵματι». (Ἱερ. Χρυσ. Εἰς τόν Ἅγιον Λουκιανό PG 50, 552).

Ἕνα ἄλλο κριτήριο εἶναι τό ὀρθόδοξο φρόνημα. Ἡ διάσωση καί ἡ μετάδοση τῆς Ἀποστολικῆς Παραδόσεως καθώς καί ἡ διαφύλαξη τῆς παρακαταθήκης ἀλώβητης καί ἀναλλοίωτης εἶναι κεφαλαιῶδες θέμα σωτηρίας. Ὁ Μέγας Βασίλειος, σέ ἐπιστολή του πρός τήν Ἐκκλησία τῆς Ἀντιοχείας, ἐπισημαίνει ὅτι κηρύττει μόνο ὅσα παρέλαβε καί διδάχθηκε ἀπό τούς Ἁγίους Πατέρες.

«Πίστιν δέ ἡμεῖς οὔτε παρ᾽ ἄλλων γραφομένων ἡμῖν νεωτέραν παραδεχόμεθα οὔτε αὐτοί τά τῆς ἡμετέρας διανοίας γεννήματα παραδιδόναι τολμῶμεν, ἵνα μή ἀνθρώπινα ποιήσωμεν τά τῆς εὐσεβείας ρήματα, ἀλλ᾽ ἅπερ παρά τῶν Ἁγίων Πατέρων δεδιδάγμεθα, ταῦτα τοῖς ἐρωτῶσιν ἡμᾶς διαγγέλωμεν» (Μ. Βασιλείου Ἐπιστολή 140 τῆς Ἀντιοχέων Ἐκκλησίας PG32, 588C).

Ὁ ἐνάρετος βίος εἶναι ἐπίσης ἕνα σημαντικό γνώρισμα. Ὁ ἐνάρετος βίος ἐπιδρᾶ καταλυτικά στήν λειτουργική ζωή ὡς ὑπόδειγμα γιά τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας, ὡς μία νοητή πυξίδα. Ὑπάρχουν πολλά παραδείγματα Ἁγίων, οἱ ὁποῖοι μιμήθηκαν ἄλλους Ἁγίους στήν ἀρετή, ἀκόμα καί στό μαρτύριο.

Ἕνα κριτήριο ἐπίσης εἶναι ἡ θαυματουργία. Ἡ θαυματουργία ἔχει καταγραφεῖ στήν Καινή Διαθήκη ὡς χαρακτηριστικό γνώρισμα τῶν Ἀποστόλων καί γενικότερα τῶν εἰς Χριστόν πιστευόντων. Ὁ Κύριος, πρό τῆς Ἀναλήψεώς Του, ἀπευθυνόμενος στούς Ἀποστόλους τούς ἔδωσε τήν δύναμη νά θεραπεύουν τόν κόσμο. Αὐτό φαίνεται καί στίς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων ἀρχῆς γενομένης μέ τόν Ἀπόστολο Πέτρο κηρύττοντα καί θαυματουργοῦντα.

Τίθεται τό ἐρώτημα: τά θαύματα ἀπό μόνα τους ἀποτελοῦν κριτήριο ἁγιοκατατάξεως; Ἡ ἀπάντηση εἶναι «ὄχι». Τά λόγια τοῦ Κυρίου εἶναι καθοριστικά. «Πολλοί ἐροῦσί μοι ἐν ἐκείνη τῇ ἡμέρᾳ. Κύριε, Κύριε οὐ τῷ σῷ ὀνόματι προεφητεύσαμεν, καί τῷ σῷ ὀνόματι δαιμόνια ἐξεβάλομεν, καί τῷ σῷ ὀνόματι δυνάμεις πολλάς ἐποιήσαμεν; καί τότε ὁμολογήσω αὐτοῖς ὅτι οὐδέποτε ἔγνων ἡμᾶς. ἀποχωρεῖτε ἀπ᾽ ἐμοῦ οἱ ἐργαζόμενοι τήν ἀνομίαν.» (Ματθ. ζ’ 22-23).

Ἕνα ἄλλο γνώρισμα εἶναι οἱ ἐξαιρετικές ὑπηρεσίες καί ἡ προσφορά στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ἀποτελεῖ ὁ Ἅγιος καί Ἰσαπόστολος Κωνσταντῖνος, ὁ ὁποῖος μέ τό διάταγμα τῶν Μεδιολάνων θέσπισε τήν ἀνεξιθρησκεία καί ἔπαυσαν οἱ διωγμοί τῶν Χριστιανῶν. Ἕνα ἄλλο παράδειγμα εἶναι ἡ αὐτοκράτειρα Θεοδώρα, ἡ ὁποία ἀναστήλωσε τίς Ἱερές Εἰκόνες καί τίς ἀποκατέστησε ἐντός τῶν Ἱερῶν Ναῶν.

Οἱ ἐξέχουσες ὑπηρεσίες στήν Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία δέν ἀποτελοῦν ἀπό μόνες τους γνώρισμα ἁγιότητος. Στήν περίπτωση ὅμως τοῦ Ἁγίου Κωνσταντίνου ὑπάρχει ἡ θεοπτική ἐμπειρία τοῦ Τιμίου Σταυροῦ. Ἡ ἐκ μέρους του ἐκλογή ἀπό τόν Κύριο ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστό φαίνεται στήν ὑμνολογία «τύπον σταυροῦ ἐν οὐρανῷ κατοπτεύσας . . . ὅθεν δεξάμενος τήν γνῶσιν τοῦ Πνεύματος» καί «ὡς ὁ Παῦλος τήν κλῆσιν οὐκ ἐξ ἀνθρώπων δεξάμενος». Ἐπίσης ἁπτό τεκμήριο ἁγιότητος ἀποτελεῖ τό ἱερό λείψανό του «οὗ ἡ λάρναξ ἰάσεις βρύει» (Ἀκολουθία Μηναίου 21ης Μαΐου, Ἔκδ. Ἀποστ. Διακονίας). Κάτι ἀνάλογο συμβαίνει μέ τό λείψανο τῆς Ἁγίας Θεοδώρας, τό ὁποῖο διασώζεται στόν Μητροπολιτικό Ναό τῆς Κέρκυρας.

Ἕνα ἄλλο κριτήριο ἁγιότητος ἀποτελοῦν ἐπίσης τά ἀδιάφθορα Ἱερά Λείψανα, τά ὁποῖα εὐωδιάζουν καί θαυματουργοῦν. Ἄν καί τά λείψανα ἀποτελοῦν σημεῖο πού στοιχειοθετεῖ ἁγιότητα, δέν ἀποτελοῦν ὅμως ἀπαραίτητο κριτήριο ἁγιότητος. Σέ ὁρισμένες περιπτώσεις ἡ λειτουργική πράξη ἀπέδειξε ὅτι μπορεῖ νά εἶναι ἀποτέλεσμα ἀφορισμοῦ ἤ κατάρας ἤ καταφρονήσεως τῶν Ἱερῶν Κανόνων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ἀποτελεῖ ἡ Τρίτη λεγομένη Σύνοδος τῆς Μόσχας τό 1666, στήν ὁποία μετεῖχαν, πλήν τῶν Ρώσων Ἐπισκόπων, πέντε Μητροπολίτες τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, ὁ Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας Παΐσιος, ὁ Πατριάρχης Ἀντιοχείας Μακάριος καί Ἱεράρχες τῶν Ἐκκλησιῶν Ἱεροσολύμων, Γεωργίας καί Σερβίας. Ἡ Σύνοδος αὐτή ἀπεφάνθη:

«Τά τῶν νεκρῶν σώματα εὑρισκόμενα καί ἐν καιροῖς τούτοις ἀκέραια καί ἄλυτα, μή τολμάτω τις ἀπό τοῦ νῦν, ἄνευ ἀξιοπίστου μαρτυρίας καί Συνοδικῆς ἀποφάσεως τιμᾶσθαι αὐτά καί σέβεσθαι ὡς ἅγια, διότι εὑρίσκονται πολλά σώματα ἀκέραια καί ἄλυτα οὐχί ὑπό ἁγιωσύνης, ἀλλά ὑπ᾽ ἀφορισμοῦ καί κατάρας ἀρχιερατικῆς ἤ ἱερατικῆς τυγχάνοντες ἐτελεύτησαν, ἤ ἐκ παραβάσεως καί καταφρονήσεως τῶν θείων καί ἱερῶν κανόνων ἀκέραια καί ἄλυτα εὑρίσκονται» (Δεληκανῆ Κ. Πατριαρχικά ἔγγραφα Τομ. Γ’ Κωνσταντινούπολις 1905 σελ. 136-137).

Ἄς μήν ἀναφερθοῦν παραδείγματα συγχρόνων ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι περιφερόμενοι μέ διάφορα λεγόμενα λείψανα σημερινῶν -δῆθεν- ἁγίων, πού ἔχουν πετύχει νά εὐωδιάζουν καί νά μυροβλύζουν μέ τεχνητά μέσα, ἐξαπατοῦν τούς πιστούς.

Ἀνακεφαλαιώνοντας, τά γνωρίσματα ἤ κριτήρια τῶν προσώπων, προκειμένου νά καταχωρισθοῦν στά δίπτυχα τῶν ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι τά ἑξῆς:

α) τό Ἱερό Βάπτισμα β) τό ὀρθόδοξο φρόνημα γ) ὁ ἐνάρετος βίος δ) οἱ ἐξαιρετικές ὑπηρεσίες καί ἡ προσφορά στήν Ἐκκλησία ε) ἡ θαυματουργία στ) τά Ἱερά Λείψανα.

Αὐτά εἶναι τά γνωρίσματα ἤ κριτήρια γιά νά εἶναι κάποιος Ἅγιος. Δέν ἀποτελοῦν ὅμως ἀπό μόνα τους ὅλα μαζί ἤ ξεχωριστά καί τεκμήριο ἁγιότητος. Τό τεκμήριο τῆς ἁγιότητος εἶναι ἡ θέωση τοῦ προσώπου. Νά ἔχει δηλαδή ὁ Ἅγιος δεῖ τήν δόξαν τοῦ Θεοῦ καί νά ἔχει γνωρίσει τά μυστήρια περί τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν.

Οἱ θεόπτες Ἅγιοι χαρακτηρίζονται βασιλεῖς καί κύριοι ὄχι μέ τήν κοσμική ἔννοια ἀλλά μέ τό ὅτι βασιλεύουν ἐπί τῶν παθῶν τους, τά ὁποῖα ἔχουν μεταμορφώσει ἐν Χριστῷ καί φυλάσσουν ἀπαραχάρακτη τήν ὁμοίωση τῆς θείας εἰκόνος. Λέγει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός:

«Θεούς δε λέγω καί βασιλεῖς καί κυρίους οὐ φύσει, ἀλλ᾽ὡς τῶν παθῶν βασιλεύσαντας καί κυριεύσαντας καί τήν τῆς θείας εἰκόνος ὁμοίωσιν, καθ᾽ ἥν γεγένηται, ἀπαραχάρακτον φυλάξαντας (βασιλεύς γάρ λέγεται καί ἡ τοῦ βασιλέως εἰκών) καί ἑνωθέντας Θεῷ κατά προαίρεσιν καί τοῦτον δεξαμένους ἔνοικον καί τῇ τούτου μεθέξει γεγονότας χάριτι, ὅπερ αὐτός ἐστί φύσει» (PG 94, 1164 b).

Οἱ θεόπτες Ἅγιοι ἑνώνονται μέ τόν Θεό ψυχῇ τε καί σώματι. Ἡ ἕνωση αὐτή δέν εἶναι ἠθική, ψυχολογική καί κοινωνική ἀλλά θεολογική. Αὐτό σημαίνει ὅτι ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ διαπορθμεύεται ἀπό τήν ψυχή στό σῶμα τοῦ Ἁγίου «ὅτι δέ καί διά τοῦ νοῦ τοῖς σώμασιν ἐνῴκησεν ὁ Θεός»(PG 94 1164 c ).

Ἔτσι ἐξηγεῖται ἡ ἀφθαρσία τῶν Ἱερῶν Λειψάνων. Νικᾶται ὁ θάνατος πού ὑπάρχει μέσα στά κύτταρα τοῦ ἀνθρώπου, διότι ἔχει ἐνοικήσει ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ καί διά τοῦ νοῦ διαπορθμεύεται στό σῶμα. Ἐπίσης ἐξηγεῖται καί ἡ παρρησία τοῦ Ἁγίου πρός τόν Θεό, διότι πρεσβεύει ὑπέρ τῶν ἐν μετανοίᾳ προσευχομένων πιστῶν: «ἐν παρρησίᾳ τῷ Θεῷ παρεστήκασι» (PG 94 1164-1165 d).

Τά λείψανα αὐτῶν τῶν Ἁγίων εἶναι ζωντανά, δέν εἶναι νεκρά γιά αὐτό καί θαυματουργοῦν. Οἱ Ἅγιοι ἑνώθηκαν μέ τόν αἴτιο τῆς ζωῆς, τήν αὐτοζωή, τόν Χριστό καί δηλώνουν τήν παρουσία τους μέσα στήν Ἐκκλησία μέσῳ τῆς ἀφθαρσίας, τῆς μυροβλυσίας καί τῶν θαυμάτων. Δέν θά ἦταν λάθος ἐάν λέγαμε ὅτι οἱ αὐθεντικοί σύγχρονοι ἱεραπόστολοι καί ἐκφραστές τοῦ Θελήματος τοῦ Θεοῦ εἶναι τά Ἱερά Λείψανα τῶν Ἁγίων. Ἕνα παράδειγμα ἐκφράσεως εἶναι τό Ἱερό Λείψανο τῆς Ἁγίας Εὐφημίας, τό ὁποῖο φανέρωσε τόν ὀρθόδοξο τόμο στούς ἁγίους Πατέρες κατά τήν Δ΄Οἰκουμενική Σύνοδο (451 μ.Χ.) καί κατωχύρωσε τίς ἀληθινές ὀρθόδοξες θέσεις.

Τά θαύματα πού ἐπιτελοῦνται, στήν πραγματικότητα γίνονται ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ μέσῳ τῶν Ἱερῶν Λειψάνων. Αὐτό ἐξηγεῖται ἀπό τό ὅτι στά Ἱερά Λείψανα ἐνοικεῖ ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ, τά διατηρεῖ ζωντανά καί θεραπεύει ἀσθένειες, ἀποδιώκει πειρασμούς καί καταδιώκει τούς δαίμονες. Ἕνας ἄλλος λόγος πού θαυματουργοῦν τά Ἱερά Λείψανα εἶναι τό ὃτι ὁ πιστός προσέρχεται μέ ζέουσα καί ἀκλόνητη πίστη.

Συμπερασματικά, τό τεκμήριο τῆς ἁγιότητος εἶναι ἡ θέωση τοῦ προσώπου. Ὁ Ἅγιος ἑνώθηκε μέ τόν Θεό καί τό Ἱερό Λείψανό του παραμένει ἄφθαρτο, εὐωδιάζει καί θαυματουργεῖ, ἐκεῖ πού θέλει ὁ Θεός.Τίθεται ὅμως τό ἐρώτημα: Πῶς μπορεῖ νά διαπιστωθεῖ ὅτι ἕνας σύγχρονος ἄνθρωπος πληροῖ τά κριτήρια τῆς ἁγιότητος τά ὁποῖα ἐπιτρέπουν τήν κατάταξή του στήν χορεία τῶν Ἁγίων; Πρίν ἀπαντήσουμε, θά ἤθελα νά προβοῦμε σέ δύο ἐπισημάνσεις:

Πρώτη ἐπισήμανση

Ἡ πρώτη, ἡ ἐν σώματι Ἐκκλησία, ἀπό τούς Ἀποστολικούς καί τούς Μεταποστολικούς Πατέρες δέν προέβαινε σέ καμμία ἀνακήρυξη, ἁγιοποίηση ἤ ἀναγνώριση Ἁγίου.

Ἡ κοινή συνείδηση τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας, ἡ λαϊκή βάση, διαμόρφωνε γνώμη καί διαπίστωνε ὅτι ὁ ἐν λόγῳ Μάρτυρας εἶναι Ἅγιος. Αὐτό εἶχε τοπικό χαρακτήρα. Οἱ ζῶντες Χριστιανοί ἐγνώριζαν τόν Μάρτυρα, τόν τρόπο τοῦ μαρτυρίου καί τόν ἐνταφιασμό του. Τό ἐνταφιασμένο Λείψανο τοῦ Ἁγίου ἄρχιζε νά θαυματουργεῖ καί μετά νά ἀποκαλύπτεται ἄφθαρτο, νά μυροβλύζει ἤ καί νά εὐωδιάζει κατά περίπτωση. Τότε ἡ συνείδηση τοῦ λαοῦ γινόταν φωνή Θεοῦ, ἡ φήμη τοῦ Ἁγίου γινόταν γνωστή καί στίς γειτονικές ἐκκλησίες, ὥσπου ἐλάμβανε οἰκουμενικές διαστάσεις. Αὐτό γινόταν χωρίς καμία ἐπισημότητα ἕως τόν ΙΑ’ αἰώνα.

Ἀπό τόν αἰώνα ὅμως αὐτόν καί ἔπειτα, ὅταν τά νέα ὀνόματα εἶχαν καταχωρισθεῖ ὡς Ἅγιοι στήν συνείδηση τῶν πιστῶν τέκνων τῆς Ἐκκλησίας, εἴτε ὁ Πατριάρχης, εἴτε ἡ Σύνοδος ἔπαιρναν τήν πρωτοβουλία νά θεσπίσουν τήν μνήμη ἑνός Ἁγίου, ὥστε νά ἑορτάζεται μέ ἐπισημότερο τρόπο ἀπό ὅλη τήν Ἐκκλησία «ἀπό περάτων ἕως περάτων». Ἀπό αὐτό τό χρονικό σημεῖο διαφαίνεται μία ἐπιρροή ἀπό τήν Δύση.

 Ὁ Πάπας Ἰωάννης ΙΕ´ τό 993 μ.Χ. πραγματοποίησε τήν πρώτη ἀνακήρυξη, ἐνῶ ὁ Πάπας Ἀλέξανδρος Γ´ (1159-1181) ἰσχυρίσθηκε ὅτι ἡ ἀνακήρυξη κάποιου Ἁγίου εἶναι ἀναφαίρετο δικαίωμα τῆς Ἁγίας Ἓδρας. (Βεργωτῆ Γ. ἐγχειρίδιον Ἁγιολογίας Θεσ/νίκη 1992 σελ. 134). Ἀπό τότε ἔχουμε ἀναγνωρίσεις Ἁγίων στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καί μάλιστα μεγάλων καί γνωστῶν. Ἀξιοσημείωτο εἶναι τό γεγονός ὅτι ὁ ἀριθμός τῶν Ἁγίων, πού ἔχουν καταχωρισθεῖ στήν συνείδηση τοῦ λαοῦ στό ἁγιολόγιο τῆς Ἐκκλησίας μας, εἶναι ἀσυγκρίτως μεγαλύτερος ἀπό τίς ἐπίσημες συνοδικές ἀναγνωρίσεις.

Ἑπομένως ἡ Ἐκκλησία -τουλάχιστον γιά τούς πρώτους δέκα αἰῶνες- δέν προέβαινε σέ πράξη ἀνακηρύξεως, διακηρύξεως, ἁγιοποιήσεως καί ἀναγνωρίσεως Ἁγίου ἀλλά ἄφηνε τήν ἁγιοκατάταξη στήν συνείδηση τοῦ ὀρθοδόξου λαοῦ καί τοῦ κλήρου καί ἀμέσως μετά καταχώριζε στό ἁγιολόγιό της τούς ἀληθινούς Μάρτυρες καί Ἁγίους.

Δεύτερη ἐπισήμανση

Ἡ Ἐκκλησία πού μπορεῖ νά διακρίνει τά σημεῖα ἐκεῖνα, τά ὁποῖα μαρτυροῦν μέ βεβαιότητα τήν ἁγιότητα ἑνός προσώπου, φανερώνει ὅτι εἶναι ἀληθινή. Ἀντιθέτως ἐάν μία Ἐκκλησία ἀναγνωρίζει Ἃγιο μέ ἠθικολογικά κριτήρια, εἶναι ἐκκοσμικευμένη καί -ἠθελημένα ἤ ὄχι- νοθεύει τό ἁγιολόγιο.

Ἡ διάκριση μεταξύ Ἀποστόλου καί ψευδοαποστόλου, Προφήτου καί ψευδοπροφήτου, Ὁσίου καί ψευδοσίου, Ἁγίου καί ψευδοαγίου εἶναι ζήτημα ἁπλό ἀλλά καί δύσκολο. Στήν περίπτωση αὐτή συμβαίνει ἀκριβῶς ὅ,τι καί στίς ἄλλες ἐπιστῆμες. Δηλαδή, ὃπως ὁ γιατρός μπορεῖ νά διακρίνει τόν ψευδογιατρό, ὁ ἀρχιτέκτων μηχανικός μπορεῖ νά διακρίνει τόν ψευδοαρχιτέκτονα μηχανικό, ἒτσι καί ὁ Ἅγιος πού ἔχει τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ μέσα του, μπορεῖ νά διακρίνει τόν ψευδοάγιο. Αὐτό εἶναι τό ἁπλό τοῦ θέματος. Ἡ δυσκολία εἶναι κατά πόσον ἐμεῖς σήμερα εἴμαστε ἅγιοι γιά νά διακρίνουμε τούς Ἁγίους ἀπό τούς ψευδοαγίους.

Σέ περίπτωση πού ἡ Ἐκκλησία καταχωρίσει κάποιον ὡς «Ἅγιο» ἐνῶ δέν εἶναι, διαπιστώνεται ἀπώλεια τῶν κριτηρίων τῆς ὀρθοδόξου πνευματικότητος. Δηλαδή ταυτίζονται οἱ Ἃγιοι μέ τούς μή ἁγίους, οἱ θεράποντες Ἃγιοι τοῦ Θεοῦ μέ τούς καλούς ἀνθρώπους πού ἀκολουθοῦν ἄλλες θρησκεῖες ἢ δόγματα. Ἡ βίωση τῆς ὀρθοδόξου πνευματικότητος διαστρεβλώνεται, ἀλλάζει καί μετατρέπεται σέ μία δαιμονική πνευματικότητα μέ φοβερές συνέπειες γιά τόν ἄνθρωπο.

Οἱ συνέπειες εἶναι κυρίως δύο. Ἡ πρώτη ἀφορᾶ τόν τιμώμενο ὡς δῆθεν «ἃγιο». Ὅταν δηλαδή κάποιος τιμᾶται ὡς «ἅγιος» ἐνῶ δέν εἶναι, ἀλλά ἔχει ἀνάγκη τήν φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ, δέν βοηθεῖται ἀπό τούς πιστούς διότι στίς προσευχές ζητοῦμε τήν πρεσβεία του καί δέν προσευχόμεθα γιά τήν σωτηρία του. Ἑπομένως, ἀντί νά βοηθοῦμε τόν ἄνθρωπο, πού ἔχει ἀνάγκη τοῦ ἐλέους τοῦ Θεοῦ, τοῦ στεροῦμε τήν προσφορά μας. Ἡ δεύτερη συνέπεια ἀφορᾶ τόν πιστό. Ὁ πιστός προσεύχεται σέ πρόσωπο τό ὁποῖο οὐδέποτε πρόκειται νά πρεσβεύσει. Ὑπάρχει ἀκόμα κίνδυνος νά πέσει σέ δαιμονικές καταστάσεις, πού νά ἐνισχύουν τήν πλάνη καί τότε ἀρχίζει ἕνας φαῦλος κύκλος. Τήν ὥρα πού βρίσκεται στόν χῶρο τῆς Ἐκκλησίας ἀντί νά θεραπεύεται καί νά ὁδεύει στήν ἁπλότητα καί στήν ἁγιότητα, γίνεται σύνθετος καί μπορεῖ σέ ἀκραῖες καταστάσεις νά ὁδηγηθεῖ στήν κατάθλιψη καί στήν ψυχοπάθεια.

Ἑπομένως ἡ καταχώριση ἤ ἡ κατάταξη Ἁγίων στό ἁγιολόγιο τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι θέμα κριτηρίων πνευματικότητος καί κριτηρίων ἁγιότητος. Μπορεῖ νά ἀναφέρουμε ἐμεῖς σήμερα μέ σχετική εὐκολία τά κριτήρια τῆς ἁγιότητος, ἀλλά ἀντιπαρερχόμαστε μέ ἰδιαίτερη εὐκολία τά κριτήρια τῆς δικῆς μας ὀρθοδόξου πνευματικότητος. Μποροῦμε σήμερα νά διακρίνουμε ἕναν ἅγιο; Ἐάν ναί, τότε ἔχουμε τόν φωτισμό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἐάν ὄχι, τότε στερούμεθα τῆς Χάριτος καί τότε εἶναι προτιμότερο νά ἀπευθυνόμαστε σέ Ἁγίους πού ἤδη ἔχουν καταχωρισθεῖ στά Δίπτυχα τῆς Ἐκκλησίας μας.

Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἕνα ἐργαστῆρι ἁγιότητος. Ἐκκλησία πού δέν παράγει Ἁγίους, δέν εἶναι Ἐκκλησία. Ἐκκλησία πού παράγει Ἁγίους εἶναι ἡ αὐθεντική συνέχεια τῆς Μίας, Ἁγίας καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας. Ἐκκλησία πού νοθεύει τά κριτήρια τῆς ἁγιότητος, νοθεύει τό ἁγιολόγιο καί ὑποβιβάζει τούς Ἁγίους σέ καλούς ἀνθρώπους καί ἐξισώνει τόν Χριστό μέ κάθε θρησκευτικό ἡγέτη, δέν εἶναι ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ.

Χαιρόμαστε ὅταν ἀκόμα καί σήμερα ὁ Θεός φανερώνει μέ ἀθόρυβο τρόπο Ἁγίους στήν Ἐκκλησία μας. Εἶναι ἡ παρηγορία μας, ἡ τόνωση καί ἡ δύναμη γιά νά συνεχίσουμε τόν καλόν ἀγῶνα. Θεωρῶ ὅτι ἡ Ἱερά ἡμῶν Σύνοδος ὑπό τήν προεδρία τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Γ.Ο.Χ. Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ. κ. Καλλινίκου μέχρι σήμερα ἔχει πράξει σοφά. Ἀφήνει καί τόν λαό καί τόν κλῆρο μαζί μέ τόν Ἐπίσκοπο νά ἀναγνωρίζουν καί νά καταχωρίζουν στό ἁγιολόγιο τῆς Ἐκκλησίας μας συγχρόνους ἁγίους, ὅπως οἱ πρῶτοι Χριστιανοί. Δέν μετέρχεται τακτικές καί προπαγάνδες ἀλλά ἀφήνει τόν Θεό νά φανερώσει τόν Ἅγιό Του. Ἕνα τέτοιο παράδειγμα ἀποτελεῖ ὅ Ὅσιος Παχώμιος τῆς Χίου.

Λυπούμεθα ὅμως διότι ἡ κρατοῦσα Ἐκκλησία σήμερα - ἠθελημένα ἤ ὄχι - ἔχει ἀλλοιώσει τά κριτήρια τῆς ἁγιότητος καί ἐκφράζει σέ μεγάλο βαθμό ἐκκοσμίκευση καί ἀλλαγή πορείας ἀπό τήν Ὀρθόδοξη Παράδοση. Θά ἀναφέρω τήν περίπτωση τοῦ Μητροπολίτου Σμύρνης Χρυσοστόμου, τόν ὁποῖο ἡ κρατοῦσα Ἐκκλησία τόν ἀναγνώρισε ὡς «ἅγιο» τό 1992. Ἦταν μία πράξη πού δείχνει τό μέγεθος τῆς ἀλλοιώσεως τῶν κριτηρίων ἁγιότητος. Ἀναμφισβήτητα ὁ Χρυσόστομος Σμύρνης ἦταν Ἐθνομάρτυρας. Ὡστόσο ὅμως δέν μποροῦμε νά ὑποστηρίξουμε καί τήν ἁγιότητά του, διότι δέν πληροῖ τά βασικά κριτήρια τῆς ἁγιότητος. Δέν ὑπῆρξε κάποιο σημεῖο ἐκ Θεοῦ ἀφ᾽ ἑνός καί ἀφ᾽ ἑτέρου ὑπάρχουν ἀρκετές δημοσιεύσεις μασωνικῶν ἐντύπων ὅτι ἦταν μέλος μασωνικῆς στοᾶς.

Ἕνα ἄλλο θλιβερό σημεῖο εἶναι ὅτι ἡ κρατοῦσα Ἐκκλησία προπαγανδίζει νέα σύγχρονα πρόσωπα τῶν τελευταίων δεκαετιῶν τοῦ περασμένου αἰώνα ὅτι ἦταν ἅγιοι. Αὐτό τό ἐπιτυγχάνει μέσῳ ραδιοτηλεοπτικῶν σταθμῶν, ἐντύπων, βιβλίων καί διαδικτύου. Τά πρόσωπα αὐτά πού προβάλλονται ὡς «ἅγια», πράγματι ἔχουν δείξει στήν βιοτή τους ὅτι εἶχαν μία πνευματική ζωή πού -τολμᾶμε νά ποῦμε- ὅτι ἦταν καί ὑποδειγματική σέ ἐξαιρετικές περιπτώσεις.

 Δέν εἶναι ὅμως ἅγιοι, διότι δέν ὑπάρχει ἡ ἀνάδειξη τῆς ἁγιότητος αὐτῶν ἀπό τόν Θεό. Ἱερά Λείψανα ἄφθαρτα πού νά εὐωδιάζουν καί νά θαυματουργοῦν δέν ὑπάρχουν. Ἐπίσης σέ μερικούς τίθεται θέμα τῆς ὀρθῆς πίστεως, διότι τό φανερώνει ἡ βιοτή τους. Ἑπομένως γίνεται μία προσπάθεια τόν καλό ἄνθρωπο νά τόν κάνουν Ἃγιο. Αὐτό εἶναι ἐκτροπή ἀπό τά τῆς Ὀρθοδόξου Παραδόσεως καί τῶν κριτηρίων ἁγιότητος.

Θά ἤθελα ἐν συνεχείᾳ νά ἐκθέσω μερικά ἱστορικά γεγονότα, τά ὁποῖα δείχνουν ποῦ μπορεῖ νά φθάσει ὁ ἄνθρωπος, ὅταν ἔχει ἀποκοπεῖ ἀπό τήν Ὀρθόδοξη Παράδοση καί τά κριτήρια τῆς Ἁγιότητος. Ἐπίσης χρειάζεται μεγάλη προσοχή, διότι ἡ κρατοῦσα Ἐκκλησία ἔχει προσδεθεῖ στό ἅρμα τοῦ Παπισμοῦ καί δυστυχῶς -ἠθελημένα ἤ ὄχι- ἀλλοιώνει καί στρεβλώνει ὅ,τι καθαρό ἔχει μείνει στόν ὀρθόδοξο χῶρο. Τά παρακάτω στοιχεῖα δείχνουν πόση ζημιά ἔχουν προκαλέσει οἱ Δυτικοί, τούς ὁποίους σήμερα ἐμπιστεύονται μερικοί Ἱεράρχες τῆς κρατούσης Ἐκκλησίας.

Στήν πορεία τῆς Ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας πρῶτοι πού πολέμησαν τά Ἱερά Λείψανα τῶν Ἁγίων ἦταν οἱ Εἰκονομάχοι˙ στήν συνέχεια οἱ Παυλικιανοί καί οἱ Βογόμιλοι, οἱ ὁποῖοι ἀρνοῦνταν τήν ἐναθρώπιση τοῦ Χριστοῦ, τόν Σταυρό καί τίς Ἱερές Εἰκόνες˙ ἀργότερα οἱ Προτεστάντες, διακηρύσσοντας ὅτι πιστεύουν σέ ἕναν καθαρότερο καί πνευματικότερο Χριστιανισμό πιό εὐαγγελικό δίχως τά ἐπικονιάματα τῆς Ἱερᾶς Παραδόσεως. Ὡστόσο τόν σεβασμό καί τήν εὐλάβεια πρός τά Ἱερά Λείψανα κανένας δέν μπόρεσε νά σβήσει ἀπό τήν ψυχή τῶν πιστῶν.

Ὅμως ὁ πειρασμός χρησιμοποιεῖ μυρίους τρόπους γιά νά σπιλώσει τά καθαρά αἰσθήματα τοῦ ἀνθρώπου. Ἔτσι λοιπόν ἀρχίζοντας ἀπό τήν Παλαιστίνη καί τήν Αἴγυπτο καί προχωρώντας πρός τήν Ρώμη ἐξαπλώθηκε πυκνό δίκτυο ἐμπόρων, πού λυμαίνονταν τά πάντα γιά νά ἀγοράσουν καί νά πουλήσουν Λείψανα. Στό ἄνομο ἐμπόριο ἦταν οἱ Σταυροφόροι ἀλλά καί κάποιοι μοναχοί, πού κατά ἄλλους ἦταν ψευδομοναχοί.

Τό ἐντυπωσιακό ἦταν ὅτι οἱ Φράγκοι ἐμπορεύονταν ἀνύπαρκτα πράγματα, ὅπως οἱ στεναγμοί τοῦ Δικαίου Ἰωσήφ τοῦ μνήστορος, τά δάκρυα τοῦ Χριστοῦ καί τά ἴχνη τῶν ποδιῶν Του, λείψανα ἀπό τά φτερά τῶν ἀρχαγγέλων Μιχαήλ καί Γαβριήλ. Σέ ἕναν γαλλικό κατάλογο τοῦ 970 μ.Χ. ἀνάμεσα στά λείψανα ἦταν τά ξύλα καί οἱ πάσαλοι μέ τά ὁποῖα ἔστησε τίς σκηνές ὁ Ἀπόστολος Πέτρος μαζί μέ τόν Ἰάκωβο καί Ἰωάννη στόν τόπο τῆς Μεταμορφώσεως, καθώς καί σπόροι ἀπό ἐκεῖνον πού ἔσπειρε στήν εὐαγγελική περικοπή τοῦ σπορέως. (Airgain, L’ Hagiographe σελ. 190). Οἱ ἀγοροπωλησίες ἦταν τέτοιες πού ἔφτασαν στό σημεῖο τῆς ἀσέβειας. Οἱ καταγραφές μιλοῦν ἀπό μόνες τους. Ἔχουν καταγραφεῖ 26 κεφαλές τοῦ Ἁγίου Ἰουλιανοῦ, 10 τοῦ Τιμίου Προδρόμου, 6 τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου καί 17 χέρια του, 30 σώματα τοῦ Ἁγίου Παγκρατίου, 3 σώματα τοῦ Ἁγίου Ἰγνατίου τοῦ Θεοφόρου καί 6 κεφαλές του, ἄν καί - ὅπως εἶναι γνωστό – τόν Ἅγιο Ἰγνάτιο κατέφαγαν τά λιοντάρια (ΑΓΙΟΙ ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ Π.Β. Πάσχου σελ. 151).

Στήν σημερινή ἐποχή ἐπιβάλλεται νά εἴμαστε ἰδιαίτερα προσεκτικοί, ὅσο ποτέ ἄλλοτε. Νά εἴμαστε ἐνταγμένοι στό ἐργαστῆρι τῆς ἁγιότητος πού λέγεται Ἐκκλησία, μέ ἀρχηγό τόν Χριστό καί τούς φίλους Αὐτοῦ τούς Ἁγίους. Τότε θά μποροῦμε νά ἐργαζώμεθα μέ ὀρθό τρόπο γιά τήν θεραπεία τῆς ψυχῆς μας, ἐλπίζοντας ὅτι θά εἴμαστε σέ θέση νά διακρίνουμε ἕναν σύγχρονο Ἃγιο ἀπό ἕναν ψευδοάγιο. Θά μποροῦμε νά αἰσθανθοῦμε τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ νά μᾶς καθοδηγεῖ εἰς νομάς σωτηρίους διά πρεσβειῶν τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καί πάντων τῶν Ἁγίων.

Πηγή: http://www.bigr.gr

Κυριακή, 2 Ιουνίου 2013

Για τις μεταμοσχεύσεις...

Νόμος της εικαζόμενης συναίνεσης, ερωτήματα και απαντήσεις

1. Ερώτηση.
Κύριε Χριστοδουλίδη, τίθεται σε ισχύ από 1ης Ιουνίου ο ν.3984/2011 περί δωρεάς οργάνων σώματος. Σε παλαιότερη συνέντευξή σας,  είχατε δηλώσει ότι πρόκειται περί δολοφονίας και όχι για πράξη θεάρεστη, όπως για παράδειγμα είναι η αιμοδοσία. Μπορείτε να το ξανα-εξηγήσετε σε όσους δεν το έχουν καταλάβει αλλά και σε όσους επιμένουν να υποστηρίζουν ότι η δωρεά οργάνων γίνεται για τη σωτηρία άλλων ανθρώπων; Ο Εθνικός Οργανισμός Μεταμοσχεύσεων στην προσπάθειά του να πείσει, λέει ότι έχει και τη συναίνεση της Εκκλησίας.

Απάντηση
Ναι, ακριβώς είναι όπως το γράψατε. Πρόκειται περί δολοφονίας, αφού ευθύς ως άρχισαν οι μεταμοσχεύσεις χρησιμοποιείτο ο παραπλανητικός όρος "πτωματικές μεταμοσχεύσεις" και οι προσκαλούμενοι να εγγραφούν στις λίστες των δωρητών οργάνων, πληροφορούντο ότι τα όργανα λαμβάνονται από νεκρούς. Έλεγαν ασύστολα ψεύδη προφασιζόμενοι μάλιστα την επιστήμη και δη και την επιστημονική - αν μπορούμε να την πούμε - αλήθεια.

Δεν είναι ούτε θεάρεστη ή δωρεά των οργάνων, ούτε πράξη αλτρουϊσμού. Μπορεί να παρατείνουν οι δότες, ή δωρητές, τη ζωή κάποιων ασθενών, αλλά τα όργανα που δωρίζονται αφαιρούνται ενόσο ο ασθενής (και όχι το πτώμα) είναι ζων. Αν τα όργανα αφαιρούντο από πτώμα, ο οργανισμός του λήπτη θα τα απέρριπτε.

Είναι ξεκάθαρα τα πράγματα. Άρα, πόσο θεάρεστο μπορεί να είναι αυτό, αλλά και πόσο αλτρουϊστικό, όταν δια δόλου (: εγκεφαλικός θάνατος) φονεύεται ένας άρρωστος, έστω ημιθανής, προκειμένου να σωθεί ένας άλλος όχι και τόσο ημιθανής; Εάν οι οπαδοί και οι προαγωγοί αυτών των θεραπευτικών μεθόδων ήθελαν να είναι συνεπείς με αυτό που κάνουν, όφειλαν να ζητήσουν την επαναφορά της θανατικής ποινής.

Όσοι έχουν καταδικαστεί για ειδεχθή εγκλήματα να θανατώνονται δια σφαιριδίου στον προμήκη μυελό και στη συνέχεια να μεταφέρονται στο χειροργείο προς αφαίρεση των οργάνων τους (γίνεται στην Κίνα). Έτσι, θα δίνουν πίσω τη ζωή ή τις ζωές που αφαίρεσαν. Άλλωστε, οι παραχαράκτες της Χριστιανοσύνης διδάσκονται το : "Οφθαλμόν αντί οφθαλμού", όπως και οι εμμένοντες στα αρχέγονα θρησκευτικά τους  πρότυπα.

2. Ερώτηση
Πράγματι, η Εκκλησία δείχνει να υποστηρίζει τη δωρεά οργάνων. Ο ΕΟΜ εξέδωσε  διευκρινιστική ανακοίνωση στην οποία μεταξύ των άλλων, λέει:

"Η  αφαίρεση ενός ή περισσοτέρων οργάνων από ενήλικο, θανόν πρόσωπο πραγματοποιείται εφόσον, όσο ζούσε, δεν είχε εκφράσει την αντίθεσή του και κατόπιν συναίνεσης της οικογένειάς του. Σημειώνεται ότι η τροποποίηση αυτή πραγματοποιήθηκε κατόπιν σχετικής εισηγήσεως της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος τον Οκτώβριο του 2011".

Τι σημαίνει αυτό; Ότι η Εκκλησία δεν ενδιαφέρεται για τα υπόλοιπα, να διασφαλίσει δηλ. ότι ο ασθενής απεβίωσε και αρκείται μόνο στη συγκατάθεση του ίδιου και των συγγενών του;

Απάντηση
Γράφετε για "Εκκλησία της Ελλάδος" και προφανώς θα εννοείται την Διοικούσα Ιεραρχία. Η Εκκλησία της Ελλάδος, αγαπητέ κύριε, δεν είναι οι άνθρωποι που την διοικούν. Είναι εκείνοι οι οποίοι την Διακονούν και αυτοί τελούν και βρίσκονται υπό συνεχή διωγμό. Δεν έχουν δημόσιο λόγο, δεν ακούγωνται, τα βιβλία τους δεν τα εκδίδουν επώνυμοι εκδοτικοί οίκοι, και πλείστα όσα άλλα. Η Εκκλησία είναι θεσμός ενυπόστατος, διότι και η αλήθεια είναι ενυπόστατος Θεσμός. Αυτά όμως τα αποφεύγει η διοικούσα σημερινή ιεραρχία της, κατ΄ ευφημισμό, εκκλησίας.

Η διοικούσα ιεραρχία έκρινε σκόπιμο να προσθέσει κάτι, που άπτεται της διαφημιζόμενης "προσωπικής ελευθερίας". Δηλαδή, όποιος θέλει μπορεί να δωρίζει τα όργανά του συναινούσης και της οικογενείας, και όποιος θέλει όχι. Προφανώς, δεν την απασχολεί ποιος θα βάλει στο χειρουργείο τον άρρωστο - συμβαίνει να είναι γιατρός - για να τον πεθάνει αλτρουϊστικά, αγαπητικά, και ελεύθερα. Για τα υπόλοιπα, πραγματικά, δεν ενδιαφέρεται η διοικούσα ιεραρχία.

3. Ερώτηση
Αυτό που σημειώνει ο ΕΟΜ ότι δηλ. "η αφαίρεση οργάνων σώματος πραγματοποιείται εφόσον ο θανών δεν είχε εκφράσει την αντίθεσή του όσο ζούσε", τι σημαίνει κ. Χριστοδουλίδη; Ότι δηλ. όποιος δεν πάει στην αρμόδια υπηρεσία να δηλώσει επισήμως ότι αρνείται να γίνει δωρητής οργάνων σώματος, εκλαμβάνεται ως de facto δωρητής οργάνων σώματος; Φασισμός δεν είναι αυτό; Τελικά αυτός ο νόμος, φαίνεται ότι ταιριάζει περισσότερο στους φανατικούς ισλαμιστές-μουτζαχεντίν. Αυτοί δεν λένε "όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εχθρός μας";

Απάντηση
Φυσικά και ο νόμος αυτός ταιριάζει στους φανατικούς ισλαμιστές μουτζαχεντίν. Η διαφορά είναι ότι αυτοί οι "μουτζαχεντίν" είναι διαφορετικής κοπής. Δεν είναι ισλαμιστές. Εφαρμόζουν τα θρησκευτικά τους "πρωτόλεια" ενίοτε με χριστιανική επένδυση, ώστε να μη φαίνεται το αρχαϊκό απάνθρωπο κίνητρο της ανθρωποθυσίας για την σωτηρία ασθενών. Φαλκιδεύουν την Χριστιανοσύνη. Αυτόν όμως που θυσιάζουν είναι κι αυτός ασθενής, τον έχουν όμως ονομάσει "εγκεφαλικά νεκρό" και ξεπλένουν τα ματωμένα χέρια τους σε μια λεκάνη νερό.


4. Ερώτηση
Τι έχετε να συστήσετε στον κόσμο; Πώς πρέπει να αντιδράσει;

Απάντηση
Ο κόσμος πρέπει να αρχίσει να ενδιαφέρεται, να ερωτά και πρωτίστως, να έχει μαθησιακή την διάθεση. Η αντίδραση είναι μια : Η άρνηση των μεταμοσχεύσεων και της δωρεάς οργάνων. Οφείλουμε να συμφιλιωθούμε με το θάνατο, χωρίς να θέλουμε να βιαιοπραγούμε κατά συνανθρώπων μας για να κρατηθούμε λίγο ακόμη στη ζωή. Έστω κι αν έχουμε κάνει "πάντα τα διαταχθέντα υμίν" και μας βρίσκουν συμφορές, οφείλουμε να λέμε "αχρείοι δούλοι εσμέν". Και ακόμη, διαρκώς να θυμόμαστε το "οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιόν σου πᾶς ζῶν".

5. Ερώτηση
Απευθυνθείτε προς τον ΕΟΜ. Τι έχετε να τους πείτε για τον ρόλο που παίζουν και τις...υπηρεσίες που προσφέρουν στο κοινωνικό σύνολο;

Απάντηση
Οι κύριοι του ΕΟΜ με γνωρίζουν, όπως και πολλούς άλλους σαν εμένα. Δεν επιθυμούν διάλογο, διότι ξέρουν πολύ καλά ότι θα εκτεθούν ανεπανόρθωτα. Οπότε, πρέπει να διασώσουν τους πανεπιστημιακούς τίτλους που φέρουν, το κοινωνικό τους ίματζ, και την επιστημονική τους επάρκεια. Την οποία βεβαίως δεν αμφισβητώ.




6. Ερώτηση
Εάν δεν έχω ρωτήσει κάτι άλλο σημαντικό, όπως για παράδειγμα το "εικαζόμενο", το οποίο νομίζω το έθεσα ελαφρώς, σας  παρακαλώ να συμπεριλάβετε ό,τι άλλο θέλετε.

Απάντηση
Ο περί εικασίας νόμος είναι πλέον γεγονός, συμπληρωματικά, δε, μας έρχεται και ο νόμος περί (εικαζόμενης) εχθροπάθειας. Φαίνεται ότι οι λειτουργοί της Θέμιδας ανάγουν τη Δικαιοσύνη στη σφαίρα της εικασίας. Το δίκαιον εικάζεται πλέον και ανάλογα με το τι εικάζει ο νομοθέτης, νόμοι θα θεσπίζονται και αποφάσεις θα λαμβάνονται από τους δικαστές. Αλλά το δίκαιον δεν είναι ανυπόστατο, δεν αποτελεί εικασία, ακριβώς, όπως δεν ισχύουν αυτά και για την αλήθεια. Αψευδής μαρτυρία είναι οι χιλιάδες των Χριστιανών Μαρτύρων, που έδωσαν τη ζωή τους για να λέμε εμείς σήμερα το "Χριστός Ανέστη".

Υστερόγραφο

Οι ερωτήσεις υποβλήθηκαν από τον Δημοσιογράφο κύριο Μάκη Βραχιολίδη, τον οποίο και ευχαριστώ.