Δευτέρα, 2 Ιουλίου 2012

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΑΙΡΕΣΗ;

 πό π. Νικηφόρου Νάσσου



 Πολλοί πό τούς ρθοδόξους χριστιανούς ρωτον σχετικά μέ ατό πού λέμε στήν κκλησία καί τή θεολογία «αρεση», πς νοεται, τί σημαίνει αρεση, ποιές ο πιπτώσεις της, τί εναι ο αρετικοί καί πς μες ο ρθόδοξοι θά πρέπει νά συμπεριφερόμαστε ναντι ατν. Μιά σύντομη πάντηση μέ πλά λόγια θά δοθε στό κείμενο ατό, μέ γάπη καί πάλι πρός τούς νέους μας ο ποοι ρωτον. Θά πογραμμιστον κάποια σημεα, τα ποα μπορον να δηγήσουν κάθε νδιαφερόμενο σέ μιά περαιτέρω διερεύνηση το θέματος.



 1) τυμολογικά λέξη αρεση προέρχεται πό τό ρχαιοελληνικό ρμα αρέομαι /αρομαι, πού σημαίνει πιλέγω, διαλέγω. πομένως, αρεση σημαίνει πιλογή καί κομμάτιασμα, σημαίνει ποσπασματικότητα. κκλησιολογικά τώρα καί θεολογικά, ατό ρμηνεύεται ς πιλεκτική λήψη το μέρους (τς ληθείας) καί πως γνωρίζουμε, λήψη το μέρους ντί το λου, καταστρέφει τό λον!



Ατό καναν μέσα στήν στορία λοι ο αρετικοί. πέλεξαν ατό πού θελαν κατά τό δοκον καί κομμάτιασαν τήν ποκεκαλυμμένη λήθεια τς πίστεως. Διέστρεψαν τό δόγμα, ρμήνευσαν τή θεολογία λογικά/διανοητικά καί τήν ντικατέστησαν μέ τή φιλοσοφία καί τό στοχασμό. Στή ΘΗΕ διαβάζουμε τι ς αρεση χαρακτηρίζεται «κάθε πεπλανημένη διδασκαλία, ποία παρεκκλίνει πό τή γνήσια χριστιανική πίστη, ταυτόχρονα δέ καί κάθε χριστιανική κοινότητα ποία διαφωνε πρός τή δογματική διδασκαλία τς ληθος κκλησίας καί χει ποκοπε πό τήν κοινωνία καί νότητα μέ ατήν».



  Μέγας Βασίλειος, Οκουμενικός Πατήρ καί Διδάσκαλος τς κκλησίας, σέ μία πιστολή του δίνει ναν ρισμό τς αρέσεως, λλά καί το σχίσματος καί ατή διατύπωση πικυρώνεται μέσα στό λεγόμενο Κανονικό Δίκαιο τς κκλησίας, πως κφράζεται στό ερό Πηδάλιο. Παραθέτουμε τά λόγια το γίου σέ μετάφραση: «Ο παλαιοί νόμασαν αρέσεις μέν τούς παντελς ποσπασμένους καί κατά τήν δια πίση ποξενωμένους ∙ σχίσματα δέ ατούς πού διαφοροποιήθηκαν γιά κάποιες κκλησιαστικές ατίες καί μεταξύ τους ζητήματα θεραπεύσιμα».



 2) αρεση εναι εσαγωγή μις νέας διδασκαλίας καί πρακτικς, νός καί περισσοτέρων νεωτερισμν, πως χει πισημανθε. Εναι μόφωνη γνώμη λων τν Πατέρων καί Διδασκάλων τς κκλησίας τι αρεση ποτελε χωρισμό πό τόν Θεό καί πώλεια τς σωτηρίας! μαρτία πομακρύνει τον νθρωπο πό τόν Θεό, λλά δέν τόν χωρίζει πό Ατόν, φο μέσ τς σωτηρίου μετανοίας πιστρέφει καί πάλι στήν γκάλη το Εσπλάγχνου ορανίου Πατρός. Μέ τήν αρεση μως πέρχεται χωρισμός πό τόν Θεό, πως θά δομε καί παρακάτω.



 3) αρεση χει προέλευση δαιμονική. Εναι φεύρημα το ρχαικάκου διαβόλου, το αωνίου χθρο το Θεο, χθρο τς ληθείας, τς ρθοδοξίας. ταν σταμάτησαν ο φοβεροί κείνοι διωγμοί τν πρώτων χριστιανικν αώνων καί εδε σατανάς τι κκλησία το Χριστο χι μόνο δέν διαλύθηκε, λλά «τι περισσότερον νδρώθη καί ηξήθη», τότε πινόησε τίς αρέσεις γιά νά τήν καταβάλλει καί νά τήν ξεθεμελιώσει.



αρεση δημιουργε ναν ψεύτικο θεό (γι᾿ ατό τό γράφουμε μέ μικρό θ), ναν νύπαρκτο θεό, να θεό πού δέν σώζει διότι δέν εναι πραγματικός, ποκαλυφθείς Θεός τς στορίας, «Θεός τν Πατέρων μν», πως ψάλλουμε στήν μνολογία. πομένως, δημιουργούνται ρνητικές προϋποθέσεις γιά τή σωτηρία, χάνεται δυνατότητα τς θεώσεως!



 Νά ναφέρουμε να παράδειγμα, γιά νά φανε τι τό δόγμα χει σωτηριολογικό χαρακτρα καί χωρίς τό ρθό δόγμα νθρωπος δέν μπορε νά φθάσει σ᾿ ατό πού λέμε θέωση, χαρισματική νωση μέ τόν τριαδικό Θεό. ναφερόμαστε σέ να πό τα βασικά δόγματα τς πίστεώς μας, στό λεγόμενο χριστολογικό δόγμα, δηλ. τή διδασκαλία τς κκλησίας μας γιά τόν Θεάνθρωπο ησο Χριστό.



Για την ρθόδοξη κκλησία, χριστολογία συνεπάγεται τήν σωτηριολογία, φο στη χριστολογία φανερώνεται ξύψωση, κλάμπρυνση καί θέωση τς νθρώπινης φύσεως στό νιαο πρόσωπο το Χριστο μέσα πό τήν φραστη νότητά της μέ τή θεία φύση. Ο λεγόμενες, τώρα, χριστολογικές αρέσεις, θιγαν ετε την νθρώπινη φύση το Χριστο, πως λ.χ. ο Μονοφυσίτες, Μονοθελτες, Δοκτες, ετε τή θεία Του φύση, πως πρτος αρεσιάρχης ρειος.



Μέ τόν τρόπο ατό, καταργεται τό μυστήριο τ θείας Οκονομίας πως λέγεται, τό μυστήριο τς σωτηρίας πού νήργησε Θεός γιά νά σώσει τόν νθρωπο! Διότι, ποιά σωτηρία καί ποιά πολύτρωση θά μποροσε νά προσφέρει στόν νθρωπο νας Θεός ποος θά ταν μόνο νθρωπος, χωρίς νά νωθε νθρώπινη φύση μέ τό θεία «χωρίστως, συγχίτως, ναλλοιώτως καί τρέπτως», πως πιστεύουμε ο ρθόδοξοι;



 πό τήν λλη πλευρά, ν Θεός ταν μόνο Θεός καί δέν νανθρώπιζε πραγματικά λλά φανταστικά, πως πίστευαν ο αρετικοί πού πέρριπταν τήν νθρώπινη φύση το Χριστο, πς θά γινόταν σωτηρία και θέωση τς δικς μας φύσεως, χωρίς τήν πρόσληψή της πό τόν Υό καί Λόγο το Θεο;



 Τό διο συμβαίνει ταν πορρίπτεται θεότητα το γίου Πνεύματος, φο «ν γί Πνεύματι» παρέχεται σωτηρία, ταν καταλύεται τριαδικότητα το Θεο (τριαδικόν δόγμα). Νά γιατί αρεση δέν σώζει! Διότι ν δέν πάρχει καί ν δέν προσφέρεται διά τς κκλησίας πραγματικός Θεός, Τριαδικός, ποος φανερώθηκε στόν κόσμο διά μέσου το νανθρωπήσαντος Υο Του, διά το ποίου καί ν γί Πνεύματι δηγούμαστε πρός τόν Πατέρα καί τήν αώνιο ζωή, δέν πάρχει δός προς τή σωτηρία καί τήν νωση κτίστου καί κτιστο! κομε σήμερα κάποιους νά λέγουν: γώ πιστεύω τι Χριστός ταν νας μεγάλος θικός Διδάσκαλος τς οκουμένης, ναμορφωτής, εεργέτης, κοινωνικός παναστάτης κοκ. λλά χι καί Θεός!



 λλοι, λλες θεωρίες πινοον μέ τό φτωχό, πεπερασμένο, λλά καί σκοτισμένο μυαλό τους περί το ησο Χριστο. Λησμονον, μως, λοι ατοί, τι Θεός δέν εναι πως φανταζόμαστε μες τι εναι, λλά πως θέλει κενος νά εναι. Μήν ξεχνομε τι Θεός ποκαλύφθηκε σέ μς, δέν νακαλύψαμε μες τόν Θεό! γιος Γρηγόριος Θεολόγος θά μς πε τι, Θεός δέν εναι ατό πού φανταστήκαμε!



 πομένως, πρέπει νά κατανοηθε, τι αρεση, φο(δογματικς) διασπ καί τέμνει, χωρίζει καί διαστρέφει, λλοιώνει καί παραφθείρει τόν πραγματικό Θεό, τόν ποκαλυφθέντα (σάρκως στήν Παλαιά Διαθήκη καί νσάρκως στή Καινή ) καί τόν παρουσιάζει μέ τό δικό της τρόπο ποσπασματικά καί πιλεκτικά, δέν μπορε νά παρέχει τη σωτηρία!



 Ο ρχηγοί τν αρέσεων εναι χθροί το Θεο, πως λέει Μέγας θανάσιος, τοποθετντας τους στή σειρά μετά τούς δαίμονες καί τούς εδωλολάτρες! Καί εναι καί μετανόητοι, φο:



 1ον) χουν ποστε γκατάλειψη τς θείας Χάριτος λόγ αρέσεως καί



2ον) θεομίσητη περηφάνεια ( ποία εναι ρίζα καί γενεσιουργός ατία λων τν αρέσεων καί τν πλανν) τούς χει κατακυριεύσει τήν ψυχή!



 χει επωθε τι αρετικοί (κάποιοι) μετανόησαν∙ αρεσιάρχαι οδείς! Λέγεται πίσης, σχετικά μέ τόν πρτο αρεσιάρχη τόν ρειο, τι μητέρα του τόν ρώτησε γιά τό ποιός χει δίκαιο στή θεολογική διαμάχη πού πρχε τότε μεταξύ ατο καί τν γίων Πατέρων. ρειος επε ρητς τι ο Πατέρες χουν τό δίκαιο. Καί σέ δεύτερη ρώτηση τς μητέρας του, γιατί τότε δεν ποχωρε πό τίς δικές του δοξασίες καί δέν ζητε συγγνώμη πάντησε: σύ μητέρα μου μπορες νά ρνηθες τι μέ γέννησες καί τι εμαι δικό σου παιδί; Φυσικά καί χι. τσι καί γώ δέν μπορ νά παρνηθ τά δικά μου δόγματα, διότι τά γέννησα, εναι δικά μου καί δέν μπορ νά τά ναιρέσω….



 4) γνωστός δογματολόγος το περασμένου αἰῶνος, π. ω. Ρωμανίδης, ναφορικά μέ τούς αρετικούς χει γράψει τι διαφορά τς ρθοδοξίας με την αρεση εναι, κτός τν λλων, τι μέν ρθοδοξία θεραπεύει το νο το νθρώπου, ν αρεση δέν μπορε νά τήν θεραπεύσει. Τόνιζε πίσης τι στήν ρθοδοξία πάρχει θεραπεία τς νθρωπίνης προσωπικότητας και πόδειξη εναι ο γιοι.



  π. Ρωμανίδης ταύτιζε τους αρετικούς μέ τούς λεγομένους «κομπογιαννίτες», ο ποοι, ς ψευτογιατροί δέν μπορον νά παράσχουν τή θεραπεία, διότι πλούστατα δέν πάρχει σ᾿ ατούς τό πραγματικό φάρμακο, ληθινή πίστη, τά γι δόγματα, χωρίς τά ποα δέν μπορε νθρωπος νά θεραπευθε πό τή νόσο τς μαρτίας καί νά φθάσει στήν κοινωνία καί νωση μέ τόν τριαδικό Θεό, διά τς καθάρσεως, το φωτισμο καί τς θεώσεως. Εναι, λοιπόν, βέβαιο τι « Χάρις δέν νεργε, δέν ρχεται νά θεραπεύση κάποιον, ταν δέν χει ρθή δογματική συνείδηση» .





 5) Πς, τώρα, πρέπει νά ντιμετωπίζεται αρεση; Πς τοποθετεται ρθόδοξος Χριστιανός ναντι τν αρέσεων καί τν φορέων τους προσώπων, δηλαδή τν αρετκν; Μς τό ποδεικνύουν ο θεοφόροι Πατέρες μας: ποστρεφόμαστε τήν αρεση, λλά δέν μισομε τόν νθρωπο-αρετικό! Κάνουμε τι καί γιατρός, ποος μάχεται τήν σθένεια καί χι τόν σθεν.



  διος Θεός, στόσο, μς λέει τι πρέπει νά μισομε τήν αρεση! Ατό φαίνεται στήν ερά ποκάλυψη το ωάννου, που Θεός παινε μέσ το γίου Εαγγελιστο ωάννου τόν πίσκοπο τς φέσου, διότι μισε τά ργα τν Νικολαϊτν (κάποιων αρετικν τς ποχς κείνης), πως λέγει καί Ατός διος Κύριος τά μισε: «Τοτο χεις, τι μισες τά ργα τν Νικολαϊτν, καγώ μισ». Μισες, λέει, τά ργα τν Νικολαϊτν, πως καί γώ μισ. Γίνεται διάκριση μεταξύ τν μαρτωλν καί τν μαρτιν. Δέν μισε τούς μαρτωλούς, λλά τά ργα τν μαρτωλν, ν προκειμέν τν αρετικν.



 πομένως, φείλουμε νά ποστρεφόμαστε κάθε κακοδοξία, κάθε αρεση καί πλάνη, ποία λυμαίνεται τή σωτηρία τς αωνίου ψυχς μας. ναφορικά δέ μέ τά πρόσωπα - φορες τν πλανν καί τν αρέσεων, δέν θά μισομε κανέναν, λλά θά εμαστε πολύ προσεκτικοί στή συναναστροφή μας μέ ατούς, διότι λλοχεύει κίνδυνος τς λισθήσεώς μας, εδικά ταν εμαστε ς πρός τή θεολογική κατάρτιση νεπαρκες.



 Δέν θά πρέπει νά γνοομε τι αρεση μοιάζει μέ νόσο νίατη, μεταδοτική. ν πς κοντά στή νοσογόνο κατάσταση θά «κολλήσεις», πως λέμε πλ. Πρός τούς αρετικούς λέμε πάντα τήν λήθεια, τι νοσον, τι βρίσκονται σέ πλάνη, τι δέν σώζονται σο βρίσκονται στήν αρεση, διότι ατό πού πιστεύουν, τό λανθασμένο δόγμα καί φρόνημα δέν τούς δηγε στή σωτηρία! πάρχει στόσο πορία: Μήπως εναι καλύτερο, νά μήν τούς τό πομε, γιά νά μήν τούς λυπήσουμε; ΟΧΙ!!!



Πρέπει πωσδήποτε νά τούς νημερώσουμε πακριβς γιά τήν κατάστασή τους τή νοσηρή (ταν θά δοθε εκαιρία ννοεται), διότι τότε καί μόνο τότε θά δείξουμε τι τούς γαπομε ελικρινά! Μπορομε νά φανταστομε να γιατρό ποος χει μπροστά του τόν καρκινοπαθ, τόν λεπρό, τόν πάσχοντα πό νίατο νόσημα καί ν τούτοις νά μήν το λέει τίποτα γιά τήν οκτρή κατάστασή του, λλά νά το λέει πώς δέν χει τίποτα καί νά μήν νησυχε;



 Νά γιατί γκληματον κυριολεκτικά κάποιοι κκλησιαστικοί προϊστάμενοι, πατριάρχες, ρχιεπίσκοποι κ.. ο ποοι ναγνωρίζουν τούς αρετικούς κκλησιαστικά, συμπράττουν μαζί τους καί συμπροσεύχονται παρά τίς ρητές παγορεύσεις τν ερν Κανόνων καί τούς δίνουν τσι τήν ψευδαίσθηση τι ατό πού χουν ς πίστη καί φρόνημα εναι ρθό και τούς ξασφαλίζει τή δυνατότητα τς σωτηρίας, ν το ντίθετο ντελς συμβαίνει! Ατό εναι γκληματικό!



 Συμβαίνουν ατά, δυστυχς, στίς πονηρές ημέρες μας, πολύ συνηθέστερα πό τι παλαιότερα, που τό κριτήριο τς πίστεως ταν σχυρό καί τό φρόνημα νδρεο καί ο κκλησιαστικοί ταγοί μή συμβιβαζόμενοι νόχως, πως σήμερα, μέ τίς περιστάσεις καί τούς καιρούς, τά πάθη καί τά ποικίλα συμφέροντα…



 6) Ποιμαντικς, στάση τς κκλησίας θά πρέπει νά εναι αστηρή, στε καί ο αρετικοί νά κατανοήσουν τι βρίσκονται σε πλάνη, λλά ο ρθόδοξοι νά στερεώνονται στήν ληθινή πίστη καί νά μήν πικρατε ντός τους συνύπαρξη ληθείας καί ψεδους, φωτός καί σκότους, ρθοδοξίας καί πλάνης κλπ. Καί γιά τούς αρετικούς καί γιά τούς ρθοδόξους θά πρέπει νά φροντίζει ποιμένουσα κκλησία, ν γί Πνεύματι.



ρθά ν προκειμέν χει γραφε τι «άν ο ποιμένες τς κκλησίας υοθετήσουν μίαν συγκρητιστικήν στάσιν ναντι τς αρέσεως, τό μέν ποίμνιον θά πωλέσ τήν μολογιακήν του εαισθησίαν καί εκόλως θά ποπέσ ες τήν αρεσιν, ο δε αρετικοί θά σχηματίζουν τήν ντύπωσιν τι δέν πέχουν τς ληθείας, καί συνεπς δέν χρειάζεται νά μετανοήσουν». Νά πς φαίνεται καί καταδεικνύεται τό φιλάνθρωπο πνεμα τς κκλησίας το Χριστο, σέ ντίθεση μέ τούς σημερινούς «γαπολόγους» οκουμενιστές, ο ποοι λησμονον τι γάπη χωρίς λήθεια εναι πάτη καί χι γάπη πραγματική…



 7) Κατά τήν παρούσα ναφορά μας στό ζήτημα τς αρέσεως, εναι καλό καί σκόπιμο νά θυμίσουμε τή γνωστή στούς μελετητές τν Πατερικν κειμένων περίπτωση το ββ γάθωνος, στόν ποο κάποιοι πέδωσαν λους τούς κακούς χαρακτηρισμούς, μέ σκοπό νά δοκιμάσουν τήν ταπεινοφροσύνη του καί ν δέχτηκε τά πάντα, τι εναι περήφανος καί πόρνος κλπ. μόλις το επαν «εσαι και αρετικός» ντέδρασε δυναμικά! «χι, επε, αρετικός δέν εμαι»!!!



 Τόν ρώτησαν, γιατί ββ, ν δέχτηκες λους τούς χαρακτηρισμούς, ντέδρασες τόσο ταν σέ χαρακτηρίσαμε αρετικό; Διότι, λέει, λα τά μαρτήματα, τά ποα μο προσήψατε, δέν μέ χωρίζουν πό τόν Θεό, πλς μέ πομακρύνουν καί μέ τή μετάνοια θά πανέλθω στή φυσική μου κατάσταση. αρεση μως, μέ χωρίζει πό τόν Θεό, «καί Θεο χωρισθναι ο βούλομαι», κατέληξε μεγάλος ββς, δέν θέλω νά χωρισθ πό τόν Θεό!



 Αρεση, λοιπόν, = ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ!



 πό κε καί ντεθεν, « χων τα κούειν κουέτ», πως επε τό ψευδέστατο στόμα το Δεσπότου Χριστο!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου