Σάββατο, 2 Ιουνίου 2012

Ἀπάντηση στόν π. Εὐθύμιο Τρικαμηνᾶ

 Ἀπάντηση στό νέο βιβλίο τοῦ π. Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ: 
Περί τοῦ 15ου Κανόνος τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου


το π. Νικολάου Δημαρ, δρος Νομικς

λγος καί πογοήτευση μς προξένησε νάγνωση το νέου βιβλίου το ερομονάχου Εθυμίου Τρικαμην « διαχρονικ συμφωνία τν γίων Πατέρων γιά τό ποχρεωτικό το 15ου Κανόνος τς Πρωτοδευτέρας Συνόδου περί διακοπῆς μνημονεύσεως Ἐπισκόπου κηρύσσοντος ἐπ' ἐκκλησίας αἵρεσιν » Τρίκαλα 2012.

Τό βιβλίο πραγματεύεται τό πιβεβλημένο ἤ μή τς ποτειχίσεως τν πιστν πό τος αρετικους πισκόπους, ταν ατοί κηρύττουν κακόδοξες διδασκαλίες καί δόγματα. Δέν διαφωνομε μέ τν βασικ δέα ατο το βιβλίου, ντιθέτως τν πικροτομε, καθς καί μες εμαστε ποτειχισμένοι γιά τος ἴδιους λόγους.

Πίπτει μως, ὁ π. Εὐθύμιος σ διάφορες περβολς, τοπήματα καί πλάνες, ταν ναφέρεται περί ποστολικς Διαδοχς τν κπεσόντων στν πίστη πισκόπων, πως πίσης καί στίς ναφορς του γιά τος ποτειχισμένους πιστος το Παλαιο ορτολογίου.

Ἀρχικά θά θέλαμε νά τοῦ παντήσουμε στό πρῶτο θέμα που λέγει:
          «ν δημιουργηθ κάποια Σύνοδος παράλληλος πρός τν αρετικ τοποθετηθ κάποιος πίσκοπος σ κάποια πισκοπ, χωρίς προηγουμένως νά καταδικασθ πάρχων αρετικός, τότε σταματ ποτείχισις, φο δημιουργεται μιά λλη νέα «κκλησία», (σ. 245). «δέν νομίζω" (λέγει) "τι θά ερη κανείς παράδειγμα στν ρθοδοξία κατά τό ποο νά πάρχουν σ μία κκλησιαστικ παρχία καί νά σκον τά καθήκοντά των συγχρόνως δύο πίσκοποι, ρθόδοξος καί αρετικός καί δύο ντίστοιχα Σύνοδοι, ο ποες νά λειτουργον συγχρόνως καί παραλλήλως, χωρίς δηλαδή νά χη καταδικασθ αρεσις πό ρθόδοξο Σύνοδο» (σ. 248).

διδασκαλία ατή εναι κακόδοξος καί πηρετε πλήρως τά συμφέροντα καί τν κκλησιολογία τν Οκουμενιστν πι-σκόπων.

Στό βιβλίο το 19ου αἰῶνος τοῦ Μανουήλ Γεδεών, τοῦ μεγάλου Χαρτο-φύλακα το Οκουμενικο Πατριαρχείου «Πατριαρχικοί Πίνακες», παρατίθενται κατάλογοι τν Πατριαρχν, (αρετικν καί ρθοδόξων), πού πατριάρχευσαν μέχρι καί τν ποχή του στόν θρόνο τς Κων/λεως.
         
ναφέρεται, λοιπόν, στν σελ. 122 το βιβλίου ατο τι, κατά τά τη 360-369 Πατριάρχης Κων/λεως χρημάτισε Εδόξιος, ποος ταν ρειανός, πό τν ρχή τς μφανίσεώς του στόν κκλησιαστικό βίο καί μάλιστα αρεσιάρχης, φο δημιουργησε καί δικ του αρετικ δογματικ δοξασία.
         
Πατριάρχης ατός νεθρονίσθη στόν θρόνο τς Κων/λεως πό βδομήντα δύο ρειανούς πισκόπους! (σ. 123).
         
Ταυτόχρονα μως ο ποσχισθέντες ρειανοί έτιος καί Ενόμιος, ξέλεξαν καί χειροτόνησαν καί ατοί δικό τους Πατριάρχη, τόν Ποιμένιο, καί μετά τόν θάνατο ατο τόν Φλωρέντιο∙  τό ατό πραξαν καί σέ λλες πισκοπές. Μετά τόν θάνατο το Εδοξίου ο ρειανοί ξέλεξαν τόν Δημόφιλον (369-370). μως καί ο ρθόδοξοι δέν μειναν πραγες λλά χειροτόνησαν δικό τους πίσκοπο, τόν Εάγριο, που πατριάρχευσε κατά τά τη 369-370. 
         
δού πώς Μανουήλ Γεδεών περιγράφει τήν κατάσταση: «ποθανόντος το Εδοξίου, διχάσθη χριστιανικός τς Κωνσταντινουπόλεως πληθυσμός, μλλον ες πολλά κατετμήθη. ντί δ’ νός δύο πατριάρχαι ξελέγησαν» (σ. 126). Καί συνεχίζει:

«Τόν Εάγριον ξελέξαντο ο ρθόδοξοι μετά τόν θάνατον το Εδοξίου, δέ τς ντιοχείας πατριάρχης Εστάθιος, πανελθών μέν κ τς ξορίας πί οβιανο το ατοκράτορος, ν Κωνσταντινουπόλει δέ κρυπτόμενος, χειροτόνησεν ατόν.

Τότε ατοκράτωρ Οάλης, τήν το Εαγρίου χειροτονίαν μαθών, φίκετο κ Μαρκιανουπόλεως, νθα διέτριβεν, ες Κωνσταντινούπολιν, καί τόν μέν ρθόδοξον πατριάρχην Εάγριον παυσε, τάς δέ κκλησίας ρπάσας πό τν ρθοδόξων δωκεν ες τούς ρειανούς, ναγνωρίσας τόν κακόδοξον Δημόφιλον, καί τόν ερόν Εστάθιον ξώρισεν ες Κύζικον»(σ. 127). Βλέπομε λοιπόν τι δύο Πατριάρχες πατριάρχευσαν ταυτόχρονα στήν Κων/λη κατά τό τος 369, νας ρθόδοξος, λλος αρετικός.

Πς, λοιπόν, γαπητός π. Εθύμιος μς λέγει τι δέν πάρχει οδεμία τέτοια περίπτωση, λλά τι ο ρθόδοξοι μόνο μετά πό διαδοχή πό τούς αρετικούς νελάμβαναν πάλι τούς θρόνους, π' που εχαν κάποτε κθρονισθ διά νά μή δημιουργήσουν, πως λέγει, καινούργιες Συνόδους καί κατά συνέπεια καινούργια κκλησία; (!!!)

ν σέ λο τό βιβλίο του δικαίως κόπτεται τι ο πίσκοποι καί μόνον πού θά δημοσιοποιήσουν κάποια κακοδοξία εθύς βρίσκονται κτός κκλησίας, δ μως, χάριν μις πιπλάστου Διαδοχς, τούς προβάλλει, μλλον χωρίς νά τό ννο, ς αθεντίες ατς τς Διαδοχς καί ρα ντός κκλησίας! 
Πρωτάκουστη διατύπωση!  Ο πιστοί μέ τήν ρθή μολογία τς πίστεως, ποία  βρίσκεται μόνον μέσα στά πλαίσια τς ρθοδόξου κκλησίας νά χωρίζονται τάχα πό τήν ποστολική Διαδοχή!

 Δηλαδή νά ἀνήκουν σέ κκλησία δίχως ποστολική Διαδοχή, ν ο κτός κκλησίας αρετικοί νά τήν κατέχουν κληρονομικ δικαίῳ! Διατύπωση γινομένη, δυστυχς, κάτω πό τήν πίδραση νός κράτου Νομικισμο!!!

μες γνωρίζουμε τι, που κκλησία καί ρθή μολογία-πίστη, κε πάρχει καί ποστολική Διαδοχή πουθενά λλο, σέ καμμία παρασυναγωγή αρεση, στω καί ν λκουν τίς χειροτονίες τους πό τήν ρθόδοξη κκλησία, στήν ποία ταν κάποτε νταγμένοι.

Κάθε ποδοχή αρετικο στούς κόλπους τς κκλησίας διατηροντος τό ξίωμα το πισκόπου γενικότερα το κληρικο, γίνεται χάριν οκονομίας[1] καί μόνον καί χι νεκα τς νεργος ποστολικς Διαδοχς ατο. Διό καί βλέπομε κτός πό "κρίτους" (δηλ. μή καταδικασθέντες ἀπό Σύνοδο), πολλάκις νά δέχονται καί κεκριμένους (καταδικασθέντες ἀπό Σύνοδο) μέ τήν δια κριβς διαδικασία ντάξεως[2].

Δέν εναι μως περίπτωση ατή που ναφέραμε μοναδική κατά τήν ποχή κείνη κατάσταση ατή διαιωνίσθηκε, διό καί βλέπουμε λες τίς πλευρές νά χειροτονον κάστη τούς δικούς της πισκόπους. ναφέρουμε καί πάλι, γιά παράδειγμα, πό τούς Πατριαρχικούς Πίνακες, τά ξς λεγόμενα:

«πί ττικο (το ρθοδόξου Πατριάρχου σ.σ.), πατριάρχης τν ν Κωνσταντινουπόλει ρειανν ν γέρων Θεόδωρος, οτινος ποθανόντος ες λικίαν τν εκοσι καί κατόν, χειροτόνησαν ο ρειανοί πατριάρχην ατν τόν Βάρβαν» (σ. 171).

Δύο πισκόπους μως σέ μία πισκοπή δέν εχαμε μόνον στήν Κων/λη, λλά καί σέ πολλές λλες περιπτώσεις, πως στήν πισκοπή τς πόλεως Συνάδων, που ρθόδοξος πίσκοπος Θεοδόσιος κατεδίωκε τόν Μακεδονιανό πίσκοπο Συνάδων, τόν ποο καί κατεδίωξε πό τήν πόλη, μέχρις του νέλάβε τήν πισκοπήν ξανά, λλ ς ρθόδοξος πλέον! (Πατριαρχικοί Πίνακες, σ. 170).

Δέν πρχαν μως Πατριάρχες καί πίσκοποι μόνον κ τν διαφόρων ρειανικν μάδων, ο ποοι συνυπρχαν μετά τν ρθοδόξων σέ μία πισκοπή, λλά καί λλων μερίδων πως π.χ. τν Ναυατιανν,  ο ποοι ποίμαναν τά ποίμνιά τους ν μέσῳ τν πολοίπων. Γιά παράδειγμα στόν θρόνο τς Κων/λεως εχαν νέβη πίσκοποι ξ ατν, πως ο κέσιος, γέλιος,  Σισίνιος,  Μαρκιανός  κ. . (Πατριαρχικοί Πίνακες, σ. 140-141). 

λήθεια βεβαίως εναι τι παρξη πολλν πισκόπων σέ μία πόλη καί νός μόνου ξηρτᾶτο:

α) πό τό άν πρχε ποίμνιο, στε νά δικαιολογται παρξη πισκόπου, διότι, ποιό θά ταν διαφορετικά τό νόημα τς πάρξεως ατο;

β) πό τήν διάθεση τς κοσμικς ξουσίας νά νεχθ  ατο το εδους τίς καταστάσεις, καί χι διά κκλησιολογικούς λόγους ς παινίσεται π. Εθύμιος. Καί ατός ταν λόγος, που βλέπομε πολλές φορές νά κατέχονται ο πισκοπικοί θρόνοι μόνον πό τούς ρεστούς στούς ξουσιαστές, ετε ρθοδόξους, ετε αρετικούς, μή πιτρέποντες σέ οδένα λλον  νά διεισδύση, νίοτε  οτε κν διά πλό προσηλυτισμό.

      Τήν γνώμη λοιπόν το π. Εθυμίου τι τάχα «Δέν χομε μως ες τήν κκλησιαστική στορία παράδειγμα κατά τό ποο ες τόν καιρό τς αρέσεως νά πάρχουν ες να καί τόν ατόν τόπο καί νά λειτουργον παράλληλα δύο Σύνοδοι,[3] τν ρθοδόξων δηλαδή καί τν αρετικν, πό τήν ννοια τι ο ρθόδοξοι ποτειχίστηκαν πό τούς αρετικούς καί τοποθέτησαν σέ λλες παράλληλες θέσεις πισκόπους, χωρίς φυσικά νά καταδικασθ αρεσις καί συνοδικς» (σ. 314), θά μπορούσαμε νά τήν χαρακτηρίσωμε τό λιγότερο πεπλανημένη, ν χι κάτι λλο... καθώς κκλησιαστική στορία ποδεικνύει ντελς τά ντίθετα! Δέν πεκταθοῦμε λλο σέ ατό τό θέμα διότι δη περέβημεν τό να ζητηθέν παράδειγμα...[4]

      Ἡ πλέον μως δικη κρίση διαπράττεται πό τόν π. Εθύμιο στήν ναφορά του  στούς πιστούς το παλαιο ορτολογίου, που δέν παξιο πλς  τήν ποτείχισή τους, λόγῳ τς εσαγωγς το παπικο μερολογίου, λλά τήν παρουσιάζει καί ς ντικανονική καί δίκως γενομένη (σ. 232),  καθώς πιστεύει τι δέν ποτελοσε  παράβαση ντικανονική, οτε θέτηση κάποιας κκλησιαστικς παραδόσεως!!!

ντιθέτως, τούς συντάσσει μέ τούς σχισματικούς, λλά καί μπεσόντες σέ μία διότυπη εδωλολατρία (σ. 230) καί πλάνη (σ. 231).


Τά λέει ατά, σως, γιά νά μήν χει ντιπάλους στήν διεκδίκηση τς δόξας νός ποτειχισμένου μολογιτο... Πρός πίστωση δέ τν λεγομένων του παρουσιάζει πόσπασμα το γίου ωάννου το Χρυσοστόμου, που λέγει τι δέν χει οδεμία σημασία χρόνος, που θά ορτάσουμε κάποιον  γιο, μιά Δεσποτική, Θεομητορική ορτή, ρκε νά τήν ορτάσουμε (σ.240). Φθάνει δέ στό σημεο νά π τι δέν χει σημασία, τό πότε θά ορτασθῆ, κόμη καί ορτή ... το Πάσχα.

«Τά βασικά σημεα δ τς διδασκαλίας το γίου (λέγει π. Εθύμιος) εναι τι καί δι ατήν τήν ορτή το Πάσχα δέν πάρχει πρόβλημα διά τό πότε θά τήν ορτάσωμε, ρκε νά ορτάσωμε μαζί μέ τήν κκλησία»!!! 
     
Δυστυχς μως διά τόν π. Εθύμιο, τά λόγια το γίου Χρυσοστόμου, που πέλεξε γιά νά χτυπήση τούς παλαιημερολογίτες, τά δια κριβς λόγια γιος Νικόδημος γιορείτης, στό συγγραφέν π ατο καί γκεκριμένο πό το Οκουμενικο Πατριαρχείου, ερόν Πηδάλιον τς ρθοδόξου κκλησίας (σ. 9), τά στρέφει ναντίον τν καινοτομησάντων τό ουλιανό μερολόγιο  καί ορτολόγιο, δηλαδή κατά το π. Εθυμίου καί τν σύν ατ πεισμόνων καινοτόμων Νεο-ημερολογιτν, καί οχί κατά τν μμενόντων μετ ελαβείας στά πάτρια!

κε γιος κατακρίνει ς παρατηρητές το χρόνου καί τιμαστές καί βριστές τν τριακοσίων δέκα κτώ Πατέρων τς πρώτης Οκουμενικς Συνόδου, που νομοθέτησαν τό Πασχάλιο καί τό προσηρμοσμένο σέ ατό ορτολόγιο, ατούς τούς θεόφοβους τολμηματίες, που ποίησαν σχίσμα στήν κκλησία, νεκα τς κρίβειας το χρόνου, καί χι ατούς που διαφόρησαν διά τόν χρόνο καί προτίμησαν τήν νότητα τς κκλησίας, δηλαδή τούς παλαιοημερολογίτες!

ποία διαστροφή στά λόγια τν γίων, καί τό φοβερότερον, πό στόματα που νήκουν στό ντιοικουμενιστικό λεγόμενο στρατόπεδο τν Νεοημεολογιτν!

      ς δομε μως, τί μς λέγει  γιος Νικόδημος: «Χρόνων κρίβειαν, καί μερν παρατήρησιν δέν ξεύρει το Χριστο κκλησία... λλ πειδή ες τήν πρώτην σύνοδον συνάχθησαν ο Πατρες καί διώρισαν πότε νά γίνεται τό Πάσχα, τιμσα κκλησία πανταχο τήν συμφωνίαν καί νωσιν, δέχθη τόν διορισμόν πο κενοι καμαν. Λοιπόν, πρεπε κατά τόν Χρυσόστομον, νά προτιμήσουν καί ο Λατνοι τήν συμφωνίαν καί νωσιν τς κκλησίας, περισσότερον πό τήν παρατήρησιν τν χρόνων (τς σημερίας δηλαδή πο κατέβη τώρα ες τάς 11, Μαρτίου, οσα πί τς πρώτης συνόδου ες τάς κα΄ Μαρτίου) καί χι νά τιμάζουν τούς τριακοσίους κείνους Πατέρας, πο νομοθέτησαν τοτο κατά θεον φωτισμόν, νομίζοντες τούτους ς νοήτους, καί βρίζοντες ες τήν κοινήν μητέρα πάντων μν κκλησίαν, διότι λέγει κολούθως χρυσος ήτωρ) ν καί κκλησία σφαλλε, βέβαια δέν θελε κατορθωθ τόσον μεγάλον καλόν, πό τήν κριβ ταύτην φύλαξιν το καιρο, σον μεγάλον κακόν θελε προξενηθ πό τήν διαίρεσιν ατήν καί τό σχίσμα τό πό τς καθολικς κκλησίας.

πειδή λέγει, δέν φροντίζει Θεός καί κκλησία διά τοιαύτη παρατήρησιν τν χρόνων καί μερν πάρεξ διά μοναχήν τήν μόνοιαν καί ερήνη. Καί βλέπε, γαπητέ, πς θεος Χρυσόστομος νομάζει σχισματικούς τούς Λατίνους διά τί καινοτόμησαν τό πασχάλιόν τους καί τό Καλαντάριον, χι διά τί δέν εναι τοτο, σον κατά τήν σημερίαν, ρθόν».

Καί τελειώνει γιος λέγοντας τά ἑξς: «...εαρεστεται Θεός ες τήν τάξιν το πασχαλίου καί πλς επεν, το καλανταρίου (μερολογίου σ.σ.) το δικο μας, παρά ες τήν κρίβειαν  το πασχαλίου καί καλανταρίου τν Λατίνων...».

Στήν συνέχεια δέ ναφέρει διάφορα θαύματα, που πιστοποιον τήν εαρέστηση ατή το Θεο στό ρθόδοξο Καλεντάριο-ορτολόγιο ς «βεβαιωτικά το μετέρου καλανδαρίου, ναιρετικά δέ τν λατίνων» (. Πηδάλιον, σ. 8-9).[5]

Βλέπουμε λοιπόν τι, ν καί π. Εθύμιος δέν γνοε τήν παρξη τν νωτέρω λεχθέντων πό το γίου Νικοδήμου, ν τούτοις γνόησε παντελς καί κατεφρόνησε τήν γνώμη του ατή καί θέση καί κατ πέκταση τς κκλησίας, μόνο καί μόνο γιά νά στηρίξη τήν δική του προσωπική, λλά κατά συνέπεια καί τν νεωτεριστν τς ποστάτριας κκλησίας.

γνώμη το γίου Νικοδήμου πού ποτελε καί τήν πίσημη θέση τς ρθοδόξου κκλησίας, φο Ατή πανειλλημένως πί σειρά Συνόδων καί λλων ποφάσεων, κατεδίκασε καί πέρριψε κάθε λλαγή το ορτολογίου καί μεταθέσεως το Πασχαλίου  νομίζω χει περισσότερη βαρύτητα π ατή το πατρός Εθυμίου.

Τό ποιός, λοιπόν, βρίσκεται σέ σχίσμα θά πρέπη μλλον νά τόν προβληματίση πιό σοβαρά, ταν θά κφέρη πλέον τήν ποψή του,  ετε γραπτς, ετε προφορικς, πρός ποφυγή το σκανδαλισμο τν στηρίκτων. λλωστε καί ατοί ο πρωτεργάτες τς ορτολογικς λλαγς Χρυσόστομος Παπαδόπουλος καί Μελέτιος Μεταξάκης,  δήλωσαν καστος τι:    

μέν Παπαδόπουλος  πρίν τήν πάρατον λλαγή, "τι οδεμίαν λλαγή το μερολογίου μπορε νά γίνη χωρίς κκλησία τς λλάδος νά καταστ σχισματική ναντι τν λλων"[6].

δέ Μεταξάκης τήν ρα το θανάτου του σπαράζοντας καί βασανιζόμενος πό τς συνειδήσεώς του ἔκραζε λέγοντας «βασανίζομαι διότι σχισα τήν κκλησία»!!![7]

Γιά τόν λόγον ατόν καί γνωστός σέ λους μας νεοημερολογίτης ρχιμανδρίτης Φιλόθεος Ζερβάκοςχοντας πλήρη συναίσθηση γιά τήν σχισματική κκλησιολογική κατάσταση στήν ποία ερίσκονταν ατός καί κκλησία πού νκε καί νησυχῶντας γιά τήν σωτηρία τς ψυχς του, γραφε συνεχς πιστολές πρός τόν ρχισχίστη Παπαδόπουλο, παροτρύνοντάς τον πως:

« ερά Σύνοδος καί ο  γιοι ρχιερες ς φροντίσουν  νά παναφέρουν τό πατροπαράδοτον μερολόγιον, διά νά παλλάξουν αυτούς καί τά ποίμνια ατν τν ναθεμάτων»[8], καθώς πικρέμονται τά πιτίμια τν Πατέρων πί τά κεφαλάς τν ποδεχομένων τήν καινοτομίαν το Νέου μερολογίου.
ρχιμανδρίτης ατός, ελικρινέστερος το πατρός Εθυμίου, παραδεχόταν, σέ ντίθεση μέ ατόν, τι τό παλαιόν μερολόγιο-ορτολόγιο εναι  «πατροπαράδοτον», [9] «παράδοσις τν Πατέρων»[10], καί τι «εσήχθη ντικανονικς»[11], διό καί «ο παλαιοημερολογται καλς ποίησαν πού δέν δέχθησαν τό νέον παπικόν μερολόγιον»[12] τό ποο «παρέδωκαν ο γιοι Πατέρες τς πρώτης Οκουμενικς Συνόδου»[13]. 

ποία διάσταση πόψεων!!! Καί ατή τήν θέση εχε Γέροντας Φιλόθεος, διότι γνώριζε καλς τι  ο Πατέρες βλεπαν ατό τό καινοτομημένο μερολόγιο ς «ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΝ ΣΚΑΝΔΑΛΟΝ»[14], «ΔΕΚΑΘΗΜΕΡΟΝ ΕΚΤΡΩΜΑ»[15] καί ΜΙΑΝ ΑΠΟ ΤΑΣ ΤΕΣΣΑΡΑΣ ΑΙΡΕΣΕΙΣ ΟΠΟΥ ΕΓΕΝΝΗΣΕΝ Ο ΙΣΤ΄ ΑΙΩΝ[16].Γι' αυτό νομίζουμε τι, καλό θά ταν νά μήν γίνονται κάποιοι βασιλικότεροι το βασιλέως... λλά νά ποτάσσονται στά ντάλματα καί στά παραδείγματα τν Πατέρων τς κκλησίας μας, μή ατοσχεδιάζοντες πάνω σέ θέματα πού εναι δυνατόν νά βλάψουν ψυχικς τούς ἰδίου λλά καί αὐτούς πού τούς ἀκούουν!
                                                              
Μοναχός ωσήφ[17]γιον ρος

Συμπεράσματα

Ὅποιος ἀκολουθεῖ τήν αἵρεση δέν ἔχει τήν δυνατότητα τῆς ἐν Χριστῷ τελειώσεως καί σωτηρίας ἐφ' ὅσον "τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἑνώσεως" (ΞΘ΄ τῆς Καρθαγένης) "ἐκ τῆς τοῦ Κυριακοῦ σώματος ἑνώσεως ἀνησυχάστῳ διχονοίᾳ" ἀποσχίζεται (ΞΣΤ΄ τῆς Καρθαγένης), γιά νά μεταβεῖ ἐκεῖ "ὅπου  ἐκκλησία οὐκ ἔστιν" (Κανών Καρχηδόνος), "τῷ τῆς ἀποστασίας συνεδρίῳ". Οἱ αἱρετικοί ὑπάρχουν "πάσης ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας ἐκβεβλημένοι καί ἀνενέργητοι" (α΄τῆς Γ΄ Οἰκουμενικῆς), τελοῦντες ὑπό τήν κυριαρχίαν τοῦ διαβόλουû "δώσει αὐτοῖς Θεός μετάνοιαν πρός τό ἐπιγνῶναι τήν ἀλήθειαν, καί ἵνα ἀνασφήλωσιν οἱ ἐκ τῶν τοῦ διαβόλου βρόχων αἰχμαλωτισθέντες αὐτῷ εἰς τῷ αὐτοῦ θέλημα" (ΞΣΤ΄ Καρθαγένης).
Ἡ αὐστηρή αὐτή στάση τῶν ἁγίων Πατέρων εἶναι συνέπεια τῆς Ἐκκλησιολογίας τους. Ἐφ' ὅσον μία μόνον Ἐκκλησία ὑπάρχει, (ἕν σῶμα μόνον ἀντιστοιχεῖ εἰς μίαν κεφαλήν), εἶναι φυσικό, ὅτι οἱ ἀποκόπτοντες ἑαυτούς διά τῆς αἱρέσεως ἤ τοῦ σχίσματος ἀπό τῆς Μιᾶς Ἐκκλησίας, παύουν νά εἶναι μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ καί νά ἔχουν τό Ἅγιον Πνεῦμα. Ὁ "οἶκος αὐτῶν ἀφίεται ἔρημος" καί ἐκπίπτει εἰς "ἐκκλησίαν πονηρευομένων" (Νικηφόρου Ὁμολογητοῦ ἐπιστολή γ΄).

Γιαὐτό τό λόγο καί τά μυστήρια τῶν αἱρετικῶν θεωροῦνται ὡς ἄκυρα, ἐπειδή ἀκριβῶς οἱ αἱρετικοί στεροῦνται τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Στούς αἱρετικούς δέν ὑφίσταται κἄν ἀληθές βάπτισμα ἤ χρίσμα ("ἀσφαλῶς κρατοῦμεν, μηδένα βαπτίζεσθαι δύνασθαι ἔξω τῆς καθολικῆς ἐκκλησίαςû ἑνός ὄντος βαπτίσματος, καί ἐν μόνῃ τῇ καθολικῇ ἐκκλησίᾳ ὑπάρχοντοςû ... ὅθεν οὐ δύναται χρίσμα τοῖς αἱρετικοῖς εἶναι").

Ὁ λόγος εἶναι προφανήςû "παρά δέ τοῖς αἱρετικοῖς, ὅπου ἐκκλησία οὐκ ἔστιν, ἀδύνατον ἁμαρτημάτων ἄφεσιν λαβεῖν" καί "οὐ γάρ δύναται ἐν μέρει ὑπερισχύεινû εἰ ἠδυνήθη βαπτίσαι, ἴσχυσε καί Ἅγιον Πνεῦμα δοῦναιû εἰ οὐκ ἠδυνήθη, ὅτι ἔξω ὤν, Πνεῦμα ἅγιον οὐκ ἔχει, οὐ δύναται τόν ἐρχόμενον βαπτίσαι, ἐνός ὄντος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καί μιᾶς ἐκκλησίας ὑπό Χριστοῦ τοῦ Κυρίου ἡμῶν, ἐπάνω Πέτρου τοῦ Ἀποστόλου ἀρχῆθεν λέγοντος, τῆς ἑνότητος τεθεμελιωμένηςû καί διά τοῦτο τά ὑπ' αὐτῶν γινόμενα ψευδῆ καί κενά ὑπάρχοντα, πάντα ἐστίν ἀδόκιμα" (Κανών Καρχηδόνος).

Αὐτός ὁ Κανών δέν ἀποτελεῖ κάτι τό καινοφανές στήν Ἐκκλησία. Εἶναι ἀπήχηση τῆς ἐκκλησιολογίας τοῦ Ἀποστόλου Παύλουû "ἕν σῶμα καί ἕν Πνεῦμα, καθώς καί ἐκλήθητε ἐν μιŽ ἐλπίδι τῆς κλήσεως ὑμῶνû εἷς Κύριος, μία πίστις, ἕν βάπτισμα" (Ἐφ. δ΄4-5). Κάθε ἄλλη θεώρηση τῶν αἱρέσεων θά ἀνέτρεπε τήν ἐκκλησιο-λογική αὐτή βάση.

Ἀπάντηση τῶν Ὀρθοδόξων Πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς πρός τόν Πάπα Πίο Θ΄ (1848)

(Πηγή: Τά δογματικά καί συμβολικά μνημεα τς ρθοδόξου Καθολικς κκλησίας, Καρμίρη ωάννη,  τ. Β΄ σελ. 902-925, θήνα 1953).

"... Τό φρικτό ατό νάθεμα, δελφοί καί γαπητά παιδιά ν Χριστ, δέν τό κφωνομε μες σήμερα, λλά τό κφώνησε πρτος Σωτήρας μας «ποιος μιλήσει ναντίον το γίου Πνεύματος, δέν θά συγχωρεθε οτε σέ ατόν τόν αώνα, οτε στόν μελλοντικό» γιος Παλος κφώνησε «πορ πού μετακινεστε τόσο γρήγορα πό ατόν πού σς κάλεσε μέ τήν χάρη το Χριστο σέ λλο εαγγέλιο, τό ποο δέν εναι λλο, παρά μόνον κάποιοι πού σς ταράσσουν καί θέλουν νά διαστρεβλώσουν τό εαγγέλιο το Χριστο λλά κι ν μες γγελος πό τόν ορανό σς κηρύσσει λλο εαγγέλιο πό ατό πού σς κηρύξαμε, ς εναι νάθεμα», ατό κφώνησαν ο πτά οκουμενικές Σύνοδοι καί λη χορωδία τν θεοφόρων Πατέρων.

λοι λοιπόν ο καινοτόμοι, ετε μέ αρεση ετε μέ σχίσμα, νδύθηκαν μέ τή θέλησή τους, σύμφωνα μέ τόν ψαλμωδό, «κατάρα ς ροχο», ετε Πάπες ετε Πατριάρχες ετε Κληρικοί ετε Λαϊκοί, «κι ν κάποιος, κόμα καί γγελος πό τόν ορανό, σς κηρύσσει λλο εαγγέλιο πό ατό πού χετε παραλάβει, ς εναι νάθεμα.

τσι σκεπτόμενοι ο Πατέρες μας καί πακούοντας στούς ψυχοσωτήριους λόγους το Παύλου, στάθηκαν σταθεροί καί στέρεοι στήν πίστη πού τούς παραδόθηκε πό γενιά σέ γενιά καί τήν διέσωσαν μετάβλητη καί μόλυντη στό μέσο τόσων αρέσεων, καί τήν παρέδωσαν σέ μς ληθινή καί νόθευτη, πως βγκε γνή πό τό στόμα τν πρώτων πηρετν το Λόγου, τσι σκεπτόμενοι καί μες, νόθευτη πως τήν παραλάβαμε θά τήν μεταδώσουμε στίς περχόμενες γενιές, χωρίς νά μεταβάλλουμε τίποτα, γιά νά εναι κι κενοι, πως κι μες, επρεπες καί νά μήν ντρέπονται ταν μιλον γιά τήν πίστη τν προγόνων τους."
1848, μήνας Μάιος, νδικτινος ς΄.

+Άνθιμος λέῳ Θεο ρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, Νέας Ρώμης, καί οκουμενικός Πατριάρχης, ν Χριστ τ Θε γαπητός δελφός καί κέτης πέρ μν.

+ερόθεος λέω Θεο Πατριάρχης λεξανδρείας καί λης της Αγύπτου, ν Χριστ τ Θε γαπητός δελφός καί κέτης.

+Μεθόδιος λέω Θεο Πατριάρχης τς μεγάλη πόλης το Θεο ντιοχείας καί λης της νατολς, ν Χριστ τ Θε γαπητός δελφός καί κέτης.

+Κύριλλος λέω Θεο Πατριάρχης εροσολύμων καί λης της Παλαιστίνης, ν Χριστ τ Θε γαπητός δελφός καί κέτης.

ερά Σύνοδος τῆς Κωνσταντινουπόλεως
+ Καισαρείας Παΐσιος
+ φέσου νθιμος
+ ρακλείας Διονύσιος
+ Κιζύκου ωακείμ
+ Νικομηδείας Διονύσιος
+ Χαλκηδόνας ερόθεος
+ Δέρκων Νεόφυτος
+ δριανουπόλεως Γεράσιμος
+ Νεοκαισαρείας Κύριλλος
+ Βεροίας Θεοκλητός
+ Πισιδίας Μελέτιος
+ Σμύρνης θανάσιος
+ Μελενίκου Διονύσιος
+ Σόφιας Παΐσιος
+ Λήμνου Δανιήλ
+ Δρυϊνουπόλεως Παντελεήμων
+ ρσεκίου ωσήφ
+ Βοδενν νθιμος.

ερά Σύνοδος τῆς ντιόχειας
+ ρκαδίας Ζαχαρίας
+ μέσης Μεθόδιος
+ Τριπόλεως ωαννίκιος
+ Λαοδικείας ρτέμιος.

ερά Σύνοδος τῆς ερουσαλήμ
+ Πέτρας Μελέτιος
+ Βηθλεέμ Διονύσιος
+ Γάζας Φιλήμων
+ Νεαπόλεως Σαμουήλ
+ Σεβαστείας Θαδδαος
+ Φιλαδελφείας ωαννίκιος
+ Θαβωρίου ερόθεος.




[1].Καί βέβαια, ὄχι πάντοτε! Ὅπως ἀναπτύσσεται ἐκτεταμένα στό παρόν τεῦχος τῶν Ἁγίων Κολλυβάδων. 
Βλ. . Πηδάλιον, σ. 582. «...ο εκονομάχοι οτοι καί πάντες ο λλοι αρετικοί, τν ποίων τάς χειροτονίας δέχθη ποτέ κκλησία, κατ οκονομίαν καί συγκατάβασιν, καί χι κατά κρίβειαν...». Οἱ Εἰκονομάχοι ἦσαν ἐκτός Ἐκκλησίας, πρίν ὑπάρξει Οἰκουμενική Σύνοδος νά τούς καταδικάσει. Βλ. στό παρόν τεῦχος δημοσίευση ἐκτενῶν ἀποσπασμάτων τῶν πρακτικῶν τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου.

[2].[Βλ. ποφάσεις κυρίως τς Β΄ καί ΣΤ΄ Οκουμενικς Συνόδου, που ο Πατέρες δέχθησαν καί πεκατέστησαν τούς δη κατεδικασμένους ρειανούς, Μακεδονιανούς, κ. . Μετά ἀπό ἀποκήρυξη τῆς αἱρέσεώς τους μέ πανηγυρική δήλωση ἐνώπιον τῆς Συνόδου ἤ ἐγγράφως μέ λίβελο. Σέ ἄλλες περιπτώσεις ὅπως διδάσκει ὁ Μέγας Βασίλειος, (ἀλλά καί πολλοί ἄλλοι Πατέρες), δέχονται τούς αἱρετικούς καί μέ Ἅγιον Μῦρον ἤ μέ βάπτισμα, καθ' ὅτι οἱ αἱρετικοί στεροῦνται τῆς ἁγιαστικῆς Χάριτος.

[3].Ὅποιος θέλει νά ἀναζητήση περισσότερα στοιχεῖα διά τό θέμα τῆς λειτουργίας Συνόδων ὑπό ὀρθοδόξων ἐπισκόπων σέ καιρό αἱρέσεων, ἄς ἀνατρέξη στίς ἐπιστολές τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, ὅπου θά διαπιστώση ὅτι καί Συνόδους συγκροτοῦσαν γιά τήν ἐπίλυση τῶν προβλημάτων ὅπου προέκυπταν, ἀλλά καί διαιρέσεις καί σχίσματα εἶχαν μεταξύ τους, ὡς ἦταν φυσικό σέ ἕναν ζωντανό ὀργανισμό ὅπου τόν ἀποτελοῦν ἄνθρωποι καί ὄχι ἄγγελοι... Τίς Συνόδους βεβαίως τίς συγκροτοῦσαν ὄχι γιά νά ἔχουν τήν αἴσθηση ὅτι ἦταν ‘’ἐκκλησία’’, ἀλλά διά νά ρυθμίζουν  ὡς εἴπαμε τά προβλήματά τους.

[4].Βλ. πλῆθος ἄλλων παραδειγμάτων στό βιβλίο τοῦ καθηγητοῦ τῆς Πατρολογίας Στυλιανοῦ Παπα-δόπουλου, Ἡ Ζωή ἑνός Μεγάλου. Βασίλειος Καισαρείας, ἔκδ. Ε΄, Ἀθῆνα 2002. Ὁ δέ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, ὅταν ἦλθε στήν Κων/λη, τήν βρῆκε ἀνεπίσκοπο, ὅπως ὁ ἴδιος γράφει! Μόνο μία ἐκκλησία ἦταν Ὀρθόδοξη, ἡ Ἁγία Ἀναστασία. Παντοῦ κυριαρχοῦσαν οἱ Ἀρειανοί καί οἱ Πνευματομάχοι. Εἶχε χειροτονηθεῖ μάλιστα γιά τήν Νανζιανζό!

 Κατά τήν λογική τοῦ π. Εὐθυμίου δέν θά ἔπρεπε νά ἔλθει στήν Κωνσταντινούπολη, γιατί ἀκόμη οἱ αἱρετικοί δέν εἶχαν ἐκβληθεῖ ἀπό τήν Ἐκκλησία, καί κατά τήν ἀντιπατερική λογική του δέν θά ἐπιτρεπόταν ... νά ὑπάρχει δεύτερος ἐπίσκοπος στήν Πόλη! Πλήρης παραλογισμός τοῦ π. Εθυμίου. Βλ. σχετικά τό ραιότατο βιβλίο το καθηγητο μας Στ. Παπαδοπούλου Γρηγόριος ὁ Θεολόγος.   πληγωμένος ετός, θνα 1994.

[5]. Βλ. τήν σχετική ναίρεση πού κάναμε στά κείμενα το κ. Λιβανο στόν "ρθόδοξο Τύπο" κριβς μέ τήν δια πιχειρηματολογία.

[6]κκλησιαστικός Κήρυξ», φύλ. 142, 1918, πρβλ. καί στό σύγγραμμά του κκλησιαστική στορία, σ. 482.

[7].Φιλοθέου Ζερβάκου, Τό Νέον μερολόγιον καί ο καρποί ατο, σ. 7.

[8]τόθι, σ. 33.
[9]τόθι, σ. 33.
[10]τόθι, σ.32.
[11]τόθι, σ. 31.
[12]τόθι, σ. 28.
[13]τόθι, σ. 28.

[14].Ἐπιστολή Πατριάρχου ερεμία Β΄ πρός Ν. Νταπόντε. Παρά Σάββα ερομ. Καρυαί, 1924.

[15].Μελετίου Πηγ, Περί το Πάσχα, Letres de Meletius Pigas, 286, 106.

[16].«μολογία Πίστεως», Πατριάρχου εροσολύμων, σ. 4, 1690. «Τέσσερα μεγάλα θηρία θηρία γέννησε ΙΣΤ΄αών. Τήν αρεσιν το Λουθήρου, τήν αρεσιν το Καλβίνου, τήν αρεσιν τν Γιεζουβιτν, καί τήν αρεσιν το νέου καλενταρίου... κατά δέ τς αρέσεως το νέου καλενταρίου πεφάνθη ν Κων/λει μεγάλη Οκουμενική Σύνοδος το 1593».
 
[17].Τό νωτέρω κείμενο γράφτηκε πό τόν π.ωσήφ στό γιον ρος καί στηρίχτηκε ν πολλος καί σέ δικές μας παντήσεις πρός τούς Οκουμενιστές-Νεοημερολογίτες, πού δημοσιεύσαμε στό παρελθόν, πρός τόν κ. Λιβανόν, στόν "ρθ. Τύπο", πρός τήν Μονή Γρηγορίου, στούς "γίους Κολλυβάδες" καί πρός τόν Θεόκλητο Διονυσιάτη, στό Βοανεργές. Μικρές διορθώσεις καί διευκρινιστικές προσθῆκες γιναν στό κείμενο λλά καί στίς ποσημιώσεις.

 Μέ ἰδιαίτερη σαφήνεια καί μεθοδικότητα νατρέπει π. ωσήφ τά αολα πιχειρήματα το π. Εθυμίου Τρικαμην, πού πλς ναμασ τίς θέσεις τοῦ πιφάνιου Θεοδωρόπουλου καί το ωήλ Γιαννακόπουλου, πού πέθαναν χωρισμένοι πό τήν κκλησία το Χριστο, τήν γιωτάτην ρθοδοξίαν.





















Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου