Τετάρτη, 31 Αυγούστου 2011

Συνοδική Εγκύκλιος















ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ

Πρὸς τὸν Ἱερὀν Κλῆρον καὶ τὸ πλήρωμα τῶν πιστῶν
τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. Σερβίας

«Διὰ πολλῶν θλίψεων δεῖ ἡμᾶς εἰσελθεῖν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ.»
(Πραξ. ΙΔ, 22)

Ἀγαπητά τέκνα τῆς γνησίας τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας,
Μεγάλην θλίψιν προεξένησεν εἰς ἡμᾶς ἅπαντας ἡ πρόσφατος αὐτοαποκοπή τριῶν κληρικῶν καί ὁμάδος πιστῶν ἐκ τῆς ὑπό ἀναγέννησιν τελούσης Σερβικῆς Ἐκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ., προκειμένου νὰ διακηρύξουν αὐθαιρέτως τὴν ἀνεξαρτησίων τῶν καὶ νὰ ἀποκτήσουν τὸν Ἐπίσκοπον τῆς ἐπιθυμίας των, ἀγνοοῦντες ὑμᾶς τούς ἀδελφούς των καί ἡμᾶς τούς πνευματικούς αὐτῶν γονεῖς. Μεγάλη ἡμῶν ἡ ὀδύνη, διότι οὐδέν ὀδυνηρώτερον ἀπό τὴν ἀπώλειαν ἠγαπημένων προσώπων. Καὶ πρωτίστως ἂς παρακαλέσωμεν τόν Θεόν ἀφ’ ἑνός μὲν διὰ τὰ ἀπομακρυνθέντα τέκνα καί ἀδελφούς ἡμῶν, ὅπως δώσῃ εἰς αὐτούς συναίσθησιν τῆς πράξεώς των καί εἰλικρινήν μετάνοιαν, ἀφ’ ἑτέρου δέ δι’ ἡμᾶς αὐτούς, ὅπως μή ἡ ὀδύνη ἡμῶν μετατραπῇ εἰς ὀργήν ἤ μίσος, μή γένοιτο!
Δὲν γνωρίζωμεν τὰ κρίματα τοῦ Θεοῦ, ἀλλά ὅπως ὅλα τὰ δεινά, καί τοῦτο ἀσφαλῶς γέγονεν κατά παραχώρησιν τοῦ Θεοῦ, πρός δοκιμασίαν πάντων ἡμῶν, ὅπως λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος εἰς τούς Κορινθίους: «Ἀκούω σχίσματα ἐν ὑμῖν ὑπάρχειν καὶ μέρος τι πιστεύω, δεῖ γὰρ καὶ αἱρέσεις ἐν ὑμῖν εἶναι, ἵνα καὶ οἱ δόκιμοι φανεροὶ γένωνται ἐν ὑμῖν.» (Α Κορινθ. ΙΑ 18-19). Ἂς ἀντιμετωπίσωμεν τὴν δοκιμασίαν ταύτην μετά τῆς πρεπούσης στάσεως, παραμένοντες μεν ἑδραῖοι καὶ σταθεροί εἰς τὴν κανονικήν τάξιν, ἀλλά ἀγαπῶντες καὶ τούς ἀπομεμακρυσμένους ἀδελφούς καὶ προσευχόμενοι διὰ τὴν ἐπιστροφήν των.
Αὐτό τὸ ὁποῖον ἐπεθύμησαν εἶναι ἀγαθόν, ὁ τρόπος τὸν ὁποῖον ἐπέλεξαν διὰ νὰ τὸν ἐπιτύχουν εἶναι κακός. Ἀλλ’ εἰς τὴν Ὀρθοδοξίαν ὁ σκοπός δὲν ἁγιάζει τὰ μέσα. Τοῦτο ἦτο σύνθημα τῶν Ἰησουϊτῶν. Εἰς τὴν Ὀρθοδοξίαν ἰσχύει τό ρητόν τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου: «Τὸ καλόν οὔκ ἐστι καλόν, ἐὰν μὴ καλῶς γένηται». Καλός εἶναι ὁ σκοπός τῆς ἀνασυστάσεως τοῦ αὐτοδιοικήτου τῆς Σερβικῆς Ἐκκλησίας. Κακός εἶναι ὁ τρόπος, τό νὰ γίνει τοῦτο κατόπιν μονομεροῦς ἀποφάσεως μίας «ἐλίτ» (ὁμάδος ἐκλεκτῶν) κληρικῶν καί λαϊκῶν, οἱ ὁποῖοι δὲν ἐκφράζουν εἰ μὴ μόνον τούς ἑαυτούς των. Καὶ εἰς παλαιοτέρας ἐποχάς μονομερεῖς καί αὐθαίρετοι ἀποφάσεις ἐπέφεραν σχίσματα καί ἀναθεματισμούς καί ἄλλα δεινά, εἰς τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Ἂς ἐνθυμηθοῦμε μόνον δύο παραδείγματα ἀπό τά πολλά: τήν αὐθαίρετον ἀνακήρυξιν τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Σερβίας ὡς Πατριάρχου τό 1346 καί τήν αὐθαίρετον ἀνακήρυξιν τοῦ αὐτοκεφάλου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλάδος τὸ 1833. Εἰς τὴν πρώτην περίπτωσιν τό ἀποτέλεσμα ἦτο ἡ Έκκλησία τῆς Σερβίας νὰ τεθεῖ ὑπό ἀνάθεμα ἐπί εἴκοσι ἔτη. Εἰς τὴν δευτέραν, ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος εἶχε κηρυχθεῖ σχισματικὴ ἐπί 17 ἔτη. Ἀμφότεραι αἱ περιπτῶσεις ὀφείλοντο, ὅμως εἰς πιέσεις πολιτικῶν ἡγετῶν οἱ ὁποῖοι μετεχειρίσθησαν τήν Ἐκκλησίαν διὰ νὰ ἐπιτύχουν τούς στόχους των. Σήμερον οἱ γνήσιοι Ὀρθόδοξοι εἴμεθα ἀποσυνδεδεμένοι ἀπό τάς κατά τόπους πολιτικάς ἐξουσίας καί οἱ ἐκκλησιαστικοί ἡγέται οἱ ὁποῖοι δημιουργοῦν παρομοίας καταστάσεις δὲν σύρονται ὑπό τῶν πολιτικῶν ἀρχόντων, ὁπόταν θὰ εἶχον καὶ ἐλαφρυντικόν,  ἀλλά ἀπό τά πάθη των καί μόνον.
Ὑπῆρχον ἀγαθά παραδείγματα νὰ μιμηθοῦν, ὅπως ἡ διὰ κανονικοῦ τρόπου ἀπόκτησις τοῦ αὐτοκεφάλου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας ἐπί τοῦ Ἁγίου Σάββα πρώτου Ἀρχιεπισκόπου Σερβίας. Ὰκόμη, ὅταν ἔπειτα ἕνεκα τῶν πολιτικῶν λόγων κατηργήθη τό αὐτοκέφαλον τῆς Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας, ἀνεκτήθη δι’ ὁμαλοῦ καὶ ἁρμονικοῦ  τρόπου ἡ αὐτονομία ἀρχικῶς τό 1831 καί ἡ πλήρης αὐτοκεφαλία τό 1879 τῆς Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας διά τῆς συναινέσεως θυγατρός-μητρός Ἐκκλησίας.
Διατί οἱ ἀπομακρυνθέντες προετίμησαν νὰ μιμηθοῦν τὰ πρός ἀπόφυγήν παραδείγματα, ἀντί τὰ πρὸς μίμησιν; Φέροντες ὡς πρόφασιν τὰς τυχόν παρατυπίας τοῦ παρελθόντος, προσπαθοῦν νὰ νομιμοποιήσουν τὰς ἰδικάς των παρανομίας. Ἐκ τῆς ἀτυχοῦς αὐτῆς προσπαθείας των γεννᾶται ἔνα ἁπλό ἐρώτημα, μία τυχόν γενομένη παρατυπία τοῦ παρελθόντος δημιουργεῖ  δικαίωμα δι’ ἐπανάληψιν;
Ὅπως εἴπωμεν ἀνωτέρῳ ὅτι ἕνεκα πολιτικῶν λόγων, πολλάκις αὐτοκέφαλοι Ἐκκλησίαι ἀπώλεσαν τοῦτο τό καθεστώς ἐνῷ ἄλλαι ἐδημιουργήθησαν. Ὀφείλομεν νὰ κατανοήσωμεν ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι μία. Αἱ Ἐπισκοπαί, Μητροπόλεις, Πατριαρχεῖα, Αὐτοκέφαλοι, Αὐτόνομοι, Ἠμιαυτόνομοι Ἐκκλησίαι εἶναι διοικητικά σχήματα τὰ ὁποῖα δὲν ἐπιδροῦν ἐπί τῆς οὐσίας τῆς Ἐκκλησίας καὶ τά ὁποία συμμεταβάλλονται ἀναλόγως τῶν πολιτικῶν συνθηκῶν ἑκάστης ἐποχῆς καὶ τὰς μεταβολάς τῶν συνόρων, κατά τό «τὰ ἐκκλησιαστικά, τοῖς πολιτικοῖς συμμεταβάλλεσθαι εἴωθεν». Ἐπὶ παραδείγματι, ὅταν ἡ Ρωσική Αυτοκρατορία ἐνεσωμάτωσε τήν Γεωργίαν τὸ 1801, κατήργησε καὶ τὸ Αὐτοκέφαλον τῆς Ἐκκλησίας ταύτης, τὸ ὁποῖον ἀνεσυστήθη πάλιν τὸ 1917.
Ἂς ἐνθυμηθοῦμεν τέκνα, ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά, ὅτι καὶ εἰς τὸν Παράδεισον, ὁ διάβολος παρεπλάνησε τοὺς πρωτοπλάστους διαβάλλων τόν Δημιουργόν καὶ Θεόν των, ὅτι δὲν ἤθελε τό καλο των, καὶ ὅτι διὰ νὰ ἐπιτύχουν τόν σκοπόν τῆς θεώσεως ἔπρεπε νὰ παραβοῦν τὴν ἐντολήν. Ἐνῷ ὁ Θεός ἤθελε τὴν θέωσιν των, ἀλλά διὰ τῆς ὑπακοῆς. Ἡ παρακοή ἐξέβαλε τους πρωτοπλάστους ἀπό τόν Παράδεισον καί ἐπέφερε τὴν φθοράν καί τόν θάνατον. Ἡ παρακοή ἐξέβαλε καί τούς ἀπομακρυνθέντας ἀδελφούς ἡμῶν ἐκ τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας καὶ ἐνέταξεν αὐτούς εἰς τὸ σχῖσμα. Ποῖος κακός ὄφις συνεβούλευσεν τούτους ὅτι ἡμεῖς δὲν ἠθέλαμε τὸ καλόν των;
Βεβαίως, ἡ ὁμάς τῶν ἀποχωρησάντων ἐδήλωσεν ὅτι εἰσερχομένη εἰς κοινωνίαν μετά τῆς Ρωσικῆς Συνόδου τῶν Ἐπισκόπων ὑπὸ τὸν Ἀρχιεπίσκοπον Τύχωνα, μετά τῆς ὁποίας ἡμεῖς δὲν ἔχομεν κοινωνίαν, ἐπιθυμεῖ νὰ διατηρήσῃ ταυτοχρόνως καὶ τὴν κοινωνίαν μεθ’ ἡμῶν. Τοῦτο εἶναι ἄτοπον καὶ τὸ ἔγραψον διὰ ρητορικούς λόγους. Διὰ νὰ ἔχουν ὡς ἐπιχείρημα ὅτι δὲν ἀπεκόπησαν τῆς κοινωνίας μεθ’ ἡμῶν, ἀλλ’ ὅτι ἡμεῖς ἀπεκόψαμε τούτους. Ἀκόμη, εἶπον ὅτι δὲν ἐπιθυμοῦν ἡ ἀνταρσία των νὰ ἐπιφέρῃ τὴν διακοπήν τῆς προσεγγίσεως τῆς Ἐκκλησίας Γ.Ο.Χ. Ἑλλάδος μετά τῆς Ρωσικῆς Συνόδου τῶν Ἐπισκόπων ὑπὸ τὸν Ἀρχιεπίσκοπον Τύχωνα. Καὶ τοῦτο εἶναι ἄτοπον, διότι ἐγνώριζον ἐκ προοιμίου ὅτι ἂν ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Τύχον ἐπευλογήσῃ τὴν ἀνταρσίαν των, τοῦτο θὰ ἀπετέλει αἰτίαν διακοπῆς τῆς τοιαύτης προσεγγίσεως, ὅπερ καὶ ἐγένετο. Οἱ πυροδοτήσαντες τὴν ἔκρηξιν τῆς γέφυρας, λέγουν ὅτι δὲν ἐπιθυμοῦν τὴν διακοπήν τῆς συγκοινωνίας μεταξύ τῶν δύο ὄχθεων! Εἶχον πλήρη ἐπίγνωσιν τῶν συνεπειῶν τῆς πράξεών των, ἀλλὰ δὲν ἐνδιέφερε τούτους ἡ ἑνότης τῶν διαφόρου ἐθνικότητος δυνάμεων τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀλλά τὸ κακῶς ἐννοούμενον συμφέρον των. Συνεπῶς ἡ Ἱερά Σύνοδος εὑρέθη εἰς τήν δυσάρεστον θέσιν νὰ διαπιστώσῃ ὅτι ἡ ὁμάς τῶν τοιουτοτρόπως ἀποχωρησάντων κατέστη σχισματική, ὡς παραβαίνουσα τόν ΛΑ΄ κανόναν τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων.
δέ Ἅγιος Ἰγνατιος Θεοφόρος γράφει: «Ἀπέχεσθε τῶν κακῶν βοτάνων, ἅτινας οὐ γεωργεῖ Ἰησοῦς Χριστός, διὰ τὸ μὴ εἶναι αὐτοὺς φυτείαν πατρός· οὐχ ὅτι παρὑμῖν μερισμὸν εὗρον, ἀλλἀποδιυλισμόν. Ὅσοι γὰρ Θεοῦ εἰσιν καὶ Ἰησοῦ Χριστοῦ, οὗτοι μετὰ τοῦ Ἐπισκόπου εἰσίν. Καὶ ὅσοι ἂν μετανοήσαντες ἔλθωσιν ἐπὶ τὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας, καὶ οὗτοι Θεοῦ ἔσονται, ἵνα ὦσιν κατὰ Ἰησοῦν Χριστὸν ζῶντες. Μὴ πλανᾶσθε, ἀδελφοί μου· εἴ τις σχίζοντι ἀκολουθεῖ, βασιλείαν Θεοῦ οὐ κληρονομεῖ.» (Πρὸς Φιλαδελφεῦσιν, Γ΄1-3).
Εἰς τό γενόμενον ζήτημα, ἄν δυνάμεθα νά συμπροσευχώμεθα ἡμεῖς, τά τέκνα τῆς Ἐκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. μετά τῶν νεωτέρων αὐτῶν σχισματικῶν, τῶν κατ’ αὐτούς ἐπανασυστησάντων τήν «Σερβικήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν», ἄς λάβωμεν την ἀπάντησιν ἀπό τον Ἅγιον Νικόδημον τόν Ἁγιορείτην ὅστις θέλων νά ἀποδείξη τό ἀνυπέρβλητον χάσμα μεταξύ ἡμῶν τῶν Ὀρθοδόξων καί τῶν πάσης φύσεως σχισματικῶν, γράφει εἰς το Ἱερόν Πηδάλιον «Διορίζει οὗτος ὁ Κανών να μη συμπροσευχώμεθα ….. οὔτε μέ τούς σχισματικούς, ἤτοι τούς κατά τήν πίστιν μέν Ὀρθοδόξους ὄντας, χωρισμένους δέ ἀπό τήν Καθολικήν Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν διά τινας Παραδόσεις και Ἔθιμα ἰάσιμα» (Μ. Βασιλείου Α΄, καὶ Ἁγ. Ἀποστόλων ΜΕ΄).  
Ὅσον καί ἄν τους συμπαθοῦμεν, ὅσον διακαῶς καί ἄν ἐπιθυμοῦμε τήν  συγχώρησίν των, δέν δυνάμεθα νά τήν παρέξωμεν εἰς αὐτούς ἄνευ τῆς μετανοίας των, διότι «μεταξύ ἡμῶν και αὐτῶν χάσμα μέγα ἐστήρικται (ἐδημιουργήθη ὑπ’ αὐτῶν)» (πρβλ. Λουκ. ΙΣΤ’, 26).
Ἀκόμη, εἰς τὸ ἔγγραφον τῆς ἀνταρσίας των οἱ αὐτοαποκοπέντες ἀδελφοί ἐκφράζουν λεκτικῶς τὴν εὐγνωμοσύνην των διὰ τὰ ὅσα προσέφερεν εἰς αὐτοὺς ἡ Ἐκκλησία Γ.Ο.Χ. Ἑλλάδος. Ἀλλὰ ἐπειδή δὲν ἐχειροτονήσαμεν Ἐπίσκοπον αὐτόν τόν ὁποῖον ἐπεθύμη ἡ μικρά αὐτῶν ὁμάς καὶ κατὰ τὴν χρονικήν στιγμήν τὴν ὁποίαν ἐκεῖνοι ἤθελον, ἀπεφάσισαν νὰ ἀποτανθοῦν εἰς τούς Ρώσους. Ὡραίαν ἀντίληψιν περί εὐγνωμοσύνης καί ὑπακοῆς διαθέτουν. Καταφρονοῦν τούς Ἐπισκόπους οἱ ὁποῖοι τούς ἐχειροτόνησαν, ἐπειδή δέν προάγουν κάποιο συγκεκριμένον πρόσωπον ἐξ αὐτῶν. Ἀλλά, πυρπολοῦντες τὴν γονεϊκήν οἰκίαν καί θέτοντες εἰς κίνδυνον τούς ἀδελφούς των προσεγγίζουν τὴν μητέρα των καί ψιθυρίζουν εἰς τό οὔς αὐτῆς «εὐχαριστῶ».  
Ἀναφέρουν ἀκόμη ὅτι ὁ Ἕλλην Ἔξαρχος δὲν ἐπεσκέφθη τήν Σερβίαν ἐπί μίαν δεκαετίαν. Ἀποσιωποῦν ὅτι κατὰ τὴν περίοδον 1998-2006 Ἔξαρχος Ἀνατολικῆς Εὐρώπης ἦτο ὁ Μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν Χρυσόστομος, ὁ ὁποῖος –λόγῳ προκεχωρημένης ἠλικίας- εἶχε ζητήσει τήν βοήθειαν τοῦ τότε Μητροπολίτου Ἀχαΐας κ. Καλλινίκου, ἤτοι νὰ χειροτονῇ καὶ ἐκπαιδεύῃ τοὺς ἱερεῖς καὶ νὰ ἐφοδιάζῃ τούτους δι’ ἁγίου μύρου, ἀντιμηνσίων κ.λπ.. Ἀλλωστε καί ἡ Γερόντισσα Εὐφροσύνη τὴν 8-10-2003 ἐνώπιον τοῦ Ἐπισκόπου Χρυσοστόμου τοῦ Πατριαρχείου Σερβίας ἐδήλωσεν ὅτι: «ἡ Γνησία Σερβική Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία εἶναι ἡ Ἐκκλησία τῶν Γ.Ο.Χ. Σερβίας καὶ θὰ ὑπακούω μόνον εἰς τὸν ἀληθινόν Ἀρχιεπίσκοπον Χρυσόστομον τῶν Ἑλλήνων Παλαιοημερολογιτῶν». Αὕτη ἡ καλή ὁμολογία τῆς Γεροντίσσης ἐστάθη ἡ ἀφορμή διὰ τὴν ἐκδίωξην τῶν μοναζουσῶν ἀπό τήν Ἱερὰν Μονὴν Στιένικ. Τὸ 2006 κατόπιν αἰτήματος τοῦ Μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου συνηννώθη ἡ Ἐξαρχία Ἀνατολικῆς μὲ αὐτὴν τῆς Κεντρώας καὶ Δυτικῆς Εὐρώπης μὲ Ἔξαρχον Εὐρώπης τὸν τότε Μητροπολίτην Ἀχαΐας κ. Καλλίνικον, ὅστις ἔκτοτε ἤρχισε νὰ ἐπισκέπτεται τακτικῶς ἢ νὰ ἀποστέλλῃ ἕτερον Ἐπίσκοπον ἀντ’ αὐτοῦ εἰς Σερβίαν. Λέγουν ἀκόμη, εἰς ἄλλα κείμενά των ὅτι ὁ Ἕλλην Ἔξαρχος προεκάλεσε τήν μεταξύ τῶν Σέρβων Γ.Ο.Χ. διχοστασίαν. Σεῖς γνωρίζετε κάλλιον παντός ἑτέρου τί προεκαλεσε τήν διάστασιν μεταξύ ὑμῶν καί ταυτοχρόνως τάς προσπαθείας τοῦ Ποιμενάρχου σας διὰ συμφιλίωσιν, καθῶς καὶ ποῖοι ἠρνήθησαν νά συλλειτουργήσουν μετά τῶν  ἄλλων Σέρβων κληρικῶν συντηροῦντες τοιουτοτρόπως τὴν διάστασιν.
Σεῖς οἱ ἐμμένοντες ἐν τῇ ὑπακοῇ ὡς πιστά τέκνα τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς, Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, εἶστε οἱ «μεμενηκότες ἐν Αὐτῆ». Εἴστε αὐτοί εἰς τούς ὁποίους στηρίζονται αἱ ἐλπίδες διά τήν ἀναγέννησιν καί διοικητικήν ἀνασυγκρότησιν τῆς Σερβικῆς Ἐκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ. μέσῳ κανονικῶν διαδικασιῶν.
Καὶ ἡμεῖς ἐπιθυμοῦμε τὴν ἀναγέννησιν τῆς Ὀρθοδοξίας εἰς τὴν Σερβίαν καί τήν ἀποκατάστασιν τῆς αὐτοκεφάλου τοπικῆς Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας ὑπό τὴν γνησίαν ὀρθόδοξον ἔννοιαν. Ὅπως καὶ ἐγγράφως εἰς τό παρελθόν ἔχομεν δηλώσει, δέν ἔχομεν καμίαν βλέψιν εἰς τὴν ἀπορρόφησιν τῆς τοπικῆς γνησίας  Ὀρθοδόξου Ἐκλησίας τῆς Σερβίας, καί μάλιστα, εἰς τὸ ὑπόμνημα τὸ ὁποῖον ὑπέβαλον εἰς ἡμᾶς κατὰ τὸν παρελθόντα Ἰανουάριον οἱ νῦν ἀπομακρυνθέντες, ἡμεῖς δὲν ἐθέσαμε πλέον ὡς κώλυμα διὰ τὴν χειροτονίαν Ἐπισκόπου τὴν ὀλιγότητα τοῦ πλήθους τῶν πιστῶν, ἀλλά μόνον τήν καλυτέραν ὀργάνωσιν τῆς Κοινότητος τῶν Γ.Ο.Χ. Σερβίας, μέ τὴν θεσμοθέτησιν ἑνός Διοικητικοῦ Συμβουλίου, εἰς τὸ ὁποῖον νὰ ἀκούωνται ἅπασαι αἱ ἀπόψεις καὶ τό ὁποῖον νὰ ἐκφράζῃ πραγματικά τὴν φωνήν σας. Οἱ ἀπομακρυνθέντες δὲν συνεφώνησαν. Δὲν ἐπεθύμουν νὰ ἔχουν διαφωνοῦντες, μετ’ αὐτῶν, εἰς τὸ αὐτόν θεσμικόν ὄργανον. Διατί ἄραγε, ἐὰν εἶχον τὴν πλειοψηφίαν; Εἰς τὶ θὰ ἐπείραζεν αὐτούς ἐάν εἰς τὴν ἀπόφασίν των ὑπῆρχε καί μειοψηφοῦσα γνώμη; Μήπως τελικῶς ἐφοβήθησαν ὅτι δὲν θά ἦτο μειοψηφοῦσα, ἀλλά πλειοψηφοῦσα; Τοῦτο τελικῶς ἀπεδείχθη. Ἀλλά τὀ σύστημα τῆς ἀποπομπῆς τῶν διαφωνούντων καί συγκροτήσεως ὀργάνων τὰ ὁποῖα ἀποτελοῦνται μόνον ἀπό χειροκροτητάς ἑνός ἡγέτου παραπέμπουν εἰς παρωχημένα ὁλοκληρωτικά καθεστῶτα.

Οἱ ἀπομακρυνθέντες ἀδελφοί καὶ τέκνα ἡμῶν, ἐπιχειροῦν νὰ παραλληλήσουν τὴν περίπτωσίν των μετὰ τῶν Ἑλλήνων Γ.Ο.Χ. ὄτε ἔμειναν ἄνευ Ἐπισκόπων τὸ 1955. Ὁ παραλληλισμὸς τοῦτος εἶναι ἀνεπιτυχής. Τὸ 1955, ἡ Ἐκκλησία Γ.Ο.Χ. Ἑλλάδος ἦτο πλήρως ὀργανωμένη καὶ συγκεκροτημένη ὡς ὀργανισμός καὶ οἱ 66 ἱερεῖς (ἅπαντες οἱ δυνάμενοι νὰ προσέλθουν) ἐξέλεξαν 12μελές Συμβούλιον (Διοικοῦσαν Ἐκκλησιαστικήν Ἐπιτροπήν) μέσω διαφανοῦς δημοκρατικῆς διαδικασίας διὰ τὴν διοίκησιν των, μέχρι τὴν ἐξεύρεσιν Ἐπισκόπων. Ἡ θητεία τῶν μελῶν τῆς Ἐπιτροπῆς ἀνενεοῦτο ἐτησίως μέσω ἐκλογῶν. Τούς ὑποψηφίους Ἐπισκόπους ἐπίσης ἐξέλεξαν μέσω ἀπολύτως διαφανοῦς διαδικασίας καί μυστικῆς ψηφοφορίας.
Οἱ ἀπομακρυνθέντες ποίαν στοιχειώδη διαδικασίαν ἠκολούθησαν ὥστε νὰ νομιμοποιοῦνται νὰ ἐκφράζουν τὴν βούλησιν τῆς Σερβικῆς Γνησίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὅπως λέγουν; Συνέστησαν ἰδιαιτέραν ὁμάδα ἀποκλείοντες ὅσους διαφωνοῦν μετ’ αὐτῶν, ἤτοι φατρίαν (κατά παράβασιν τῶν Ἱερῶν Κανόνων: ΙΗ' τῆς Δ' Οἰκουμενικῆς Συνόδου και ΛΔ' της ΣΤ' Οἰκουμενικῆς Συνόδου), καὶ ἔλαβον αὐθαιρέτως ἀποφάσεις δίχως ὑμεῖς κἄν νὰ ἐρωτηθεῖτε καί δίχως, βεβαίως καμίαν Ἐπισκοπικήν εὐλογίαν. Διότι καὶ εἰς τοῦτο διαφέρουν αἱ περιπτώσεις τῶν Ἑλλήνων ΓΟΧ τοῦ 1955-1960 μετά τῶν Σέρβων Γ.Ο.Χ. τοῦ 2011. Ὑμεῖς νῦν διὰ τῆς χάριτος τοῦ Κυρίου δὲν ἐστερήθητε τῶν Ἐπισκόπων σας, ἕνεκα διωγμῶν ὅπως τότε οἱ Ἕλληνες ΓΟΧ. Διὰ τοῦτο κάθε κίνησις τῶν ἱερέων τῶν Γ.Ο.Χ. Σερβίας, ὤφειλε νὰ γίνεται κατόπιν Ἐπισκοπικῆς εὐλογίας, διότι ὅπως λέγει ὁ Ἅγιος Ἰγνάτιος ὁ Θεόφορος: «Ὁ λάθρα τοῦ Ἐπισκόπου τί ποιῶν τῷ διαβόλῳ δουλεύει» (Πρὸς Σμυρναίοις Θ’, 1). Τοῦτο τὸ ρητόν, τινές τῶν ἱερέων καταφρονοῦν, ὅταν ὅμως τύχει καὶ γίνουν Ἐπίσκοποι, τότε τό ἐπικαλοῦνται. Καὶ οἱ Ἐπίσκοποί σας δὲν ἠρνήθησαν νὰ χειροτονήσουν Ἐπίσκοπον διὰ τὴν καλυτέραν ποιμαντικήν σας φροντίδα, ἀλλά τοῦτο ἔπρεπε νὰ γίνῃ εἰς τόν κατάλληλον χρόνον καί μέσω κανονικῶν διαδικασιῶν. Διότι δὲν τοποθετεῖται ἡ στέγη εὐθύς μόλις τεθοῦν τὰ θεμέλια ἑνός οἰκοδομήματος. Πρέπει τουλάχιστον νὰ ἐγερθοῦν οἱ στύλοι οἱ ὁποῖοι θὰ στηρίξουν τήν στέγην. Οἱ στύλοι τοῦ οἰκοδομήματος τῆς Σερβικῆς Ἐκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ., εἶναι ἡ καλυτέρα ὀργάνωσις αὐτῆς.
Ἡ πρᾶξις των ἀποστατησάντων εἶναι ἔτι περισσότερον κατακριτέα, διότι ἐνῷ ἐγνώριζον ὅτι κατὰ τὴν συνεδρίαν τῆς 3ης Αὐγούστου ἐπρόκειτο νὰ συζητηθῇ εἰς τὴν Ἱερὰν Σύνοδον πρότασις υἱοθετήσεως χρονοδιαγράμματος διὰ χειροτονίαν Ἐπισκόπου τῆς ἐπιθυμίας σας καὶ ἀνασυγκροτήσεως τῆς Σερβικῆς Ἐκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ., ἀμέσως μετά τήν ἕνωσιν μετὰ τῆς Ρωσικῆς Συνόδου ὑπὸ τὸν Ἀρχιεπίσκοπον Τύχωνα καὶ μάλιστα μὲ τήν δυνατότητα συμπράξεως Ελλήνων καί Ρώσων Ἀρχιερέων, δὲν ἀνέμενον κἄν τό ἀποτέλεσμα τῆς Συνόδου, ἄλλὰ τὴν παραμονήν ἔσπευσαν νὰ δημιουργήσουν τετελεσμένον γεγονός διὰ τοῦ πραξικοπίματός των. Ἀλλά,  ἡ Ἱερὰ Σύνοδος δὲν θὰ ἐγκαταλείψῃ τά πιστά τέκνα τῆς Ἐκκλησίας τά παραμένοντα εἰς τὴν κανονικήν τάξιν, καὶ θὰ προχωρήσῃ εἰς τὴν ἀρτιωτέραν ὀργάνωσιν τῆς Σερβικῆς Ἐκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ..
Πρὸς τὸν σκοπόν αὐτόν ἡ Ἱερὰ Σύνοδος ἀπεφάσισε τὴν σύγκλησιν Κληρικολαϊκῆς Συνάξεως εἰς Βελιγράδιον τὸ Σάββατον 21 Αὐγούστου / 3 Σεπτεμβρίου 2011, παρουσία τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ.κ. Καλλινίκου. Δικαίωμα συμμετοχῆς ἔχουν ἅπαντες οἱ Γνήσιοι Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί κληρικοί καί λαϊκοί τῆς Σερβίας, οἱ παραμένοντες εἰς τήν κανονικήν τάξιν καὶ ἀναγνωρίζοντες τὴν Ἱερὰν Σύνοδον ἡ ὁποία ἐξ ἀρχῆς εἶχε τὴν εὐθύνην τῆς ἀνασυγκροτήσεως τῆς Σερβικῆς Ἐκκλησίας τῶν Γ.Ο.Χ.. Εἰς τὴν σύναξιν ταύτην θὰ ἐκτιμηθῇ ἡ παροῦσα κατάστασις, θὰ ἐκλέξητε τὸ Διοικητικόν Συμβούλιον τὸ ὁποῖον θὰ ἐκφράζῃ πραγματικῶς τάς ἐπιθυμίας σας καὶ θὰ διατυπώσητε ἐλευθέρως τὰς προτάσεις καί αἰτήματά σας πρὸς τὴν νόμιμον Ἱεραρχίαν σας.
Ἐν κατακλεῖδι εὐχόμεθα ὅπως ὁ ἐπί Σταυροῦ τὰς παλάμας ἐκτείνας ἵνα ἑνώσῃ τὰ πρὶν διεστῶτα, ἐπιδαψιλεύσει ὑμῖν πλουσίαν τὴν Θείαν Χάριν πρός ἐπούλωσιν τῆς πληγῆς τοῦ γενομένου σχίσματος καὶ ἐπιστροφήν τῶν ἀπομακρυνθέντων λίαν ἀγαπητῶν ἡμετέρων πνευματικῶν τέκνων καὶ ὑμετέρων ἀδελφῶν. 
 



       

Τρίτη, 30 Αυγούστου 2011

Ὁλοκληρωτισµὸς καὶ Οἰκουµενισµὸς ἰσοπεδώνουν Ἑλλάδα καὶ Ἐκκλησία


Η ΕΠΕΛΑΣΗ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΕΩΣ ΣΕ ΠΛΗΡΗ ΕΞΕΛΙΞΗ


Δν εναι µόνον τ καταιγιστικά, δίκην λετρος, οκονοµικ µέτρα πο ξαπολύει ναντίον το λληνικο λαο, κατ κύµατα-πικαιροποιήσεις, δωσιλογικ κυβέρνηση τς τριπλς κατοχς το Μνηµονίου (Κεντρικ Ερωπαϊκ Τράπεζα, Ερωπαϊκ νωση, Διεθνς Νοµισµατικ Ταµεο)...

Δν εναι µόνον παταγώδης ποτυχία κα τ πασιφανς διέξοδο το «σωτηρίου» Μνηµονίου, πού, ν δν εναι σκοπούµενο γκληµα, τότε πρόκειται γι κολοσσιαο νοσιούργηµα κατ το λληνικο λαο π νθρώπους µαθες κα νίκανους κα πηρµένους, ο ποοι παριστάνουν τος «φωστρες»· τυπικο γραφειοκράτες τς χρεωκοπηµένης —σ οκονοµικ κα πολιτικ κα θεσµικ πίπεδο— περεξουσίας τς Ερωπαϊκς νώσεως...

Δν εναι µόνον ο µειώσεις µισθν κα συντάξεων, κατάργηση κόµη κα πολυτεκνικν πιδοµάτων, ραγδαία διόγκωση τς νεργίας, στραγγαλισµς τς γορς, τ κλείσιµο χιλιάδων πιχειρήσεων, ξαθλίωση κατοµµυρίων πολιτν...

Δν εναι µόνον ο αξήσεις τν µέσων κα µµέσων φόρων, τν τιµολογίων τν δηµοσίων κα κοινς φελείας πιχειρήσεων, αξανόµενη κρίβεια τν τροφίµων κα λλων βασικν γαθν κα πηρεσιν...

Δν εναι µόνον τι τς µίζες, τς προµήθειες, τς κλοπές, τ διασπάθιση κα κακοδιαχείριση κα κατασπατάληση (πρς ργολάβους, προµηθευτές, «µ-κυβερνητικς» ργανώσεις κα πρς πάσης φύσεως κερδοσκόπους κα µετέρους) το δηµοσίου χρήµατος —κα µάλιστα δανεικο— τς φορτώνουν στς πλάτες το ργαζοµένου κα πενοµένου λαο...

Δν εναι µόνον τι µ ταµότητα κα θικολογικ ποκρισία καθιστον συµµέτοχο κα συνένοχο στ µεγάλο φαγοπότι τς ρεµούλας κα τς κλεψις λο τν λληνικ λαό...

Δν εναι µόνον τι χαρίζονται στος χοντες κα κατέχοντες κα δηφάγως κερδοσκοπήσαντες κατ τν περίοδο τν «παχέων γελάδων», στν µεταδικτατορικ περίοδο τν δανείων, πιτρέποντας κα µάλιστα διευκολύνοντάς τους ν ξαγάγουν τ κεφάλαια κα τς καταθέσεις τους —συνήθως µαρο χρµα π φοροδιαφυγ κα παράνοµες κα γκληµατικς δραστηριότητες— στ ξωτερικό...

Δν εναι µόνον τι σους παντοιοτρόπως λήστεψαν τ δηµόσιο ταµεο κα στιψαν τν λα τος χουν στ πυρόβλητο, τος προστατεύουν κα δν τος κατάσχουν µετρητά, τν κινητ κα κίνητο πλοτο πο διαθέτουν —διότι µεταξ ατν συναριθµονται κα ο διοι κα τ κοµµατικά τους ταµεα...

Δν εναι µόνον τ ξεπούληµα το θνικο πλούτου, τν δηµοσίων ργανισµν κα πιχειρήσεων, τς κίνητης περιουσίας το κράτους, τν πλουτοπαραγωγικν πηγν, τν πρώτων λν, το πολιτισµο κα το φυσικο κάλλους τς λλάδας...

Δν εναι µόνον τιµωτικ πεµπόληση τς θνικς νεξαρτησίας κα κυριαρχίας κα θελόδουλη ποθήκευση τς δαφικς κεραιότητος τς χώρας...

Δν εναι µόνον προγραµµατισµένος κα ξυφαινόµενος κα κατ’ ατς πιταχυνόµενος κρωτηριασµς τς πατρίδος...

Δν εναι µόνον λοµέτωπη πίθεση κατ τς στορίας, κατ τς θνικς κα λατρευτικς συνειδήσεως, κατ τς πολιτισµικς διοπροσωπίας τν ρθοδόξων λλήνων...

Δν εναι µόνον ποβάθµιση τς παιδείας σ «κπαίδευση», διαστροφ τς στορίας το θνους σ «πιστηµονικοφαν» ψεύδη, µετάλλαξη το ρθοδόξου-µολογιακο µαθήµατος τν θρησκευτικν σ θρησκειολογικ προπαγάνδα τς Νέας ποχς, κα κόµη τ κλείσιµο σχολείων!!!...

Δν εναι µόνον πίθεση κατ τς ρθοδόξου κκλησίας, τς µάνας κα τροφο το θνους, διαγραφ κα διαστρέβλωση τς παρουσίας της στν στορία του κα ποδόµηση τν διαχρονικν σχέσεών της µ τν λληνικ λαό...

Δν εναι µόνον νατροπ τς θνικς µοιογένειας κα τς πληθυσµιακς συνθέσεως το λληνικο λαο µ τν νόµιµη κα παράνοµη µαζικ µετανάστευση µουσουλµανικν πληθυσµν στν λλάδα...

Δν εναι µόνον παγόρευση µεταδόσεως τς Θείας Λειτουργίας τ Μεγάλη βδοµάδα κα τς εχς-εδήσεως «Χριστς νέστη!»...

Δν εναι µόνον γενικευµένη προδοσία το «πολιτικο προσωπικο», ς ντολοδόχου κα ργάνου τν ξουσιαστν-παγκοσµιοκρατν, τς Λέσχης Μπίλντενµπεργκ κα λλων σιωνιστικς κα παγκοσµιοκρατικς µπνεύσεως κα καθοδηγήσεως ξωθεσµικν κα σκοτεινν µηχανισµν· τόσο τν ατουργν πολιτικν σο κα —κυρίως ατκείνων πο νέχονται τος ατουργος κα ποδέχονται, δικαιολογον κα κουκουλώνουν τς ατουργίες τους...

Δν εναι µόνον τ λεκτρονικ δεσµ πο πιβάλλουν µ τν λεκτρονικ παρακολούθηση κα τν λεκτρονικ ταυτότητα, τ τσπ κα τ πάσης φύσεως φοβερ κα γνωστα στος πολίτες µέσα πο διαθέτει πιστήµη κα τεχνολογία σήµερα κα στ µέλλον...

Δν εναι µόνον κατάργηση το Συντάγµατος µ τν φαλκίδευση τν πολιτικν λευθεριν κα τν νθρωπίνων δικαιωµάτων...

Δν εναι µόνον τ πραξικόπηµα κατ το Συντάγµατος, κατ το πολιτεύµατος κα τν δηµοκρατικν θεσµν πο βρίσκεται σ πλήρη ξέλιξη...

Δν εναι µόνον κατάργηση τς ργατικς νοµοθεσίας κα κάθε νόµου πο προστατεύει τς πολιτικς λευθερίες κα τ νθρώπινα δικαιώµατα το πολίτη, λλ ντιστρατεύεται τν θελοδουλεία κα τν νεοαποικιοκρατία κα τ συµέροντα ντόπιων κα ξένων ργολάβων κα προµηθευτν κα τοκογλύφων...

Δν εναι µόνον νεο-ποικιοκρατία, πο δραιώνεται στ χώρα µ τς ληστρικς παραχωρήσεις-συµβάσεις σ διωτικς πιχειρήσεις δηµοσίων ργων ποδοµς (δρόµων, εροδροµίων, λιµανιν κ.λπ.), σ «πενδυτς» ο ποοι «πενδύουν» µόλις τ 8-10% το κόστους· ργα τ ποα καλονται ν πληρώνουν π δεκαετίες ο «χρστες τους» —κα µάλιστα πρν κατασκευαστον κα τος παραδοθον πρς χρήση, λλ κα κόµη ταν χουν ποπληρωθε!!!— λς κα ο πολίτες δν πληρώνουν δη περβολικος µέσους κα µµέσους φόρους κα τέλη κριβς γι ν τος παρέχει τ κράτος ατ τ κοινωνικ γαθά...

Δν εναι µόνον κατάσταση δουλείας πο πιβάλλουν στν λληνα πολίτη σο ζε λλ κα «κατάσχεση» το σώµατός του δίκην «πράγµατος» —αθαιρέτως καθισταµένου ς «γκεφαλικ νεκρο»— γι τν ν ζω σκύλευση κα κατακρεούργησή του κα µπορευµατοποίηση τν ργάνων του ς, τάχα, «δωρητο» λλ χωρς τ ρητ συναίνεση το δίου κα τς οκογενείας του, κα µάλιστα νεξαρτήτως τν θρησκευτικν κα θικν κα φιλοσοφικν πιστευµάτων του· τσι στε νθρωπος καθίσταται δολος στ ζω κα πργµα στν θάνατο, σ µίαν διότυπη κα «µετανεωτερικ» φαρµογ το ριστοτελικο: δολος=πργµα!...

Δν εναι µόνον τ ψεύδη κα παραπληροφόρηση, γκαιµπελικ προπαγάνδα πο ξαπολύουν π τ ντυπα καί, κυρίως, λεκτρονικ µέσα µαζικο κφοβισµο (ΜΜΕ) —τ κρατικ κανάλια κα τ κανάλια τν ργολάβων δηµοσίων ργων κα προµηθευτν— σχετικ µ τ χρέος τς χώρας, ποκρύπτοντας τν λήθεια: τν τρόπο τς δηµιουργίας του κα τς διογκώσεώς του, τος ατουργούς του κα τος διαχειριστές του, κείνους πο ενοήθηκαν κα τ καταλήστεψαν, καί, βεβαίως, ποκρύπτοντας τ γεγονς τι κατ τ µεγαλύτερο ποσοστό του ατ τ τροµακτικ χρέος εναι πλασµατικό!...

Δν εναι µόνον τι ποβάλλουν τν λληνικ λα σ πολύχρονη φτώχεια κα ξαθλίωση, τι καταδικάζουν τν λλάδα σ νοικτ ποτέλεια ξεπουλώντας τν πλοτο κα τ µέλλον της, τι τοιµάζονται ν κρωτηριάσουν τν πατρίδα· κα λα ατ µόνο κα µόνο γι ν «ξαναβγοµε στς γορές», δηλαδ γι ν ξαναδανειστοµε!!! στε ν βρεθοµε τάχιστα σ χειρότερη κατάσταση π τ σηµεριν µ κόµη µεγαλύτερο χρέος!!!...

Εναι λα ατ πο συµβαίνουν κα λλα πολλ —κα συµβαίνουν λα µαζπαγορευόµενα π τος παγκοσµιοκράτες εσβολες-κατακτητς κα κτελούµενα π τν κλεκτή τους δωσιλογικ κυβέρνηση κα µάλιστα το µειοψηφικο ποσοστο 20% το κλογικο σώµατος.

Εναι πόλυτος παγκοσµιοκρατικς λοκληρωτισµς τς σιωνιστικς λαίλαπας, τν ξουσιαστν το κόσµου τούτου, πο πελαύνει κατ τς λλάδος κα το λληνικο λαο.

Εναι σύγχρονος φασισµς τς Νέας ποχς, πο πιβάλλει τν Παγκοσµιοποίηση κα τ Νέα Τάξη Πραγµάτων στν πλανήτη, τν παγκόσµια οκονοµία, τν παγκόσµια κυβέρνηση/διακυβέρνηση µ τελικ σκοπ τν γκαθίδρυση τς Πανθρησκείας το ντιχρίστου.

Εναι προκάλυπτη δικτατορία το διεθνος τραπεζικο κα χρηµατιστηριακο κεφαλαίου, πο φαρµόζεται π λων τν λαν το κόσµου.

Εναι λα ατά, βεβαίως! λλά, δυστυχς, δν εναι µόνον ατά!!!

πάρχει κόµα κάτι πολ µεγαλύτερο, κάτι πολ χειρότερο, κάτι λέθριο:



µωράνθη τ λας τς γς!...

ποστατήσαµε π τν Θεό!...

Προδόθηκε ρθόδοξη Πίστη µας στν Χριστό!...




Προδόθηκε ρθόδοξη κκλησία Του κα παραδόθηκε βορ κα λάφυρο κα σκύλευµα στος χθρούς Του, στ ργανα το ντιχρίστου!...

Προδόθηκε π κείνους πο µ τ συναίνεσή τους κα µ φοβερος ρκους κα φρικτς ποσχέσεις τάχθηκαν κριβς ν διαφυλάττουν τν αθεντικότητα τς Πίστεως κα τν κεραιότητα τς κκλησίας Του!...

Προδόθηκε π ναξίους, ρνησιχρίστους, αρετικος κα ατοµόλους πατριάρχες, ρχιερες, πισκόπους, κληρικούς, µοναχούς, γέροντες κα πνευµατικούς!...

Προδόθηκε π λους ατος πο ξουσιαστικς ποτελον τ«διοικοσα κκλησία» κα π κείνους πο διοτελς πηρετον τ αθαίρετο κα αταρχικ κα λοκληρωτικ καθεστώς της!... Καθεστώς, τ ποο οσιαστικ χει τεθε κτς τς κκλησίας το Χριστο, λλ χει πιβληθε π Ατς (λέ πολιτικς διαπλοκς κα οκονοµικν σκανδάλων κα θικν «διαιτεροτήτων» κα ξουσιαστικν λτ κα µασωνίας) κα λλοτριώνει τ ρθόδοξο φρόνηµα ντς Ατς!... Καθεστς πο σχηµονε κατ το ερο Εαγγελίου, κατ τς ερς Παραδόσεως, κατ τς γιοπατερικς Διδασκαλίας κα Παρακαταθήκης, κατ τν γίων Οκουµενικν κα λλων Συνόδων, κατ τν ερν Κανόνων!...


Κα κόµη· γία ρθοδοξία µας γκαταλείφθηκε —κατ τ µεγαλύτερο µέρος του— π τν λαό· τν ν πολλος λιγωροντα κα οκειοθελς γνοοντα κα νοήτως θελοτυφλοντα κα περ πολλν τυρβάζοντα κα περ φηµέρων µεριµνοντα κα διακρίτως πακούοντα σ ψευδο-πισκόπους, σ ψευδο-γέροντες, σ ψευδο-πνευµατικούς, πο τεχνηέντως το «σερβίρουν» τν πνευµατικ φησυχασµό· νησυχοντες ποκλειστικ γι τν ξουσία κα τ προνόµια κα τ φέλη πο τος προσφέρει τ καθεστς στ ποο νήκουν κα πειθήνια κα διοτελς τ πηρετον!...

Λίγοι ντιλαµβάνονται τί συµβαίνει· τι γία ρθοδοξία µας ξουνιτίζεται, δυτικοποιεται, οκουµενιστικοποιεται!...

κόµη λιγότεροι ντιδρον, νδιαφέρονται, µιλον, κινονται· γι ν ποστον χλευασµούς, βρεις, προπηλακισµούς, πειλές, διώξεις!...

λάχιστοι προχωρον στν ποτείχιση, τν ποία συνιστον σ καιρ αρέσεως τ ερ Εαγγέλιο, ερ Παράδοση, ο γιοι κα θεοφόροι Πατέρες τς κκλησίας, ο ερο Κανόνες, διαχρονικ πρακτικ στν κκλησιαστικ στορία!...

Μετρηµένοι στ δάκτυλα το νς χεριο ο ερες, ο λειτουργο το ψίστου, πο πράγµατι παραµένουν λειτουργοί Του, κενοι πο ποτειχίζονται —ν κα δν µονοον µεταξύ τους!...

Μικρ τ λµµα, λλ ρκετ γι ν κρατήσει τν λπίδα κα ν προσελκύσει τ λεος κα τ χάρη κα τν ελογία το φιλανθρώπου κα πανοικτίρµονος Τριαδικο Θεο µας!...

λλ ντας σ ατ τν κατάσταση στρατευοµένη κκλησία Του κι µες λληθωρίζοντας —λλοι περισσότερο, λλοι λιγότερο, λλοι νεχόµενοι, λλοι λιγωροντες, λλοι «πακούοντες», λλοι φιλαρχοντες— πρς τν Οκουµενισµ κα τν Συγκρητισµό, πρς τν ντίχριστο, χοντας µωρανθε τ λας το κόσµου, πς ν περβοµε τς δοκιµασίες µ τς ποες σύνορη κα τελεύτητη γάπη Του πρς τ πλάσµατά Του προσπαθε ν µς συνετίσει κα ν µς σώσει;

γιος Κοσµς Ατωλς µς προειδοποε: Μπορον ν µς πάρουν τ πάντα, κτς π τν ψυχή µας· ατ θ τ χάσουµε µόνον ν τν παραδώσουµε µες ο διοι!

Λαυρέντιος Ντετζιόρτζιο. π τ περιοδικ «Κοσμς Φλαμιτος», τχ. 07 (2011) 1-4