Πέμπτη, 11 Ιουνίου 2009

5. Δημητριάδος Γερμανός

.

Ηγητής των παλαιοημερολογητών

.
.
Οπαδός δυναμικών λύσεων, με δοκιμασμένο ψαριανό θάρρος και αγωνιστικότητα, δέχεται μετά των πρ. Φλωρίνης Χρυσοστόμου Καβουρίδου και Ζακύνθου Χρυσοστόμου Δημητρίου, την από 13/26-5-1935 πρότασιν του Διοικητικού Συμβουλίου των Παλαιοημερολογιτών και αναλαμβάνει ως Πρόεδρος μετά των άλλων αρχιερέων «την πνευματικήν διοίκησιν και εκκλησιαστικήν ποιμαντορίαν των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών». Την 13/26ην Μαΐου 1935 σε πανηγυρική λειτουργία στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου Κολωνού, ενώπιον 25.000 λαού, χαιρετίζει τους ακολουθούντας το πάτριον εορτολόγιον και καταγγέλλει τους καινοτόμους. Την 15/28ην Μαΐου δι’ υπομνήματος προς την Ι. Σύνοδο διαμαρτύρονται για την «μονομερή και αντικανονικήν εισαγωγήν του Γρηγοριανού Ημερολογίου» και διακόπτουν «την μετ’ αυτής εκκλησιαστικήν επικοινωνίαν». Ο Αθηνών Χρυσόστομος και η τότε Σύνοδος θεωρεί την ενέργεια των τριών Αρχιερέων ως πραξικόπημα και τους εισάγει τον Ιούνιο 1935 σε δίκη αυτούς και τους υπ’ αυτών εν τω μεταξύ χειροτονηθέντας επισκόπους: Κυκλάδων Γερμανό Βαρυκόπουλο, τέως προϊστάμενον Αγίου Αλεξάνδρου Π. Φαλήρου, Μεγαρίδος Χριστόφορο Χατζή, στρατιωτικόν ιερέα, Διαυλείας Πολύκαρπον Λιώση, προϊστάμενον Υπαπαντής Πειραιώς, και τον Ηγούμενο της Μονής Πευκοβουνογιατρίσσης Κερατέας, Βρεσθένης Ματθαίον Καρπαθάκην. Όλοι «καθαιρούνται» και καταδικάζονται σε πενταετή εξορία!!.
..
..
Η εξορία και το τέλος
..
Το δικαστήριο συνεκρότησαν οι Μητροπολίται Κερκύρας Αλέξανδρος, Φθιώτιδος Αμβρόσιος, Θηβών Συνέσιος, Άρτης Σπυρίδων, Γρεβενών Γερβάσιος, Σερρών Κωνσταντίνος, Κοζάνης Ιωακείμ, Τρίκκης Πολύκαρπος, Γυθείου Διονύσιος κ.α. παραιτηθέντων των Ύδρας Προκοπίου, Σάμου Ειρηναίου και Αιτωλίας Ιεροθέου. Έτσι συλλαμβάνεται και οδηγείται για λίγο εις την Μονήν Χοζοβιωτίσσης Αμοργού, συνοδευόμενος από τον Πρωτοσύγκελλό του Αρχιμ. Αλέξανδρον Γρηγορόπουλον και τον Ιεροδ. Ευθύμιο Λοΐζο. Ο θρόνος της Δημητριάδος προσφέρθηκε στον Θεσσαλιώτιδος Ιεζεκιήλ, αλλά δεν έγινε αποδεκτός και τέλος επληρώθη δια του Φωκίδος Ιωακείμ. Ο Γερμανός δι’ υπομνήματός του προς τον υπουργόν Παιδείας (2/12/1935) αιτεί επάνοδον εις την Μητρόπολίν του. Τούτο παρεξηγείται από κάποιους και δι’ επεξηγηματικής επιστολής (12/1/1936) διευκρινίζει ότι δεν αιτεί μετάνοιαν, αλλά δικαιοσύνην.
.
..
Μετά την επιστροφή του από την εξορία, ο Δημητριάδος Γερμανός ανέλαβε πάλι τα καθήκοντα της Προεδρίας της Ιεράς Συνόδου των Γ.Ο.Χ., στην οποία – τότε – είχαν μείνει τέσσερις Αρχιερείς: ο ίδιος, ο πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος Καβουρίδης, ο Κυκλάδων Γερμανός Βαρυκόπουλος και ο Βρεσθένης Ματθαίος Καρπαθάκης. Οι υπόλοιποι τρεις δεν άντεξαν το διωγμό και υπαναχώρησαν στον νεοημερολογιτισμό. Όμως, γύρω στα μέσα του 1937, συμβαίνει το Ματθαιϊκό σχίσμα και οι δύο τελευταίοι από τους προαναφερθέντες Ιεράρχες, αποχωρίζονται από τους δύο πρώτους. Το γεγονός τούτο προεξένησε στον Γερμανό μεγάλη απογοήτευση, ώστε το 1939 αποσύρεται από την ενεργό εκκλησιαστική δράση, παραχωρώντας την ηγεσία του Ιερού Αγώνος στον πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομο Καβουρίδη και επιδίδεται εις την μελέτην και έκδοσιν βιβλίων.
.
.
Δημοσιεύει εκ των καταλοίπων του Ν. Δαμαλά, "Ερμηνείαν εις το Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον" (Αθήνα 1940) και υπό το όνομα του Στεφάνου Παπαδημητρίου, «Έργα και ημέραι του Δημητριάδος Γερμανού» (Αθήναι 1941). Η «Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια» αναφέρει ότι μετά την δημοσίευση του νόμου 451/1943 «Περί αναθεωρήσεως εκκλησιαστικών δικαστικών αποφάσεων» (Εφημ. Κυβενήσεως 1943, φ.255) υπέβαλε αίτηση αναθεωρήσεως της δίκης του. «Περί της αιτήσεως αυτής ηγέρθησαν κατά καιρούς πολλές αμφισβητήσεις από τους Γ.Ο.Χ. (...), αλλ’ ουδείς δύναται να βεβαιώσει ότι ούτος ουδέποτε υπέβαλε τοιαύτην αίτησιν...» Λησμονούν όμως ότι το βάρος της αποδείξεως το φέρουν αυτοί που ισχυρίζονται ότι υπήρξε αυτό το έγγραφο και όχι εμείς που ισχυριζόμαστε το αντίθετο. Και η νεοημερολογιτική «Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια» καταλήγει: «Η προσωπικότητα του Γερμανού Μαυρομμάτη, αν και εκοσμείτο με εξαίρετα διοικητικά χαρίσματα, σπάνιο ψυχικό σθένος, αλλά και αρετές είναι ακόμη «σημείον αντιλεγόμενον».
.
.
Ο Δημητριάδος Γερμανός δεν πρόδωσε ποτέ τις πεποιθήσεις του. Αυτό ήταν αντίθετο στον ψαριανό, επαναστατικό του χαρακτήρα. Παρέμεινε πιστός μέχρι τέλους. Ιερουργούσε στους Ι. Ναούς Αγ. Βασιλείου Ν. Ψυχικού και Αγ. Ταξιαρχών Ν. Ιωνίας όπου εφημέρευε ο υποτακτικός του (προερχόμενος εκ της Ι. Μονής Ξενιάς) Αρχιμ. Κυπριανός Θεοδοσίου, ο οποίος και τον κοινώνησε των αχράντων Μυστηρίων προ του θανάτου του (7/20-3-1944). Δυστυχώς οι οικείοι του, όντες νεοημερολογίτες εκήδευσαν το σώμα του με το «νέο», το πνεύμα του όμως παρέμεινε πιστό στους αγώνες των Ορθοδόξων για τις παραδόσεις της πίστεώς μας.
Δεν είναι τυχαίο ότι όταν στο Κληρικολαϊκό Συνέδριο των Γ.Ο.Χ. του 1958 αναρτήθηκαν δύο επιγραφές με τα ονόματα των πεσόντων κληρικών και λαϊκών στον Ιερό Αγώνα, το πρώτο όνομα που αναγράφεται στην στήλη των κληρικών είναι αυτό του Δημητριάδος Γερμανού.
..
..
Ο «κρίνων ζώντας και νεκρούς» Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, Αυτός και μόνον γνωρίζει ποία ανταμοιβή έδωσε εκεί στους ουρανούς στον αείμνηστο Πρωθιεράρχη κυρό Γερμανό για τους κόπους και ιερούς αγώνες που για περισσότερα από εξήντα έτη αγωνίσθηκε για την Ορθοδοξία και την ηθική.
Περί αυτού ταιριάζει αυτό που είπε ο Δημήτριος ο Φαληρεύς όταν άκουσε ότι οι Αθηναίοι έριξαν στη γη όλα του τα αγάλματα και τα συνέτριψαν: «Τα μεν αγάλματα μπόρεσαν οι φθονεροί να ρίξουν, αλλά τα λαμπρά μου κατορθώματα για τα οποία έφτιαξαν τόσους ανδριάντες δεν θα μπορέσουν ποτέ να σβήσουν».
.
.
Του αοιδίμου ομολογητού Πρωθιεράρχου
Δημητριάδος Γερμανού η μνήμη είη αιωνία.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου