Πέμπτη, 4 Ιουνίου 2009

4. πρ. Φλωρίνης

.

Κυριακή της Ορθοδοξίας 1935

.

Η αρχική απόφασις ήτο να εξέλθη εις τον αγώνα την Κυριακήν της Ορθοδοξίας το 1935. Πλην εματαιώθη λόγω του επισυμβάντος τότε στασιαστικού κινήματος. Καθ' όλον αυτό το διάστημα επεκοινώνει μετά του αειμνήστου Μητροπολίτου Δημητριάδος Γερμανού, δια να κατέλθωσιν από κοινού εις τον αγώνα.


Η λαμπρά δια την Ορθοδοξίαν ημέρα ήτο πλέον πραγματικότης. Την 13ην Μαΐου Κυριακήν της Σαμαρείτιδος τρεις Αρχιερείς· ο Πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος, ο Δημητριάδος Γερμανός και ο Ζακύνθου Χρυσόστομος, εξήρχοντο δια να ηγηθώσι του ιερού κινήματος εις τον ιερόν Ναόν της Κοιμήσεως της Θεοτόκου παρά τον Κολωνόν Αθηνών. Οσοι ευρέθησαν την ημέραν εκείνην, ασφαλώς θα δύνανται να ομολογήσουν ότι δεν ανέτειλε ευτυχεστέρα ημέρα δια τούς Ελληνας τούς αγωνιζομένους υπέρ της πατρώας ευσεβείας.


Τελεσιγραφική ήτο η αναγγελία της αποφάσεώς του εις τούς οικείους του.


- Θα βγω εις τον αγώνα των παλαιοημερολογιτών!!!


Οταν οι οικείοι του ηθέλησαν να τον εμποδίσουν, επικαλούμενοι τούς κινδύνους εις τούς οποίους θα εξετίθεντο ηθικώς και υλικώς και αυτοί, εξ αιτίας του, ο αείμνηστος ποιμενάρχης απήντησε με αμετάκλητον σταθερότητα.


- Ο αγαπών Μητέρα η Πατέρα υπέρ εμέ ουκ έστι μου άξιος - είπεν ο Χριστός.


Μετά την προσχώρησιν αυτήν αρχίζει περίοδος λαμπρών, αλλά και σκληρών αγώνων. Η Εκκλησία της Ελλάδος ωρυομένη, αλλά και θορυβηθείσα εκ του κινήματος ωρκισθη εκδίκησιν και εξόντωσιν των ευσταλών Ιεραρχών. Οθεν και συγκροτήσασα εκτάκτως Συνοδικόν Δικαστήριον την 1ην του Ιουνίου μηνός κατεδίκασε τούς Τρεις Αρχιερείς εις έκπτωσιν εκ του Αρχιερατικού βαθμού, υπαγωγήν αυτών εις την τάξιν των Μοναχών και εις πενταετή περιορισμόν αυτών εις απομεμακρυσμένας και ερήμους Μονάς. Του μεν αειμνήστου Χρυσοστόμου ωρισθη η εν τω Ολύμπω ιερά Μονή του Αγίου Διονυσίου, του Δημητριάδος Γερμανού ωρισθη η νήσος Αμοργός και του Ζακύνθου Χρυσοστόμου η εν τη Ακαρνανία Ιερά Μονή της Ρομβης.


Εν τη Ιερά Μονή του Ολύμπου διέμεινεν ο αείμνηστος Χρυσόστομος μέχρις Οκτωβρίου του 1935, ότε τη καλοκαγαθία του τότε Κυβερνήτου Γ. Κονδύλη επανήλθεν εις Αθήνας.


Δεν παρέμεινεν όμως εν Αθήναις επί πολύ, διότι ο ένθεος ζήλος υπέρ της γαλήνης και ενότητος της Εκκλησίας καταφλέγων την καρδίαν αυτού, υπεχρέωσε τούτον ίνα επιχειρήση ταξείδιον εις Ιερουσαλήμ και εκείθεν εις Δαμασκόν προς συνάντησιν και συνεννόησιν μετά των Προέδρων των της Ανατολής Πατριαρχικών Θρόνων. Διο και ανεχώρησεν εξ Αθηνών κατά τας αρχάς Δεκεμβρίου του έτους εκείνου, φθάσας εν μέσω χειμώνος εις Ιερουσαλήμ. Αμφότεροι οι Πατριάρχαι υπεδέχθησαν τον αείμνηστον δικαιώσαντες τας προσπαθείας και τας θυσίας αυτού και υποσχεθέντες την συνδρομήν αυτών δια την σύγκλησιν της Προσυνόδου η μεγάλης Ορθοδόξου Συνόδου, προς τακτοποίησιν των εκκρεμούντων εκκλησιαστικών ζητημάτων, πρώτην θέσιν κατέχοντος μεταξύ αυτών του εορτολογικού. Ετοιμασθείς δε ίνα επιστρέψη εις την Ελλάδα, ημποδίσθη υπό του εν Ιεροσολύμοις Ελληνος Προξένου, εκτελούντος διαταγάς δοθείσας αυτώ εξ Αθηνών, και μη επικυρούντος τα διαβατήρια Αυτού· ούτω δε απεκλείσθη εκείσε μείνας αιχμάλωτος επί πέντε περίπου μήνας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου